PEMBE GÜNLER

Bu hikaye Beyaz Günler kitabının devamı niteliğinde olup yaşanmış bir hikaye değildir. Önemli olan yaşanılası bir hikaye olmasıdır diye düşünüyorum. Pek çok okura ütopik gibi görünen düşünce sistemi ve iki kitabımdaki alışılmamış mantık düzeni ise tamamen gerçek olup çok renkli geçen kendi hayatımızın ta kendisidir. Şimdilik sadece iki rengini hayali bir kurgunun içine adapte ederek okurumla paylaşmak istedim.

Beyaz günler kitabında, okuyanı çoğunlukla pozitif yönde etkileyen hikayenin yine çoğu okurun istediği gibi, ben de devam etmesini istedim. Bazı fikirlerin ardına takılıp iddialı olmak zordur ama iddiaların kanıtlanması daha zordur bilirim. Zorluklar imtihan olup yolumuza çıkınca nasıl aşılır, bu kitapta göstermek istedim. Güzel yorumlarla övenleri, özel maillerle beni onore edenleri sevdiğim kadar yerenleri de sevdim. Canan'ı tanımak isteyenlere tebessüm ederek kendi yüreklerini işaret ettim. Beni tanımak isteyenlere teşekkür ettim. Aradıkları güzelliği kendi içlerinde bulacaklarını, ihtiyaç duydukları o sıradışı karakteri kendi elleriyle, kendi emekleriyle saklandığı yerden çıkarabileceklerini anlatmak istedim.

“Biz neden böyle işlerle uğraşıp, başkalarına faydalı olmaya çalışıyoruz acaba? Bizde bir tuhaflık mı var?“ Dedim bir gün eşime.

“Kabımız doldu da o yüzden... Kaynak o kadar bol akıyor ki, kabımızı ne kadar büyütürsek büyütelim taşmasına engel olamıyoruz. Bari dökülenler bir işe yarasın diye uğraşıyoruz. Kaynağın yerini bulup kabını dolduramayanlara faydamız olur belki” dedi bana.

Kalbinin tüm güzelliği ile yanımda duran, içeriği ne olursa olsun fikirlerime ayna tutup ben buradayım diyen en vefalı dostuma, hayat arkadaşım, zihin arkadaşım eşime, aynı ışığın altında toplanıp bize destek veren büyük aileme, çocuklarıma ve onların Can'larına Canan'larına, bizi tek ve benzersiz O dost ile tanıştıran bütün güzel vesilelere ve herbirimizin özel olduğunu hatırlatan O dostun muhteşem ayetlerine SELÂM OLSUN...

Kitabı edinmek için tıklayın

ANNENİZİ ARAYIN !

Yazar: İsmail Ezgü

Hıncal Uluç un sabah gazetesindeki  26. şubat 2015 tarihli yazısından aldım.
Yazıda söz edilen J.K. Simmons isimli oyuncu yardımcı erkek oskar ını almış ve ödül töreninde aşağıdaki konuşmayı yapmış.

“"Çocuklar, annenizi arayın" .. “.
"Bu dünyada, annesi ve babasından en az biri hala hayatta olan talihlilerdenseniz, siz de annenizi, babanızı arayın çocuklar" demiş. "Mesajla, maille değil, telefonla, sesinizle arayın ve konuşmayı onlar konuştuğu sürece sürdürün.. Kesmeyin.."

Önce tam anlayamadım.
Ebeveynleri  aramak onlara bir lütûf gibi  anlatılmış sanki...
Şüphesiz her anne-baba çocukları tarafından aranmaktan hoşlanır.

Artık anne-babayı telefonla aramak lütûf mu oldu.
Amerika daki her kötü alışkanlık çabucak bize de gelir.
Demek ki yakında bizim çocuklar da  bize whatsapp tan mesaj atmayı yeterli bulacaklar. Şimdiden başladılar bile...

Siz hiç gelen bir mesajdan karşınızdaki kişinin ruh halini kavrayabilir misiniz? Ya da ; onun sıkıntısını mesajından algılayabilir misiniz?
Çok zor değil mi?
Bazen çok neşeli mesajları bile yanlış anlayıp hakaret olarak algılayabiliyoruz.
Karşımızdakinin sesini duymak elbette mesajını okumaktan   daha iyidir.
En azından sesindeki titremeleri hissedebilirsiniz.
Örneğin çok mutsuz bir anınızda anne-baba nızı arayın; göreceksiniz ki sizin sıkıntınızı hemen hissedip sizi sorularıyla sıkıştıracaklardır.

Telefonla aramak elbette mesaj dan daha güzeldir ama gözlerine bakmak gibisi var mı?
Gençler buna da hemen çözüm bulurlar..
Artık telefonlar, bilgisayarlar kolayca görüntülü  konuşmayı sağlıyor.
Ben de sorumu şu şekilde sorayım; “ Anne-babanın elini öpmek gibisi var mı?”

Neden bu oskar lı oyuncu “ annenizi ziyaret edin dememiş” ? Herhalde olmayacak duaya amin demek istememiş, gerçekçi davranmış.
Halbuki batı toplumu hiç olmazsa şükran günün de , noel de ailelerin biraraya gelmesini çok önemser. Hatta bazı aileler hafta sonları birarada olmayı kural haline getirmişlerdir.
Elbette  uzakta olmayanlar için geçerli bu...
Uzaklık gerçek bir engel... Artık insanlar yüzlerce binlerce kilometrede rızıklarını arıyorlar.

Benim derdim, davam , sorum  şu ; Amerika da yaşayan evladınız tatilini sizinle mi geçiriyor  yoksa turistik sahil kasabalarını mı tercih ediyor ?
Cevap içinizi burktu değil mi?
Keşke tatil kasabasına sizi de götürselerdi. Güzel olmaz mıydı? Onlar bir liralık sıkıntı çekerdi ama siz 100 liralık mutlu olurdunuz.

Bir gün nasıl olsa “ kör ölecek ve badem gözlü olacak”
Anne-babanızın ardından birazcık dövüneceksiniz ve ihtiyarlayınca siz de çocuklarınızın sizi aramamasından şikayetçi olacaksınız.
---------------------------
Her zaman yaptığım gibi hayat kitabım Kuran bu konuda ne diyor diye sordum..
(Ankebut 8 de;)
Anne-babanız sizi dininizden dönmeye zorlasalar dahi onlara kötü davranamıyorsunuz.
Onların söylediğini red  etmemizi fakat yine de  onlara iyi davranmamızı emrediyor ALLAH.
............
Her fırsatta 600 km yolu göze alıp, eften püften bahaneler yaratıp annemi görmeye giderdim.
Yine de diyorum ki keşke KURAN la daha erken tanışsaydım..

Anne-baba ya davranışlarımızla ilgili öyle çok ayet var ki..

Anne -babanın elini , yanağını öpmek , onları doyasıya koklamak, aynı havayı solumak gibisi var mı?

Hani bir şarkı vardı; “neler oluyor bize .. “ derdi.
Gerçekten ; neler oluyor bize;

Eskişehirden Ankaraya giden trene binmişiz, arkaya doğru yürüyüp İstanbul a gittiğimizi iddia ediyoruz.
Hep doğru söyleyip hep yanlış yapıyoruz.

Ne zaman aklımızı kullanmaya başlayacağız???

MUTLULUK

Yazar: İsmail Ezgü

EŞLER NASIL MUTLU OLUR?

Son yıllarda çevremiz , boşanan veya boşanamayan mutsuz çiftlerle doldu..
Jet hızıyla evleniyoruz , ayrılmak veya boşanmak bu kadar kolay ve hızlı olamıyor.
Hele bir de çocuklar varsa...
İçim daralıyor.

Ben çok mutlu bir aile babasıyım.
Biz nasıl mutlu olduk, çevremizdekiler neden mutsuz?
Mutlu gibi görünen çiftlerin dahi aslında mutlu olmadıklarını, çok güzel rol yaptıklarını farkettim.
İçeride birbirlerinin canına okurken, dışarıda “canım, cicim,aşkım” hitapları eşliğinde tiyatro oyunu sergilemekteler.
Bizde olan fakat onlarda olmayan neydi?
Uzun zamandır bunu düşünüyor fakat beni tatmin eden bir sonuca varamıyordum.
Kısacası ; diğer insanların mutsuz ve umutsuz olması  bizim mutluluğumuzu da gölgeliyor..

Bizde bir şey veya birşeyler var, onlar da ise yoktu.Ya da tersi..
Olmayan şeyi tespit etmek, bulmak çok zor.
Neydi bizde olan ve onlarda olmayan?

Ortak değer !
Eğer eşinizle ortak bir şeyiniz varsa mutlu olma şansınız da var demektir.
Ortak değerinizin kalitesine göre mutluluğunuzun seviyesi ve sağlamlığı  farklı oluyor.
Örneğin; eşler ortak bir hobiye sahipse bu onları bir arada tutabiliyor.
Parayı çok seven bir çift çok para kazandıkları sürece kendilerini mutlu hissedebilirler.
İstedikleri oranda para gelmediğinde sorunlar başlar..
Seyahati çok seven bir çift eve döndüklerinde kendilerini mutsuz hissederler..
.......
Peki beni eşimle birlikte sürekli mutlu kılan ortak değer nedir?
Biz cevabı uzun zaman önce bulduk..
Bizim ortak değerimiz : Allah !
Daha doğrusu Allah'ın bize görünen yüzü Kur'an !
Bu cevabı duyunca bazı suratların ekşidiğini tahmin ediyorum, ama bizim cevabımız bu !
Biz, ikimiz birden , bahçemizde yeşeren bir tohumda veya bir fidanda Allah'ı görüyoruz.

Çevremizde pek çok dindar fakat mutsuz aile var. Onlar neden mutlu olamıyorlar?
Bu soru da uzun zamandır kafamızı kurcalıyor.
 Peki nasıl oluyor da aynı ilaç onlarda aynı sonucu  yani; iyileşmeyi sağlayamıyor?

İşte burada  tarihimizin en büyük sorunu  ortaya çıkıyor. Dindar görünüyoruz  fakat aslında dindar  değiliz. Geleneğimizi din zannediyoruz.

Anlamadan okuduğumuz bir kitabın bize ne öğretmesini bekliyoruz ki?
Papağan da aynı şeyi yapabiliyor. Hatta ; bilgisayarın belleği bu konuda bizden çok daha iyi..
Bir kere kaydediyorsun, yüz kere, bin kere hatim edebiliyor.
“Anlayasınız “ diye gönderilen mesajı   hiç anlamadan, anlamını merak dahi etmeden tekrarlayıp duruyoruz.
Doktor reçete yazmış, biz reçeteyi hergün okuyup hatmederek şifa bekliyoruz.İlacı alıp yutsak sorun bitecek..
Aklımızı ne zaman kullanacağız?
Belki de aklımızın farkında bile değiliz..
Sahip olduğumuz pek çok güzellikten habersiz  olduğumuz gibi...
Her şey bitmedi.. Ha gayret ! Bir yerden başlayın, göreceksiniz, şaşıracaksınız...Mutlu olacaksınız..

KİM DELİ?

Yazar: İsmail Ezgü

KİM DELİ , KİM AKILLI?
1960  lı yılların sonları..
İlçemizde  ilginç bir adam var; adı : Deli Selahattin.
17 yaşıma kadar karadeniz kıyısındaki bu şirin ilçemizde  yaşadım, liseyi orda tamamladım ama bu adamın  bir deliliğini görmedim.

O yıllarda  dersanenin  adını bilmezdik. Deli Selahattin  bu küçük ilçede minicik bir dersane sahibiydi. Gerçekten minicik idi. Lise yolu kenarında  5 veya 6 m2 bir dükkân. Yoldan biraz aşağıda kaldığı için  bir kaç basamak inerek dükkâna giriliyor. Küçük bir masa ve bir kaç adet tahta sandalye. Hepsi bu kadar. Abarttığımı zannetmeyin gerçekten hepsi bu kadar...
   Selahattin hoca  masada oturuyor. Ders alacak olan öğrenci masanın  diğer tarafında. Öğretmen ile öğrenci sanki kahvehanede   karşılıklı çay içiyorlar. Bir saat bu şekilde ders veriyor. Sonra  diğer öğrenci oturuyor, onun dersi başlıyor.
   Ben iyi bir öğrenci olduğum için bu dersaneye girmek kısmet olmadı.
Selahattin hocadan ders alan birkaç arkadaşım olmuştu. Onların söylediğine göre adam süper imiş. Özellikle matematik ve fizik gibi derslerde... Fakat biraz yüksek seviyede anlattığı için bizim arkadaşlar anlamakta zorlanıp adamı seyrediyorlarmış.Basit anlatsa sanki ilgilenecekler. Arkadaşlar anlamayınca hoca da sinirleniyormuş , hatta bazılarını “ sana faydalı olamıyorum” diye kovmuş. 

Küçük bir ilçede  özel dersane açmak ? Girişimciliğin zirve noktası bu olsa gerek.
Hocanın bu işte maddi olarak başarılı olduğunu zannetmiyorum. Çünkü; yıllarca devam eden bu iş ona para kazandırsaydı dükkândaki masa ve sandalyeleri yenilerdi diye düşünüyorum, fakat manzara yıllarca hiç değişmedi.

 Nasıl oldu bilmiyorum fakat bu Deli Selahattin hocamızı belediyede “ZABITA”  olarak işe aldılar.
Muhtemelen  düzenli bir geliri olsun diye yardımcı olmak istediler.

Zabıtalığın ilk günlerinde Selahattin hocamız bizim evin önünden geçiyordu ki; yan komşumuz  yaşlı  teyze , devamlı oturduğu ikinci katın penceresini açıp yediği muzun kabuklarını  sokağa boca etti , tam da Selahattin in önüne...
Selahattin hemen çantasını açtı , içinden  makbuz koçanını çıkarttı,  yavaş yavaş yazdı ve yaşlı teyzenin  kapısını çaldı. Yaşlı teyze önce cezanın ne demek olduğunu anlamadı. Anladığı anda ise ;bağırması hâlâ kulaklarımda çınlıyor gibi.. Ağzına gelen hakaretleri sıraladı  fakat bizim Deli Hoca  son derece sakin..  Sanki deli olan hoca değil de yaşlı teyze...
Deli Selahattin  gayet vakur bir eda ile; vazifesini yaptığını, ceza yazmak zorunda olduğunu söylerken mahallede kim varsa herkes başlarına toplanmıştı.
Yaşı büyük olan komşular Selahattini  ikna edip makbuzu bu seferlik iptal etmesi için  nerdeyse yalvarıyorlar fakat  yaşlı teyze yaptığında  hata olmadığını, yıllardır yaptığı gibi yine  çöpünü sokağa  atmaya devam edeceğini bağıra bağıra tekrarlayıp duruyor” bu yaşlı halimde   ben çöpü nereye dökeceğim ki “ diye soruyor. O da haklı tabi; çünkü  o günlerde kimse çöp konteyneri diye bir şey görmemiş, bilmiyor.
Selahattin de makbuzu iptal etmemekte kararlı.. Bu tartışma  epeyce sürdü, ama sonuç değişmedi.

   Peki bu olay nasıl sonlandı tahmin edin bakalım..  Sanıyorum çoğunuz doğru tahmin ettiniz.

Birkaç gün içinde  Selahattin hocamız “zabıta”lıktan kovuldu.
Yaşlı teyze çöpünü aynı şekilde halletmeye devam etti.
Uzun yıllar sonra  sokağımıza  çöp için bir varil kondu. Şimdilerde ise gayet güzel konteyner mevcut.
Ben ise halen düşünmekteyim; Deli kim? Akıllı kim?
Sıradan , sürüden  isen sorun yok. Farklı isen  ,  DELİsin!

KAVAK YATIRIMI

Yazar: İsmail Ezgü

Çocukluk yıllarım.. 7-8 yaşlarındayım. İlkokul bir veya ikideyim.

Memleketteki evimizin biraz ilerisinde eski bir su değirmeni vardı. Değirmenin bahçesinde de çok sayıda kavak ağacı.

Bir gün baktım kavak ağaçlarını buduyorlar... Seyretmeye koyuldum. Yere düşen dallar o kadar güzel ki.Hepsi dümdüz.

Hemen eve koşup ip getirdim. Kesilmiş kavak dallarının en düzgünlerini üst üste ipin üzerine dizdim.İnce dalları seçiyorum ki daha fazla sayıda dal taşıyabileyim. Sonra bu demeti ip ile güzelce bağladım. Yüklendim sırtıma, doğru İskelle ye yani annemin köyüne...

Düşünebiliyor musunuz: küçücük çocuk, sırtında kocaman dallardan oluşan bir demet çalı kümesi... Toprak yolda çalının iki ucu yere sürtünerek toz bulutu oluşturuyor, yolda rastladığım birkaç kişi bana önce nereye gittiğimi , kimin oğlu olduğumu ve bu çalıları ne yapacağımı soruyor,

sonra da gülüyorlar. Ama istisnasız hepsi gülüyor. Hatta; bazıları babamın dükkanına gidip haber vermişler... Demek ki babam benim manyaklıklarıma alışıkmış ki kimse beni aramaya gelmedi.



Köy 4 km uzakta, defalarca mola verdim. Canım çıktı varıncaya kadar. Yolda bir kaç kere çalılardan bir kaçını atmayı düşündüm fakat biraz dinlenince vazgeçip yine devam ettim.Tek bir dala dahi kıyamadım.

Zor belâ köye vardım. Biraz dinlendim, bu arada dalları nereye dikeceğimi düşünüyorum.Uzaklarda bir kaç bildiğim tarla var fakat yorgunluktan gidecek halim yok, hem de oralar pek kurak, fidanlarım ölür diye korkuyorum.

Köy hayatını sevdiğim için sık sık anneannemle köyde kalırdım. Özellikle dayım askerde iken ona can yoldaşı olarak beni köyde bırakırlardı. Bu sayede köyün her tarafını,her tarlayı bilirim.Okul öncesi hayatımda bu köy benim gözbebeğim idi.



Evin hemen önünde güzel bir bahçe var, hem de bomboş. Demek ki mevsim sonbahar veya kış imiş. Yoksa; burası anneannemin biber bahçesi. İmkânı yok birşeyler ekmeden duramaz.

Bahçenin kuytu bir köşesini seçip , benim dalları oraya yan yana diktim. Toprak yumuşacık,

dalları kolayca toprağa sokabiliyorum.

İş bitince terimi silip biraz uzaktan eserimi seyrettim. Şahane görünüyorlar. Orman gibi...

,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,

Aradan bir kaç ay geçti, arada bir köye gittikçe fidanları kontrol ediyorum. Son gidişimde bir de ne göreyim, tüm dallar canlanmış , tomurcuk gibi sürgünler çıkarmışlar. Yanlarına gidip kontrol ettim, sürgünlere dokundum, yapış yapış..Çok güzel görünüyorlar. Sevincimi anlatamam.. Koştum anneme, kolundan tutup çekiştire çekiştire eserimi göstermeye götürdüm onu..Ben çok heyecanlıyım ama annem pek sevinmiş görünmüyor, halbuki ben kocaman bir aferin bekliyordum. Anneannem de geldi. Aralarında fısıldaşıyorlar ama ben aldırmıyorum. Belki de kıskandılar...

...........................

Ertesi hafta tekrar köye gittik. Hemen fidanlarımı ziyarete koştum. Aman Allahım, olamaz Fidanlarım, çocuklarım yok ! Yok! Yok! Gözlerime inanamıyorum. Hem ağlıyorum hem de haykırıyorum. Sesime annem koşup geldi, yılan soktu zannetmiş. Ben ağlamaktan konuşamıyorum.Annem ayaklarımı kontrol ediyor, ben elimle fidanların olduğu yeri işaret edip bir şeyler söylemeye çalışıyorum fakat ağlamaktan derdimi anlatamıyorum.

Ağladım, iyice boşaldım, biraz rahatlayınca anneme durumu anlattım, annem de ağlamaya başladı. O sırada anneannem de geldi yanımıza. Bir yandan ağlayıp bir yandan da derdimi anlatmaya çalışıyorum.



Anneannem bana durumu izah etti. “ Fidanları çakallar yemiş”

Ben şoktayım, kafam allak bullak. Çakal fidan yer mi ,yemez mi ? Bilmiyorum ki.

Gerçekten çok saf idim, hâlâ öyleyim...İnandım onlara.

O gün akşama kadar ağladım, bir yandan da homurdanıyorum. Benim homurdanarak ağlamam meşhurdur. Bir haksızlığa maruz kalırsam ,bir yandan ağlar, bir yandan da konuşurdum. Bazen dayanamaz annem de benimle birlikte ağlardı. Sinirinden mi , acıdığından mı ağlardı bilmiyorum.



Ertesi yıl anneannem bahçesine biber dikemedi, çünkü köyden ilçeye taşındılar.

Fakat biz hafta sonları hep birlikte köye gidip geliyoruz.

Yine böyle bir hafta sonu, köydeyiz,Ben bahçede dolanıp duruyorum. Zaten hep bahçelerdeyim.

Hiç evde durmazdım ki. Hâlâ öyleyim...



Biber bahçesinin etrafını dolaşıyorum. Elimde kendi imalatım sapanım, kuş avlayacağım.

Bir de ne göreyim , çalıların arkasında kurumuş dallar var. Bunlar benim kavak fidanlarım.

Hani çakal yemişti...

Anneannem önde ben arkada , bütün köy peşimize takıldı. Meğer ben ne çok çeşit küfür biliyormuşum. Zavallı kadıncağız arkasına dönüp bakamıyor bile, komşular yetişmese kafasına taşı yiyecek.

Bu arada annem de yetişti, beni durdurmaya ve derdimi anlamaya çalışıyor fakat ben anneanneme saldırmakla meşgulüm , annem beni zor zaptediyor. Bir yandan da “ bu oğlan ne kadar da kuvvetliymiş” diye gülümsüyor. Tüm köy başımızda, önce adam ölmüş gibi suratları endişeli idi, şimdi ise hepsi gülüyor. Anlamıyorum, bir tek ben ağlıyorum, herkes gülüyor. Bu arada annem de nasibini aldı. Onu da suç ortaklığı ile suçlayıp , ağzıma geleni söyledim. Kadıncağız sonunda dayanamadı , o da ağlamaya başladı.

.........................................

Yıllar geçti, köyden soğudum, artık eskisi kadar köye gitmek istemiyorum.Mezarlar olmasa belkide hiç gitmeyeceğim.



Fakat biber bahçesinde bir tane kavak ağacı büyüdü. Herhalde benim fidanlardan bir tanesini gözden kaçırmışlar. Bu ağaca her bakışımda emeklerim, üzüntülerim aklıma geliyor.

Aradan 40 yıl geçti. Yalnız kavağı kestiler. O kadar büyümüştü ki, bir kişi bu kavağı kucaklayamazdı. O kadar kalınlaşmıştı.İhtiyarlamıştı, evin üzerine yıkılmasın diye kesildi.

.............................................................

Hep düşünürüm...

Kavaklarımı sökmeseydiler...

Yalan söylemeseydiler...

Öğretseydiler,,,

Uygun bir yere dikseydim yavrularımı...

Kavak ormanım olsaydı...

Düğünümde kesip, satsaydık tomruklarını...

.................................................................

Olsun...

Şimdi intikamımı alıyorum...

Küçücük bahçemin her tarafı fidan dolu , ağaç dolu...

Ben hâlâ deliyim...

Herkes akıllı... 7.12.2014

İBRETLİK SALAKLIK

Yazar: İsmail Ezgü

İBRETLİK SALAKLIK (YA DA İHMAL)

Yıl 1982.Tophane tayfun pasajında 18 m2 dükkan kiralamışız. İşleri biraz yoluna koymaya başlamışız ki dükkan sahibi teyze dükkanı satılığa çıkarttı, bize kolaylık da sağladı ve biraz peşin kalanı taksitle satın aldım.

Taksitleri ödeyebilmek için sirkecide gösterişli bir firmada yarım gün servis mühendisi olarak çalışmaya başladım.

Sabahları sirkecide, öğleden sonra da geç saatlere kadar kendi dükkanımda çalışıyorum.

Bir müddet sonra işler biraz daha büyüdü, 18 m2 ye sığamaz olduk.

Yan dükkan bizimkinin nerdeyse iki katı. Sahibi Almanyada. Bir gün tatile geldiklerinde bize uğrayıp dükkanı kiraya vermek istediklerini söylediler. Tam zamanı. Sanki Allah beni duyuyor(?)

(şu an diyorum ki; ona ne şüphe, ama o zamanlar bu konulara uzağım, varsa yoksa iş.)



Kiraladık.Bir sene sonra tekrar tatile geldiklerinde yine bize uğradılar. Dükkanı satmaya karar vermişler. Tekrar gözümü kararttım, borç , harç satın aldım.

Satan kişi ; yan tarafta tuvaletin arka kısmında bize ait küçük bir yer daha olduğunu söyledi. Sağa sola baktım böyle bir alan göremedim. Sadece pasajın temizlik aletlerinin konulduğu 1 m2 lik izbe bir yer vardı. Üzerinde durmadım.



Allah yardım ediyor, bir müddet sonra yine sığmamaya başladık. Aynı pasajda 12 m2 bir dükkan daha kiraladık. Fakat kirası biraz fahiş oldu bu sefer. İhtiyacımız var ya, acımadı mal sahibi...



Yıllar yıllar geçti, Anadolu yakasında küçük bir fabrika binası inşa ettik. Tophanedeki bu dükkanlara ihtiyacımız kalmadı. Pasajdaki dükkanları da aynı pasajda dükkanı olan ve epeydir benim dükkanları isteyen hemşehrime sattım.



Bir iki yıl sonra dükkanları alan hemşehrim beni aradı. Heyecanlı bir sesle; benden satın aldığı dükkanla ilgili olarak, bir sebepten dolayı belediyeye gittiğini ve projeleri incelediklerinde ,benim sattığım dükkanın yanında 16 m2 lik ikinci bir dükkanım daha olduğunu söyledi. Ben dükkanı alırken ikisini bir almış, satarken de ikisini bir satmışım.

Hemşerim sesi titreyerek şimdi ne yapacağımızı sorup durdu.

Kısa bir süre düşündüm. Kısmet olsaydı olurdu, demek ki kısmetim değilmiş, “güle güle kullan” dedim. Kulaklarına inanamadı; “Yani, sen şimdi bu dükkanda hak iddia etmiyecek misin” dedi.

O anda nasıl bu kadar rahat oldum bilemiyorum fakat ben yine tekrarladım; “ güle güle kullan” dedim. “Demek ki Allah bana kısmet etmek istememiş”

Kulaklarına inanamadı. Tophane Boğazkesende 16 m2 dükkan oldukça kıymetli. Nasıl olupta bu kadar kolay vazgeçebilirdim ki? Düşünün ki ben 12 m2 dükkan için hatırı sayılır bir kira ödemişim, diğer tarafta 16 m2 dükkanım beni bekliyormuş. Buna ben kısmet diyeyim ,siz salaklık...



Peki sonra neler oldu;

Hemşehrimin çok sevindiği bu piyango dükkan , diğer bir komşumuz olan dükkan sahibi tarafından zamanında bilerek veya sehven(?) kendi dükkanına katılıvermişmiş.



Bizim gibi akıllılar dükkanına sahip çıkmadığı için 10 yıldan fazla bu alanı kullanmışlar.

Bu kayıp dükkanın yeni sahibi hemşerim hemen işe koyulmuş, önce güzellikle, sonra kanun zoruyla dükkanını istemiş.Fakat karşı taraf aşırı inatçı çıkmış ve sonuçta kanlı bıçaklı olduklarını duydum.Yıllarca sürmüş bu kavga.

Sonuç ne oldu bilmiyorum, sormadım da. Gerçekten ilgilenmiyorum.

Geçmiş geçmiş..

Hiçbir anını değiştiremem.

Gelecek ise benim elimde..

Ne istersem Allah veriyor.

ALLAHım hayırlı olanları ver... Amin.

6.12.2014

ALLAH'IN TOKADI - DERENİN SUYU

Yazar: İsmail Ezgü

ALLAH IN TOKADI

Başıma geleni paylaşmam lazım,yoksa patlayacağım...

Nasıl başlayacağımı da bilemiyorum. İnsan utanacağı şeyleri yazarken zorlanıyor.

Neyse; başladık bir kere...

İhtiyarlayıp emekliliğe hazırlanırken eşimin de teşviki ile küçük boy bir katamaran tekne sahibi olduk.Çok pahalı modellerden değil, askerlik yaşını geçirmiş bir tekne...



Teknemizi evimizin karşısındaki dereye bağladık.Sık sık gidip bir şeyler yapıyorum.Esas hedefimiz bu tekneyi solar tekne haline getirip ege sahillerini yakıt masrafı olmadan gezmek. Yani; keyif yaparken bile bilimsel araştırmalara, keşiflere devam etmek... Deliyiz ya..



Rüzgarlı bir günde teknemizin içine ; yani iki gövdenin arasına hurda bir sandal gelip yerleşmiş.

Sokak kedisinin gelip zorla evimize yerleşmesi gibi bir şey...

Ben de bu davetsiz misafiri, sahibi arar bulur nasıl olsa diye kenardaki ağaca bağlayıp sağlama aldım.

Ertesi gün şeytan bu sandala bi bakmamı söyledi... Gittim , inceledim. Uzun zaman batık kalmış, her tarafı çamur ve kabuklu canlılar istila etmiş. Başaltında küçük bir dolabı var, iple kapakları bağlanmış. Açtım, içinde kirli bir ip ve paslı eski tip bir çapa var. Demin ki arkadaş yine dedi ki; “sen al bu çapayı , teknende yedek çapa olarak kullan”

Ama içimden diğer bir ses de dedi ki:” evladım , sen ne zaman terlemeden bir şey sahibi olsan acısı burnundan fitil fitil gelir.”



Ben de kendi kendime mırıldanmaya başladım. Sakın bu anlattıklarımın abartı olduğunu düşünmeyin, kelimesi kelimesine sadece yaşadıklarımı anlatıyorum.



İçimdeki ses dedi ki” sen şu 10 lira etmez hurda çapaya el koyarsın şimdi şu cebindeki yeni gözlük dereye düşer sana 60-70 liraya mâl olur” ,

“ Sen öyle zannet, ya milletin zorlaması ve psikolojik aşağılaması sonucu ilk defa sahip olduğun şu cebindeki pahalı, akıllı telefon dereye düşerse? “

“Blujean pantalonun cebinden nasıl düşecek ki? Ben çıkartırken zorlanıyorum. Geç onu sen..”

Neyse; çapayı aldım tekneye koydum. Bu arada “ teknenin sahibi çıkar gelirse çapasını da veriveririm” diye  teselli de buldum.



Biraz sonra tekneye bitişik duran kendi sandalıma geçip biraz gezinti yapmak için halatları çözdüm, tam o sırada , her acemi kaptanın başına geldiği gibi sandal tekneden uzaklaşmaya başladı...

Olsun , ben atletik bir adamım , sıçrar ve tekneye çıkarım. Aynen öyle yaptım, havalandım fakat tekneye konamadım , ayağım sandalın ipine dolanmış, sağ ayağım nerdeyse kırılacak gibi sandalın kenarına çarptı, sağ kolum teknenin kenarına aynı şiddetle çarptı ve bendeniz atletik ihtiyar, bir ayağı sandalda ipe sarılı vaziyette hayal edebileceğiniz en pis dere suyuna gömüldüm..Kafam ve vücudum suda, ayağım sandalda...

?!!!

Siz bu durumda ne yaparsınız?

Ben genellikle içimden veya aşikâre; okkalı bir küfür savururdum.

Fakat nedense bu sefer öyle yapmadım.. Ayağımı zor belâ ipten kurtarıp, cebimden kıymetli telefonumu çıkartıp hemen sıçrayarak onu kurtarmak gayreti ile teknenin üzerine koydum. Acı içinde kıvranırken çarçabuk tekneye tırmandım ve telefonun pilini çıkarttım.

Hanım beni bu halde görse uzun müddet yanıma yanaşmaz.. Her tarafımdan koyu yeşil renkli pis sular akıyor.



Fakat hayret benim küfür hâlâ ortalarda yok..

Derin bir nefes aldım ve etraftan duyulacak kadar yüksek bir sesle “ ALLAH ım sana şükürler olsun “ dedim.

Noluyor yahu. Nerdeyse iki asgari ücret eşdeğeri telefonun gitmiş sen şükrediyorsun.

Tekrar “ ALLAH ım sana şükürler olsun ya Rabbim” dedim ve gülümsemeye başladım.



Bir hikaye aklıma geldi; evliyanın birisi Allah a şikayette bulunuyormuş” Allah ım beni unuttun, son zamanlarda herşey güllük gülistanlık, Hiçbir sıkıntı vermiyorsun, sen beni unuttun Allahım” derken önündeki basamağı görmeyip tepe taklak merdivenlerin dibine kadar yuvarlanmış.

Yerden doğrulmaya çalışırken “ Çok şükür, beni unutmamışsın “ diye mırıldanıyormuş.



Şimdi ben de şükrediyorum; Allah ım beni haramdan korudun. Sanki çok aceleymiş gibi hemen paslı çapayı aldım, eski yerine yerleştirdim ve ipini de eskisi gibi bağladım. Birisi görecekmiş gibi  hemen tekneme döndüm.



Islak telefon kurutuldu, denendi , ümit yok.. Ne ses ne görüntü..

Ertesi gün çocuklara söyledim ,kendime aynı telefondan bir tane daha satın aldırdım.

Böylece maddi cezamı da çektim.



Bu olayın üzerinden birkaç gün geçti. Çocuklar gazi telefonu pirinç içine yatırdılar, pirinç rutubetini alıp telefonu kurtaracakmış.

Bu pirinç te ne önemli bir rızıkmış... Üniversite imtihanına girerken Annem okuyup üfleyip yutturmuştu. Aradan 40 yıl geçti. Hâlâ aynı görevini yapıyormuş. Hayatında din ile hiç temas etmemiş dostlarımız bile çocuklarının üniversiteye girişi için mutlaka okunmuş pirince başvuruyorlarmış.Ne mübarek bir tahılmış bu pirinç..



Neyse biz nerde kalmıştık..

Haa; bizim ıslak telefonun akibetini de söyleyeyim.İnanılır gibi değil...

Bir gün sonra ilk ses geldi, ertesi gün ekranda ilk görüntü parçaları belirdi.

Üçüncü gün sanki normale döndü gibi.. Ufak tefek problemleri varmış ama eminim bu hızla düzelmeye devam ederse ilk halinden daha üst versiyonlara da çıkabilir.Elektronik mühendisi olmasam şimdi ne biçim hurafeler uydururdum. Bu arada, bizim telefonun prinçleri okunmuş değildiler. Bir de okuyup üfleseymişiz acaba bizim telefon evrimini bir üst seviyeye çıkartıp uydu telefonuna mı dönüşürdü ki?



Şimdi sıkı durun ; bizim oğlan dere görmüş telefonuma talip olarak bir üst sınıfa atlayacak. Kendi telefonunu gelinime vererek onun da bir üst sınıfa atlamasını sağlayacak, gelinin eski telefonu da benim hanıma giderek onun ilk akıllı telefonu olacak.. Bakar mısınız ;ben dahil herkes bir üst sınıfa terfi etti...

Bu işte en pis durumda olan benim tekne kıyafetlerim. Hanım defalarca yıkadığı halde hâlâ renkli sular akıyormuş.



Bu işte en kârlı çıkan elbette benim.

Allah ım sana şükürler olsun...

Beni unutmamışsın...