YETMEZ BU DÜNYA

Yazar: Sema Ezgü

YETMEZ BU DÜNYA

Dünyaya gelmiş olmak nimetin ta kendisi

Ama yetmedi dünya ağladı bebek Sema

Sevinçten mi, hüzünden miydi o serzenişler

Yoksa meraktan mıydı, ne var dünyada?

Sevdim sevildim çocukça koştum

Oyun çağımda dünyaya doydum

Yetmedi ruhuma coştukça coştum

Daha ne var dedim dünyada.

Büyümek nimetti, büyüdüm gördüm.

Evim, köyüm, anam babam kardeşlerim

Birer servetti anladım derdim

Fazlası gerekmezdi insan olana.

Sevgi derya deniz olsa yuvamda

Yetmedi ruhuma, derdim bir başka

Başka ne var dedim bu dünyada.

 

Sorularım birikti, büyümemiş aklım 

Sordukça ertelendim, çok azarlandim

Sen çocuksun, sus dediler, feryat ettiler

Figan eylediler eksik ruhuma

Başka ne var dedim durmadım.

Verecek cevapları mı yoktu ne?

Eksik miydi bilgi hazineleri, bilemedim. 

Okula gidince öğretecekler sandım. 

Sabır kuşanmış nefsimde zamanı saydım 

Olmadı, gelecek yıllara umut bağladım

Diplomalar süslü duvarda kaldı 

Ne zaman yetti ruhuma ne cevapları

Başka ne var dedim dünyada.

Hayatın anlamı aile kurmakmış

Vakitlice kanatlanıp yuvadan uçmakmış.

Yeni canlara canlar katmakmış 

Hayat bundan ibaret dediler gülümsediler

Yetmedi ruhuma ayarım kaçtı

Başka ne var dedim dünyada

Bir işaret bekledim gelen olmadı.

Taş üstüne taş ekledim, soran olmadı.

Senin halin nicedir, diyen olmadı.

Sordum etrafıma duyan olmadı

Başka ne var dedim kendi ruhuma

Kırk yaşıma gelene dek uykuda

Geçmiş sanki ömrüm, başım firarda

Meğer yanlışta yürek bir tür efkarda. 

Başka ne var dedim sonunda

Ruhuna kapı aç, yüksel dediler.

Kitapla tanışmak cevap dediler

Kalbinin kilidini açar dediler

Başka ne var dedim Kur'an'a

Uykudan uyanmak sevap dedi bana

Kendini bul alemi bul özüne dön

Dünyaya gelmeden verdiğin sözüne dön

Okumayı öğren öğret, kıyamda diril

Huzuru nefsinde bul, hak dedi bana

Allah huzuruna önce kitapla

Sonra heves değil gerçek namazla

Varıp huşu ile uyandığımda

Yürek isyan etti geciken ana

Neredeydin dünya, ben neredeydim?

Benlik girer girmez doğru yoluna

Aydınlandı dünya herşey ortada

Göze net göründü ne var, ne yoksa

Şükür mevlama, binlerce şükür 

Yalan değil gerçekmiş bu dünya

Ahirete kapı açmış dünya zamanla

Candan umut kesmez sonsuz alaka

Sınırsız nimetler saymakla bitmez 

Tükenmez merhamet inmekle bitmez

İnsanoğlu odur ki, sınanmak bitmez

Meğer neler yokmuş ki bu dünyada?

Bilincim şahit oldu benzersiz, tek olana

Akıllandım, öğrendim muhtacım yaratana

Anladım, esmaların her biri ayrı bana

Hamd olsun karanlığa, hamd olsun aydınlığa

Sema Ezgü

26.05.2020

SON ŞANS, TEK ŞANS

Yazar: Sema Ezgü

Yaşadığımız bu dünya, medeniyet gelişiyor edasıyla ne kadar süslü püslü gösterilmeye çalışılıyor olursa olsun, medeniyet algısının parantez içinde dünya kurulduğundan beri süre gelen acımasız bir savaş var. 
   Bazen ahlaklı,  çoğu zaman ahlaksız olan bir savaştan söz ediyorum.
   Aslında savaşın, ne ülkeler, ne ulus devletlerin siyasetleri, veya farklı güç odaklarının dünyevi hevesleri, ne de mücrim akıllarıyla sadece kendilerine ait gelecek planlayıcıları arasında geçmediğini, savaşın sadece ve sadece ahlâklar  arasında yaşandığını  bu son dönemdeki gelişmeler doğrultusunda net anlamış insanlardan biriyim.
   Artık savaşların hedeflerinde sadece askeri güçler veya vatan toprakları hatta enerji kaynakları değil, aileler ve çocuklar hatta insanların yüreklerindeki maneviyatlar var. Farkına varalım.
   Kim olduğumuz, hangi takımı tuttuğumuz, hangi felsefeyi savunduğumuz hiç önemli değil artık günümüzde.
   Hangi ahlâk temelleri üzerinde bir hayat kurup, kendi kurguladığımız hayat felsefesine sadık kalıp kalmadığımız önem kazanıyor en son dönemeçte.
   Her zihnin başarı anlayışının farklılaşması tam da bu sebepten kaynaklanıyor. Bunu görelim.
   Farklılıklarımız zenginlik olarak lanse edilirken, farklı ahlaki görüşlerimiz problem olarak görünüyor.
   Tek tipleştirilmek üzere baskıya maruz kalıyoruz bugünün dünyasında. Hem de çok değişik odaklardan ayrı ayrı baskılara maruz kalıyoruz. Her aklın ölmeden önce muradına ermek gibi bir acelesi var artık. Bunu da fark edelim.
   İnsanları açıkça ve göstere göstere punduna getirmek adına bütün ahlaksız argümanları peş peşe oyuna sürüyorlar. Kargaşadan nemalanmak, tedbirsiz yakaladıkları ahaliyi tuşa getirmek derdindeler. Anlayalım, anlatalım. Bizler de hala yaşarken üzerimize düşen görevlerimizi yerine getirelim.
   Güç sahibi olmak istiyorsak ahlaksız çoğunluğa uymaya zorlanıyoruz her fırsatta. Görelim bu gerçeği.
   Ama güç sahibi olmanın insanı mutlu etmediğini bilmeyen kalmamış yaşlı dünyamızda mutlu olmanın gerçek yollarını öğrenelim, öğretelim.
   Mutlu olmayı laboratuvar ortamında üretip genleriyle oynadıkları virüslerle neredeyse aynı konuma yerleştirebilen ahlaksız savaşçılarla bizler de savaşalım. Kendi ahlaklı mutluluğumuzu kuşanalım. Aynı baskı unsurlarıyla baskıyı da biçimlendirmeye devam eden üst aklı yerle bir edelim. Çünkü Allah her zaman hakkın yanındadır. Bize Allah yeter.
   Baskılara direnmeyi düşünüyorsak eğer farkındalık bugün en değerli silahımız olmak zorunda. Başka çare kalmadı ey insan. Şimdi dik duruş zamanı.
   Gerçek mutluluğu istiyorsak eğer, fabrika ayarlarımıza dönmeli, kendimizi bilmeliyiz. 
   Baskılara  direnirken kendi vicdanımızda (Kur'an ile) besleyip büyüttüğümüz ahlak felsefesine tutunmak zorunda kalacağımızı da bilmeliyiz. Diğer bütün felsefelerin bizi yarı yolda bırakacağını görebilmeliyiz.
  Mutluluk yolunda yalnız olmadığımızı, ama biricik ve özel olduğumuzu bilmeliyiz.
  Taş üstüne taş koymadan, taşın altına elimizi sokmadan ve bu dünyadan göçüp gitmeden mutlu olmanın anlamını ahlâk savaşında öğrenmeliyiz.
   Çünkü  biz, hepimiz hangi yolu seçersek seçelim, hesap sorulucularız. Hesabı verilebilir bir hayatın peşinden koşmalıyız.
   Son şans tek şans, bilelim...
   Bilmiyorsak, kaynağından öğrenelim.

   Haydi dostlar, savaşa...