19 Kasım 2016 Cumartesi

HÜRRİYET GAZETESİ

Bu yat güneş enerjisi ile çalışıyor

Mehmet ÇİL / DATÇA (Muğla), (DHA)-
30 Temmuz 2016 - 14:04Son Güncelleme : 30 Temmuz 2016 - 14:07



ELEKTRONİK mühendisi 60 yaşındaki İsmail Ezgü, satın aldığı eski yelkenli bir katamaranı, üzerinde bazı değişiklikler yaparak, yakıt yerine tamamen güneş enerjisi ile çalışır hale getirdi.


Betül 37 adını verdiği elektrikli teknesi ile ilk denemesini geçen yıl, İstanbul Riva'dan Kilyos'a gidip-gelerek yapan evli 3 çocuk babası İsmail Ezgü, bu yıl ise 34 yıllık hayat arkadaşı 56 yaşındaki mimar Sema Ezgü ile birlikte daha uzun bir deniz yolculuğuna çıktı. 10 Haziran'da Riva'dan denize açılan Ezgü çifti, 700 mil yol katederek, 12 günde Fethiye Kelebekler Vadisi'ne ulaştı. Yolculuk boyunca hiçbir zorlukla karşılaşmayan çift, gidişte uğramadıkları Akdeniz ve Ege'nin birbirinden güzel koy ve sahil kasabalarını görmek için dönüş rotasını 1400 mile çıkardı. Betül 37 teknesinin Ege'ye açılmadan önce Akdeniz'deki son durağı ise Muğla'nın Datça İlçesi oldu. Datça limanında demirleyen Türkiye'nin ilk elektrikli yatı, burada deniz meraklıları ve tekne sahiplerinin ilgi odağı oldu.




'YAPAMAZSIN DEDİLER'
Emekliye ayrılıp işini çocuklarına devrettikten sonra, iki yıl önce bir hayalini gerçekleştirmek üzere yola çıktığını belirten İsmail Ezgü, "Mesleğim elektronik mühendisi ve işim güneş paneli ve rüzgar türbini imalatı olduğu için, güneş enerjisi ile giden, hiç yakıt kullanmayan bir tekne yapmak istedim. Başlangıçta kimse bana inanmadı. Eşim ve çocuklarım bile itiraz etti. 'Hayal' diye baktılar. Ben hayalperest bir insanım. Müthiş bir inatçı yapım var. 'Yapamazsın' dediklerinde daha çok işin üstüne gittim" dedi.




SAATTE 5 MİL YOL ALIYOR
Hayalindeki teknenin projesini çizdiğini ifade eden Ezgü, "Hesaplarıma göre, 8 metreye 4 metre büyüklükte bir tekneye ihtiyacım vardı. Fakat böyle bir tekne bulamadım. Kendim imal etmeyi düşündüm. Tekne imal etmek ayrı bir bilgi gerektiriyor. Gemi mühendisliği bilgim hiç yok. 6 aylık bir arayışın sonunda, tam istediğim gibi satılık 8 metre uzunluğunda fiber bir katamaran buldum. 25 bin TL'ye satın alarak hemen işe kalkıştım. Üzerindeki yelken direklerini söktüm. Güneş panelleri yerleştirdim. 4 bin 800 watt toplam panelim var. 4 kilovat saatlik iki elektrik motoru taktım. Yaptığım değişikliklerle tekne toplam 70 bin TL'ye mal oldu. Saatte ortalama 5 mil hız yapabiliyorum. Havanın durumuna göre günde ortalama 50-55 mil yol alıyorum. Bir günde 65 mil yol aldığım oldu" diye konuştu.



TEK DAMLA YAKIT KULLANMIYOR
Teknede 8 adet, 100 amperlik akü bulunduğunu hatırlatan Ezgü, "Aküleri şarj ediyoruz. Sabah erken yola çıktığımızda, enerjimizi akülerden alıyoruz. Saat 12.00-14.00 arasında tamamen güneşten gelen enerji bizi götürebiliyor. Tek damla yakıt kullanmıyoruz. Egzoz yok, yağ sızıntısı yok. Havaya kirleten hiçbir etken yok. Çevreye zararlı değil. Çevreci biriyim, yaptığım bu elektrikli yat ile bunun olabileceğini gösterdim. Devletimizin böyle bir projeyi hayata geçirmesini umut ediyorum. Özellikle Dalyan gibi, çevrenin çok önemli olduğu hassas yerlerde bu tür tekneler kullanılabilir" dedi.

HEM EKONOMİK HEM ÇEVRECİ
Betül 37 isimli elektrikli yatı görüp incelemeye gelen deniz tutkunlarından 56 yaşındaki İlker Harman ise projeye hayran kaldığını belirterek, "Yıllardır denizlerdeyim. Bunun bir örneğini daha hiç görmedim. Çevreci ve mükemmel bir düşünce… Dünyamızın ve üç tarafı denizlerle çevrili ülkemizin giderek kirlendiğini görüyoruz. Gemilerin, teknelerin sintineleri, mazot ve yağları denizleri kirletiyor. Bu teknenin en önemli özelliği yakıt kullanmadığı için ekonomik olmasının ötesinde, denizleri hiç kirletmemesidir. Adeta sıfır sorun ile denizlerin keyfini yaşamak mümkün oluyor. Umarım bu bir örnek olur ve çok yaygınlaşır" dedi.

NAVİGA DERGİSİ KASIM 2016





17 Kasım 2016 Perşembe

KUR'AN DAKİ TÜRKÇE

Yazar: Sema Ezgü

Son yıllarda kendi çabamla Kur'anı orjinal sayfalarından okumak ve anlamaya çalışmak en büyük merakım oldu. Daha önce de çeşitli paylaşımlarımda bu konuya değinmiştim. Kur'an benim gibi halktan birinin de anlayacağı kadar açık bir metin. Anlaşılır olanı anlamak ne kadar mümkünse, anlamakta yetersiz kaldığım ayetlerin geleceği veya bize gayb ( kayıp, bilinmeyen) olanı işaret ettiğinin farkına varmak da o kadar mümkün. Bütün olarak baktığımda sevdalandığım kutsal kitabımın evrensel olmakla kalmayıp bütün kainatı kapsadığını farketmiş olmanın hazzını yaşıyorum. Hatta onu tarihselciliğe mahkum etmek isteyenlerin, anlaşılmaz, tek başına yetmez  diyenlerin hezeyanlarını da yine kitabın ayetlerinden öğreniyorum. Anladım ki, onların asıl sorunu kitabı hakkıyla okuyup akıllarını kullanamamakmış. Kendimce bir metoda dayandırdığım Kur'an çalışmalarımda uyguladığım metodun doğru olduğunu konunun uzmanlarından öğrenmek beni çok mutlu etti. Kur'anda geçen kavramları doğru anlamanın geçerli yolu, kavramı bütün ayetlerde geçtiği şekliyle incelemekmiş.

Bir süre önce Kur'anın içeriğinde belki de % 40 lara dayanacak kadar Türkçe kelimeler geçmesi beni çok heyecanlandırdı. O kelimelerin Türkçe deki anlamlarını veya kaybettikleri gerçek manalarını da yine Kur'andan öğreniyorum. Bulduğum kelimelerin bugünün Türkçesinde ne kadar yoğun kullanıldığını görmekten sevinç duyarken, arapça olduklarının bilinmemesinden üzüntü duyuyorum.

Kur'anda geçen kelimelerin günümüz Türkçesinde bu kadar yoğun kullanılmasını Kur'anın evrenselliğine bir kanıt olarak algılıyorum ve Kutsal kitabımızın gelişmekte olan medeniyetimizde bile ne kadar etkili olduğunu, olmaya devam ettiğini aşağıda listelediğim kelimelerin ışığında göstermek istiyorum. Onun ne kadar interaktif ve bizden bir kitap olduğu anlamak isteyen için birazcık ilgi göstermek yeterli olacak.

Dikkat çekmek istediğim konu şudur:  Eklediğim listedeki kelimeler arapçadan değil, doğrudan Kur'andan alınmadır. Çalışmalarım sırasında bulduğum kelimeleri listeme eklemeye devam edeceğim inşaallah.  Bu çalışmayı yapmaktaki amacım:

KUR'AN DAKİ  TÜRKÇEDEN ,  TÜRKÇEDEKİ  ARAPÇAYA KELİMELERLE  BİR  YOLCULUK  YAPMAKTI.

Abes

Acaib

Acele

Acemi

Acı

Aciz

Acuze

Adalet

Adet

Adil

Afak

Ağır

Ahali

Ahbap

Ahid

Ahilik

Ahir

Ahit

Ahlâk

Aidiyet

Ait

Akabinde

Akıbet

Akıl

Akif

Akit

Akraba

Alâ

Alâmet

Alem

Alenen

Aleni

Aleyhinde

Alim

Allame

Ama

Ama, amma

Aman

Amel

Amele

Amiyane

An

Araf

Araz

Arıza

Arif

Arsa

Arş

Arz

Arz etmek

Asâ

Asaf

Asgari

Asıl

Asi

Asimile

Aşırı

Aşiret

Atıl

Atılmak

Atmak

Avane

Avlu

Ayna

Azami

Azap

Azık

Azim

Azletmek

Azmak

Azmetmek

Azmettirme

Bahis

Bahriye

Bakî

Bakire

Bakiye

Bakliyat

Baliğ

Bariz

Basiret

Baskı

Batın

Bayii

Bazı

Bedel

Bedevi

Beis

Beka

Bekar

Belde

Beraat

Bereket

Besin

Beşer

Beşir

Beyan

Beyaz

Beyza

Bina

Bitmek ( yerden )

Buhtan

Buluğ

Burç

Burhan

Bünye

Büşra

Cabbar

Cahil

Cahiliye

Cami

Carlamak

Casus

Caz

Cehd

Cehennem

Cehren

Celâl

Celb

Cemaat

Cemil

Cemiyet

Cenah

Cennet

Ceraat

Cerahat

Cereme

Cesed

Cevap

Cevaz

Ceyeran

Ceza

Cibilliyet

Cihad

Cin

Cinnet

Cisim

Civar

Cunda

Cümleten

Cürüm

Cüz

Cüzi

Daha

Dahil

Daim, daima

Daire

Dalalet

Dar

Darb

Darbe

Darlık

Dava

Davet

Defetmek

Delil

Dem

Derece

Ders

Devam

Devir

Din

Dinar

Diyet

Doğum

Dua

Dumur

Dünya

Ebeveyn

Ecel

Ecir

Ehemmiyet

Ehil

Ekrem

Ekseri

Elbise

Elzem

Emanet

Emel

Emin

Emir

Emmi

Emniyet

Emsal

Enkaz

Erbab

Erkân

Ermek

Esaret

Esbab

Esef

Eser

Esir

Esra

Eş

Eşit

Eşkiya

Eşya

Etraf

Ev

Evlâ

Evlât

Evvel

Eza

Ezan

Ezel

Eziyet

Faal, faaliyet

Faaliyet

Fahiş

Fahişe

Fahri

Fail

Fakat

Fakir

Falan, filan

Fani

Far

Fark

Farz

Fasıl

Fatih

Fay

Fayda

Faz

Fazilet

Fazla

Fehm etm.

Fehmi

Felâh

Fer, ferdan

Feragat

Ferah

Ferahlamak

Ferd

Fert

Fesad

Fetih

Fetva

Fevri

Feyz almak

Fıkara

Fıkıh

Fırka

Fırlamak

Ficur

Fidye

Fiil

Fikir

Fil

Firar

Fiske

Fitne

Fuad

Fuhuş

Fukara

Gafil

Gaflet

Galip

Gam

Gammaz

Gani

Gark olmak

Gasbetmek

Gayb

Gayrı

Gazab

Gazap

Gazi

Gebermek, gebertmek

Gurur

Gusul

Habbe

Haber

Habis

Hacet

Haciz

Hadd

Hadi

Hadis

Hadise

Hafız

Hafif

Hafife almak

Hafiye

Hafriyat

Hain

Haiz

Hak

Hakem

Hakeza

Hakikat

Hakim

Hale

Halef

Halife

Halil

Halim

Halis

Halk

Halletmek

Hamal

Hamd

Hamiyet

Hamle

Hanife

Haraç

Harap

Hararet

Harb

Harçlık

Hareket

Hariç

Haris

Harlamak

Harlı

Hasad

Hasar

Hasat

Haset

Hasım

Hasır

Hasis

Hasret

Hassas

Haşa

Haşere

Haşmet

Haşrolmak

Haşyet

Hat

Hata

Hatır

Hatır, hatırlamak

Hatırlamak

Hatırlı

Hatib

Hatta

Hava

Havale

Hayal

Hayat

Hayıflanmak

Hayır

Hayız

Hayran

Haz

Hazır

Hazin

Hazine

Hazm

Heba

Heba olmak

Hediye

Helâk

Helâl

Hesap

Heyhat

Hezimet

Hıfz etmek

Hınzır ( domuz)

Hırs

Hısım

Hıyanet

Hibe

Hicran

Hidayet

Hiddet

Hile

Hinlik

Hissetmek

Hitab

Hizaya getirme

Hizip

Hortum

Hudut

Huzur

Huzurunda olm.

Hücre

Hüküm

Hülle

Hür

Hürmet

Hüsran

Hüzün

Islah

Israf

Israr

İade

İbadet

İbret

İbrik

İcabet

İctinab

İctinap

İçtiba

İddet

İdrak

İfâ

İffet

İflah olm.

İfrat

İftira

İhanet

İhbar

İhlas

İhraç

İhtar

İhtilâf

İhtimam

İhya

İkna

İkrah

İkram

İktidar

İktisad

İlâh

İlân

İlham

İlim

İllet

İltifat

İman

İmar

İmdat

İmhak

İmkan

İmtihan

İnat

İnkar

İnkılab

İnsan

İnsiyatif

İnşa

İnşaat

İntikam

İnzal

İrade

İrşad

İrtibat

İrtidat

İsabet

İsim

İskan

İslâm

İsnat

İsraf

İstemek

İstif

İstifa

İstiflemek

İstikamet

İstikrar

İstisna

İsyan

İş

İşaret

İştah

İtaat

İtfaiye

İtiraf

İyaşe

İzin

İzzet

Kabız

Kabile

Kabir

Kabul

Kabza

Kadar

Kademe

Kader

Kadı

Kadim

Kâdir

Kâfi

Kafile

Kâfir

Kahır

Kahin

Kaide

Kaim

Kalb

Kalem

Kalp

Kanaat

Kanat

Kanıt

Kanmak

Kantar

Kaplamak

Karar

Karın

Karine

Kase

Kasıt

Kasr

Kasr, köşk

Kastî

Kasvet

Kat

Kat'i , kesin

Katil

Katip

Katletme

Katliam

Katran

Kavi

Kavil

Kayıp

Kayyum

Kazım

Kebir

Keder

Kefe

Kefil

Kelime

Kem

Kere

Kerem

Kerhen

Kesat

Kesif

Keşfetmek

Ketum

Kılıf

Kıraat

Kırtasiye

Kısas

Kısım

Kısmak

Kısmet

Kıssa

Kıstas

Kıt, Kıtlık

Kıta

Kızmak

Kibir

Kifayet

Kilit

Kilo

Kin

Kisbe, posa

Kitap

Kredi

Kurban

Kurra

Kusur

Kuşanmak

Kuvvet

Küllüm

Kürsü

Küsmek

Lakab

Lâkin

Lânet

Latif

Laubali

Lâzım

Lehde

Leke

Levha

Lezzet

Libas

Lisan

Liyakat

Lütuf

Maaş

Maaşallah

Maazallah

Maazeret

Mağara

Mağfiret

Mağlub

Mağlul

Mağlum

Mağrur

Mahal

Mahalle

Mahcup olm.

Mahfuz

Mahiyet

Mahluk

Mahmud

Mahrum

Mahsus

Mahvetmek

Mahzul

Mahzun

Mahzur

Makam

Makas

Makus

Mal

Malik

Malum

Malumat

Mani

Mantık

Maraz

Masal

Masraf

Maşrapa

Matara

Mazeret

Mazi

Mazlum

Meblağ

Mebus

Mecmua

Mecnun

Meded

Medeniyet

Medet

Mekan

Mekruh

Mektup

Melek

Meleke

Melun

Memnun

Men

Menfaat

Meni

Menzil

Mera

Mercan

Mercii

Merhaba

Merhamet

Mermi

Mesai

Mescid

Mesele

Mesire

Mesken

Mesul

Mesuliyet

Meşakkat

Meşgul

Meta

Methetmek

Metin

Mevki

Mevta

Mevzi

Mevzii

Mevzuat

Meyletmek

Meymenet

Mısır

Mihrab

Miktar

Millet

Miras

Misafir

Misal

Miskin

Misli

Miyad

Mizaç

Mizan

Muallak

Muhabbet

Muhafaza

Muhalif

Muharrem

Muhit

Muhtelif

Mukayyet

Muktedir

Murad

Musallat

Musibet

Muska

Mustafa

Musubet

Muvaffak

Mübarek

Mübtelâ

Mücadele

Mücahit

Mücrim

Müddet

Müellef

Müezzin

Mühlet

Mükellef

Mükremin

Mülk

Mülteci

Münafık

Münazara

Münir

Müptelâ

Müslüman

Müsrif

Müsvedde

Müşahede

Müşfik

Müşterek

Müşteri

Mütekabil

Mütemadiyen

Müttefik

Müyesser

Nabız

Nadim

Nadim olm.

Nafile

Nail

Nail olm.

Nakarat

Nakış

Nakil

Nasib

Nasihat

Nazar

Nazire

Nebat

Nedamet

Nefer

Nefes

Nefret

Nehir

Neseb

Nesil

Neşe

Neşir

Neşretmek

Neşter

Nezaret

Nida

Nifak

Nimet

Nuri

Nuriye

Nusret

Nutuk

Nüfuz etm.

Nüks etmek

Nüsha

Oğlan

Ömür

Özür

Rab

Rabdetmek

Rabıta

Rabtiye

Radde

Raf

Rafet

Rağbet

Rahvan

Rakam

Rakib

Raks

Ramazan

Rasat

Raşit

Rauf

Razı

Recm

Red

Refah

Refakat

Refik

Rehavet

Rehin

Rehine

Rekabet

Resul

Reşit

Reyhan

Rezil

Rıdvan

Rıza

Riayet

Rica

Riya

Ruh

Ruhbanlık

Rumuz

Rutubet

Rüşd

Rüya

Saat

Sabah

Sabık

Sabıka

Sabır

Sabih

Sabit

Sabite

Sadaka

Saded

Sadık

Sadr

Saf

Saha

Sahib

Sahil

Sahra

Saka

Sakil

Sakin

Salih

Salim

Salmak

Sanat

Sanayi

Sanmak

Sarf

Sarf etm.

Sarraf

Satıh

Satır

Sav

Savunma

Say

Sayfa

Saygı

Sayı

Saymak

Sebat

Sebat etm.

Sebep

Sebil

Secde

Secere

Sefer

Seferi

Sefih

Sefil

Seher

Sel

Selam

Selef

Selek

Selim

Sema

Sene

Sera

Serap

Seri

Set

Sevap

Seviye

Seyir

Sıddık

Sınai

Sır

Sırace

Sicil

Sihir

Sihirbaz

Siklet

Silah

Sima

Statü

Stok

Sual

Sukutuhayal

Sulh

Sultan

Sur

Sükunet

Sülale

Sünbül

Sünnet

Şafak

Şahit

Şair

Şaka

Şan

Şarab

Şark

Şef

Şefaat

Şefik

Şefkat

Şehvet

Şeker

Şekil

Şer

Şey

Şeyh

Şeytan

Şia

Şiddet

Şifa

Şiir

Şikayet

Şirk

Şirket

Şok

Şube

Şuur

Şükür

Taammüden

Tabaka

Tabi olm.

Tabiat

Tabut

Tafsilat

Tahammüden

Tahammül

Taharet

Tahir

Tahrif

Tahsis

Tahvil

Takat

Takdim

Takdir

Takılmak

Takip

Takiye

Taksim

Taksimat

Takva

Takvim

Talim

Tamam

Taraf

Tarif

Tarikat

Tartaklamak

Tasa

Tasavvur

Tasdik

Tasnif

Tasrif

Tatmin

Tav, tavır

Tavaf

Tavsiye

Tayfa

Tayyare

Tebessüm

Tebliğ

Tecessüs

Tedarik

Tedricen

Tefrika

Tehir

Tehlike

Teklif

Tekmil

Tekzip

Telakki

Temas

Temayül

Temenni

Temiz

Temsil

Teneffüs

Tenezzül

Tenkit

Tercih

Tereddüt

Terfi

Terk

Terke

Tesbih

Tesbit

Tesir

Tesis

Teskin

Teslim

Teşbih

Teşekkür

Tevbe

Teveccüh

Tevessül

Tevil

Tevkif etm.

Tez

Tıfıl

Ticaret

Toy

Tuba

Tufan

Uf, of

Ufuk

Ulema

Umurunda

Ümmet

Vaad

Vaaz

Vadi

Vahiy

Vahşi

Vaiz

Vaka

Vakar

Vakıf

Vakit

Vakur

Valiz

Varis

Varmak

Vasat

Vasıf

Vasıl

Vasıl olm.

Vasıta

Vasiyet

Vebal

Veda

Vefa

Vehbi

Vekil

Velayet

Velet

Veraset

Vermek

Vesile

Vesvese

Vezir

Vezne

Vildan

Yakın

Yakıt

Yakut

Yas

Yaslanmak

Yeis

Yemin

Yenmek

Yetim

Zaaf

Zahir

Zail

Zakkum

Zalim

Zan

Zannetmek

Zarar

Zaruret, zaruren

Zayıf

Zayi

Zeka

Zeki

Zelzele

Zencefil

Zerre

Zeytin

Zırva

Zikir

Zillet

Zina

Ziraat

Ziya

Ziyade

Ziyan

Ziynet

Zulüm

31 Ekim 2016 Pazartesi

NEDEN MUTLUYUM?

Yazar: Sema Ezgü

Bu sıradan soruyu insanın kendisine sorabilmesi için öncelikle mutlu olduğunu peşinen kabul etmesi gerekir. Oysa bu gerçeği kabullenmek hiç de sıradan bir durum değildir. Ya gerçeği yansıtmıyordur, ya abartılıyordur. Ya da dışarıya karşı verilmek istenen bir imaj meselesi olmuştur.

     Benim için hangisi derseniz, cevabım hiçbiri olacaktır.

    Benim meselem farkındalık meselesidir. Mutlu olduğumu fark etmem hiç kolay olmadı. Uzun yılların geçmesi gerekti. O yıllar geçerken yaşadığımız  zorlukların, hatta acıların aslında hayat sürecinde bizim payımıza düşen sınavlar olduğunu farketmem gerekti. Mutluluk denen illetin paket halinde hiçbir mağazada satılmadığını, hiçbir ekonomik değerle piyasaya sürülmediğini anlamamız gerekti. Artık biz diyorum anlatırken, çünkü mutlu olmanın olmazsa olmazının, hayatta en mikro düzeyde iki kişilik, en makro düzeyde ise bütün alem olarak biz olabilmek olduğunu farketmiş durumdayız. Yani eşim ve ben biz olmayı başardığımızı düşünüyoruz. Dolayısıyle aile içi sorunlarımızı da biz olarak karşılıyoruz, çevremizi saran akıl almaz seküler sorunları da biz olarak karşılıyoruz. Sosyal sorunları da, maddi sorunları da. Eşimin en çok sevdiğim özelliğinin sorun çözme kabiliyeti olduğunu daha yeni yeni öğreniyorum ve neden yıllardır onun yanında yer aldığımı henüz keşfediyorum. Hatta neden eşimin yanında mutlu olduğumu da. Bazen kandırılsak da, bazen istismar edilsek de onun sorun çözme yöntemini onaylıyorum ve yanında yerimi alıyorum. Çünkü biz olduğumuz insanın da niyetini biliyorum, kendi niyetimi de. Şans denen tesadüfi kavrama inanmadığım için de dünyadan en güzeliyle nasiplendiğime inanarak bol bol şükür ediyorum.     

    Öğrendim ki, zamanı biz olarak karşılamak da hiç kolay değilmiş.  Önce doğru eşi bulabilmek gerekiyormuş hayatta. Gerçekten de insan ancak eş olduğunu hissettiği zaman mutlu olmayı başarabiliyormuş. Yarım insanların, eşini bulamamış ya da yarım kalmayı tercih etmiş insanların, yani  bireysel takılanların mutluyum demelerini asla inandırıcı bulmuyorum.  ( EVLİLİK BÜNYESİNDE BİREYSEL TAKILMA konusunu ayrıca incelemek gerekiyor)  Yaşamadıkları bütünlüğü tarif etmelerini de beklemiyorum. Onların tercihlerini mikrodan makroya kadar uzanacak bir bencillik olarak yorumluyorum. 

   Bu nedenle evliliği çok önemsiyorum. Doğru evliliği gençlerin ciddiye almasını istiyorum. Ekranlarda evlilik adı altında yapılan programları çok tehlikeli ve ard niyetli buluyorum. Toplum mühendislerinin devamlı ve düzenli olarak bencillik gerçeğini evli veya bekar, bütün insanlara pompalayan başarılı bir bozgunculuk projesi olduğuna inanıyorum. Zararlı etkileri çoktan havayı kirletmeye başladı bile.

   Mutlu bir dünya hayal ediyorsak eğer, insanlara, özellikle gençlere biz olmayı öğretmemiz gerekiyor. Çocukları için sağlıklı evlilikler isteyen anne babalara da keza. Çünkü ana babaları mutlu evlilik yaşamış çocukların da mutlu evlilik yapmaları olasılığı gerçekten yüksek oluyor. Ama mutlu evlilik yapmak, hayatta mutlu olmak için yeterli olmuyor. Yani, küçük mutlu dünyamızı büyütüp çoğaltmak, makroya doğru yol almak zorundayız. Çünkü mutluluk ne tarif edilebilir bir nesnel gerçek, ne de bünyemizde saklayabileceğimiz durağan bir duygudur. Mutluluk, sonu kutsala giden muhteşem bir yolculuktur. Dinamiktir, kırılgandır. Çok nazlı, çok da hassastır. Yoldan çıkması an meselesi, yola yeniden revan olması ise sabır meselesidir. Mutlu olmak için herkes her an yola  çıkabilir, herkes her an yoldan çıkabilir yani.  Faydalı olmak adına kendi yolculuğumuzu anlatmayı uygun buluyorum.

   Biz eşimle, bundan 34 yıl önce hiç kimsenin telkini, tavsiyesi olmadan ve kendi irademizle evlenmeye karar verdik. Biz bu kararı verirken ben 19, eşim 23 yaşındaydı. Eşimin yapıcı, onarıcı zekâsını daha o yaşımda fark ettiğim için etkilenmiş, onu kendime uygun görmüştüm. Onun beni neden seçtiği ise bambaşka bir konu başlığı.  Ailelerimiz bizdeki kararlılığı görünce itiraz etmek yerine saygı gösterdiler. Onların uyumlu anlayışını takdirle karşılıyorum bugün. Çünkü onlar da biz olmayı başarmış ana babalardı. Zorluklar yaşadık, türlü sınavlardan geçtik ama kararımızdan hiç pişman olmadık. Çünkü evlilik kararı alırken o yıllarda peşine düşeceğimiz hiç bir maddi menfaat konusu yoktu ortalıkta. Sıfır noktasından başlamayı, eğitimli olmamıza dayanarak göze almıştık. İkimiz de inatçı, ikimiz de  çalışkandık. Günü yaşamaya değil geleceğe odaklanmıştık. Eksiklerimize değil edineceklerimize yoğunlaşmıştık. Sadece çalışmakla elde edilecek hedefler koymuştuk önümüze. Hedefler büyük, gönüller dolu olunca eşimin benim üniversiteyi bitirmemi beklemesi pek zor olmadı. Bugün gençlerin dört yılı bulan bu bekleme süresine bile tahammül edeceğini sanmıyorum.

   Evlendiğimizde ben 22, eşim 26 yaşındaydı. Nikah günü gelip çatana kadar geçen zamanda biz, zihinsel olarak da olsa biz olmayı başarmıştık. Çocuklarımız dünyaya gelince dünyamızı aydınlatmışlardı. Geçen yıllar içinde içimizdeki eksik kalmışlık duygusunu maddi kazanımlarımızla aşılacak sanarak alabildiğine hedeflerimize koştuk.  Başarı = Mutluluk  sandık durduk koşarken.  Bir yerde bir eksik vardı ama ne olduğunu keşfedemiyorduk.  Eğitimli cahillerdik kısacası. Bugün baktığım pencereden böyle görüyorum olayı. Cehaletin tüm hızıyla toplumun her kademesinde var olduğunu, insanları perişan ettiğini de görebiliyorum ne yazık ki... Benim Tesbitlerime göre cahillik tanımının okur yazarlıkla veya entelektüel olmakla alakası yok yani. Bu yüzden herkes kendi üzerine alınabilir rahatça. Tesbitte zorluk çekiyorsa alttaki listeye göz atabilir.

1. Eğer bir insan kendi var oluş sebebini, bütünün içindeki gerçek yerini merak etmiyorsa,

2.Allah'ın var olup olmadığı meselesi, hayatının en büyük meselesi olmayı başaramamışsa,

3. İletişim kurarken cümlelerine ben diye başlayıp sen diye bitiriyorsa,

4. Ciddi bir sorunla karşılaşınca hayatın sonu geldi sanıyorsa,

5. Hayattan sonra ne var acaba diye bir merak konusu yoksa,

6. Kavga ederek sorunlar çözülür sanıyorsa,

7. Uğrunda savaşı göze alacak değerler hazinesi oluşmamışsa,

8. Nefsinin eğitilebilir ve çok değerli olduğunun farkına varamamışsa,

9. Her an yapıp ettiklerini gören biri olduğunu, korunup gözetildiğini bilmiyorsa,

10. Sadece söylediklerinin değil, aklından geçenlerin de o biri tarafından duyulduğunu bilmiyorsa,

11. O kendisinden nefret ederken bile sevildiğini bilmiyorsa,

12. Varlığını borçlu olduğu tek ve benzersiz dostuna şükretmeyi akıl etmiyorsa,

 Kesinlikle cahildir. Bu cahillikle mutlu olmayı beklemek ise nafile bekleyiştir.

    Bizim, biz olarak bu cehaletten kurtulmaya başlamamız kırklı yaşlarımıza nasib oldu. Ne zaman ki, kendi bireysel sorularımızdan oluşan uzun mu uzun listelerimizi elimize alıp Kur'anın karşısına alacaklı gibi, hatta eleştirmen edası takınmış hesap sorucu gibi dikilmeyi akıl ettik, işte o zaman gerçekten mutlu insanlar olduğumuzu fark ettik. Çünkü, yıllarca birikmiş cevapsız sorularımızın hepsini sadece bu hazinenin içinde bulabildik. Hızımızı alamadık, büyüklüğünü kestiremediğimiz bu hazinenin içinde yaşamaya başladık. Mutlu olduk. Derdimiz, sorunlarımız varken, çözüm bekleyen problemlerimiz ard arda sıralanırken biz,  mutlu olmayı başardık.

    Mutlu olduğumuzu fark etmek  yetmedi, paylaşmak istedik. Şimdi daha mutluyuz.

   Darısı, aklını kurt gibi kemiren sorulardan bıkıp usanan, yorgun zihinleri yüzünden kendisini mutsuz hissedenlerin başına olsun.

   MUTLULUK  AKIL  İŞİDİR  DOSTLAR.  VAR  İKEN  DE  MUTLU  OLABİLİR  İNSAN,  YOK  İKEN DE...

   VAR  OLUP  KULLANILMAYAN  AKILDIR  SORUN  ÇIKARAN,  İNSANIN  BAŞINA  BEL  OLUR,  MUTSUZLUK  SEBEBİ  OLUR.   

27 Ekim 2016 Perşembe

REKABET KÖLELİKTİR

Yazar: İsmail Ezgü

"REKABET KÖLELİKTİR "dedim diye;

Hemen köpürmeyin bana.
Biliyorum çok iddialı bir laf ettim.
Bana kızmadan önce hayatımızı biraz geriye alıp yaşadıklarımızı bir kerecik gözden geçirelim.
     Hayatınızın her döneminde rakipleriniz yok muydu? Onlarla kıyasıya mücadele etmediniz mi?
Farzedelim bir şirkette pazarlama elemanısınız; eğer firmanın tek pazarlama elemanı siz iseniz ; önünüze her ay yeni hedefler konulmaz mı?
Her ay bir öncekinden daha fazla satış yapmanız istenir.
Yani rakamlarla rekabete girersiniz.
Daha doğrusu kendi kendinizle savaşırsınız.
Firmanızda birden fazla pazarlama elemanı varsa; bu durumda her zaman diğer arkadaşlarınızla rekabet edersiniz.
Bazı firmaların duvarlarında "ayın elemanı" adı altında duyuru posterleri görürsünüz.
Sözde sizi motive etmek için bunu yaparlar. Hatta; "ayın elemanı" seçilirseniz önünüze üç beş kuruş yem de atarlar.
      Hepinizin bildiği o meşhur firmalar pazarlamacı veya plasiyer adı altında gencecik elemanları işe alırlar.
Daha işe başvururken sizi rekabete başlatırlar.
Mülakatı bekleyen gençler bekleme odasındaki diğer gençleri adeta düşmanı olarak görür.
At seçer gibi seçtikleri gençlere "ehliyetin var mı ?" diye sorarlar, gerçekten "araba kullanmayı biliyor musun? " diye sormazlar.
 İşe alınırsan sana verirler bir ticari araç; içine de doldururlar malları...
"Günde şu kadar mal satmalısın"  aksi halde ilk ayın sonunda işini kaybedersin.
Kendinizi bu delikanlının yerine koyun. Ne yaparsınız? Deli gibi işe koyulacaksınız ,hiç şansınız yok.
     Trafiğe çıktığınızda bu tarz ticari araçlara dikkat edin; hepsi deli gibi kullanmıyorlar mı?
Örnekleri biraz daha genişletirsek; her gün medyada okuduğunuz , seyrettiğiniz " canavar hafriyat kamyonu" ya da "önüne gelen araçları biçen beton kamyonu" haberleri  nasıl ortaya çıkıyor sanıyorsunuz.
    Firmada çok sayıda  kamyon var; patron her ay en çok hafriyat taşıyan şöföre üç kuruş prim verir, en az taşıyan şöförü de işten atar. Nasıl olsa piyasada işsiz çok , hepsi kapıda bekliyor. Hemen yenisini alır.
      Pazarlama yapan delikanlı kendisine verilen hedefi tutturmak için zaten korkunç olan trafiğimize çıkar. Oysa ehliyeti yeni almıştır, henüz arabası da yok ki tecrübesi olsun. Bu delikanlıların bir kısmı daha ilk günlerde çok ciddi trafik kazasına neden olur. Ya kendileri ölür ya da başkalarının ölümüne sebep olur.
     Patron rahat, huzur içinde. En fazla yapacağı ; ölen çocuğun ailesine taziyede bulunmaktır.
Patron kendini suçlu hissetmez hiç... Devlet bu delikanlıya sürücü belgesi vermiş , patron da araba vermiş al kullan diye...Ne suçu var ?
    Sanki bilmiyor bu memlekette ehliyetin nasıl verildiğini.
Kurs, murs hepsi palavra. Herkes ehliyeti bakkaldan alıyor, sonra binip arabaya çıkıyor yollara."Ölen ölür, kalan sağlar bizimdir."
      Yıl 1977...
   Maslak ta ehliyet sınavına giriyorum. O zamanlar kurs falan yok.
Arabayı stop ettirmeden kaldırıp biraz ileriye gittik geldik.. Ehliyeti aldık.
Fakat imtihan heyetindeki  komiserin şu sözlerini unutamıyorum:
  " Delikanlı; bugün 150 kişi imtihana girdi. sadece 2 kişi ehliyet alabildi. Sen de doğru dürüst bilmiyorsun , şunu bil ki arabayla burdan Beşiktaş'a gidemezsin. Mecburen her gün birkaç kişiye ehliyet veriyorum.  hiçbirine  vermezsem olmuyor. Aman dikkat et,  iyice öğrenmeden trafiğe çıkma."
     Yıllar geçti, çocuklarım ehliyet aldı, kurslara gittiler fakat gördüm ki hiç bir şey değişmemiş.   Ehliyet denilen devletin resmî belgesi ile evlatlarımızı ölüme yolluyoruz.
       İşte pazarlamacı delikanlıların bir kısmı bu şekilde; şirketlerinin araçları ile  felakete gidiyorlar.
      Kaza olursa aile mahvoluyor, patronun fazla derdi yok, nasıl olsa araç kaskolu.
Kapıda yeni elemanlar kuyrukta. Hemen yeni araba , yeni şöför bulunuyor ve işler devam ediyor.
 (Not: Bu yazıyı yazmakta olan bendeniz de bir patrondur.)
......
Rekabet diye yola çıktık, nerelere geldik. Lütfen bana kızmayın. Ben sadece "pazarlamacı" adında bir örnek seçtim.
Siz isterseniz kendi mesleğinizi örnek olarak seçebilirsiniz.
      Hepiniz işyerinizi gözünüzün önüne getirin ve birazcık düşünün.
  Rakipleri başarısız olunca sevinenler yok mu çevrenizde?
Başarılı olmak için arkadaşlarını ezen, onların üzerine basarak yükselen, arkadaşlarının başarısız olması için dolaplar çeviren,ispiyonlayan, komplolar kuran, çelme takan iş arkadaşlarınız yok mu?
     Trafikte bizi delirten taksi şöförü , halk otobüsü, minibüs , kamyon sürücüleri neden böyle yapıyorlar?
  Arıza şeridinden gidip önünüze geçen sürücü neden bunu yapıyor?
Hepsinin derdi bir başkasını geçmek, yani "rekabet"
Herkes bir diğerini rakip görüyor.
 Evlatlarımızı dahi birbirine kırdırıyoruz,; " bak kardeşin derslerinde ne kadar başarılı" ya da  "Ablan  ayda beş bin lira alıyor, sen asgariye talim ediyorsun " gibi.   

"Fener- Cimbom" rekabeti, "sağcı-solcu" , "açık-kapalı" rekabetleri neler açtı başımıza.
Maç seyretmek için yola çıkanlar linç ediliyor,park yeri nedeniyle cinayetler oluyor. Bizim gençliğimizde de "solcu- sağcı" diye insanlar birbirini vuruyordu, hem de aynı silahla.
 Kimileri, Fatih'te , kimileri de Nişantaşı'nda rahat dolaşamıyor.
Ama sorarsanız herkes "Mandıra Filozofu" na özenir, inanmayın. Parayı bulsalar hemen   kat, yat derdine düşerler.
.....................
     Aklınıza takılmıştır; bu adam niye taktı kafasına bu " rekabet " konusunu diye; vallahi suçlu bizim hanım.
 Dün whatsapp tan bir mesaj yollamış;
" Biliyor musun;  rekabet kölelikmiş. 90. sure Beled."
Açtım Kuran'ı.  13. ayet; gerçekten "köle" nin arapçası "rekabet" imiş.
Daha önceleri de benzer bir şaşkınlık yaşamıştım.
Bizim ithalatta kullandığımız "akreditif " kelimesi de arapça kökenli imiş. Onu da Kuran'da gördüğüm de çok şaşırmıştım.
 Demek ki "kredi" kelimesi Avrupa dillerine arapçadan geçmiş.
..........
Bu arada; hanımla ben; iki ihtiyar "whatsapp"  ve benzerlerini kullandıkça bizim gençler sosyal medyadan soğumaya başladılar.
Ödleri patlıyor;
Facebook 'a ya da  twiter'a da gireceğiz diye...
Neden acep?

11 Ekim 2016 Salı

EVLİLİK Mİ, KRİZ Mİ?

Yazar: Sema Ezgü

Son dönemlerde güzel ülkemizin üzerinde her boyuttan kara kara bulutlar dolaşmakta, hatta gündemimize  her gün bir yenisi ilâve olmakta. Adına kriz diyerek çözüm arayışlarına girilen türlü türlü sorunlarla millet olarak mücadele veriyoruz. Çok şükür ki, çözüm üretmeyi, krize konu olan meseleyi çözmeyi de milletçe öğreniyoruz. Bana göre, ortak bir akılda buluşup ciddi bir meseleye çözüm üretebilmek gerçek bir milli başarıdır. Milletimin sağ duyusuna, kocaman ana yüreğine güveniyorum. Bazen acılı, bazen akıllı yöntemlerle kriz konusu her ne olursa olusun çözümü ufukta görüldüğü sürece başarıyla çözüleceğine inanıyorum, güveniyorum. Çünkü benim milletimin ortak aklı, bütün kirli hesapları ters yüz edecek kadar sıradışı çalışıyor.  15 Temmuz tecrübesiyle sabit,  artık biliyorum.

    Ama, kafama takılan bir sorun var ki, bir türlü çözümünü ufukta göremiyorum. Görebilen varsa,  beri gelsin diyorum.

   Hatta, sorun demeye dilim varmıyor artık,  kriz diyorum. Gerçek bir kriz.  Milli meselemiz olmuş, korkuyorum. Çocuklarımın, torunlarımın geleceği adına korkuyorum.

   Adı EVLİLİK  KRİZİ...

   Bu da nereden çıktı demesin kimse. Krizi görsün ve lütfen sahip çıksın. Eğlence aracı, düğün dernek meselesi olarak görmesin bu  krizi. Dilerim ki, benim sıradışı ortak akılla çözüm üretebilen milletim bu krize de bir çözüm bulsun.

   Önce tv lerin gündüz programlarına, neredeyse bütün kanallara göz atsın. Evlenme programlarına ister isteyerek, ister istemeden takılıp kalsın. Sonra da evlenmek istiyoruz diyerek programlara katılan gençleri, hatta yaşlıları kıvrım kıvrım kıvrandıran sancılarla empati yapsın. Tartışmalara değil, tartışanların evlilik  mantalitesine odaklansın. Olur da ufukta bir çözüm yolu görebilirse de ziyan etmesin, hemen ortaya getirsin.

   Biz zaten zamanımızı bu programları izleyerek geçiriyoruz, ne güzel eğleniyoruz demesin.   ÇÜNKÜ!!!

   Ortada gerçek bir kriz var. Çözülmesi gerek. Ucu bize dokunmuyorsa sorun değildir denecek türden değil bu kriz. Ucu bal gibi de bize kadar geliyor. Evlilik bir müessese ise eğer, bu müessenin değeri düşüyor, hatta yerlerde sürünüyor. Artık içinde evlilik sözcükleri geçen her cümle şaibe taşıyor. Algı operasyonu deyip duruyoruz ya her habere, işte size allanmış pullanmış bir örtünün altına saklanmış, kocaman bir algı operasyonu. Algımızın içine işlenen gerçekler şöyle sıralanıyor;

   Gençlerimiz evlenemiyor... Neden evlenmeleri gerektiğini ise hiç bilmiyor. Kafalarındaki hesaplar benim milletimin çarşısına uymuyor. Kızlar erkeklere, erkekler kızlara  güvenemiyor. Nihayet başarılmış evliliklerin ise uzun süreli olması beklenmiyor. Boşanmalar doğal karşılanıyor. Hemen sonrasında yeni eşler aranıyor.

   Evlilikte neyin paylaşılması gerektiği bilinmiyor, zaten öğrenemeden de sona eriyor.

   Menfaat çatışması kaçınılmaz oluyor, ucu açık bencillik hazin sonları getiriyor.

   Çoğunlukla acıyı çeken çocuklar, planlanmamış oluyor.

   Çocuklar da ebeveynleri gibi aile olmayı beraber tatil yapmak sanıyor.

   Birbirlerini taşımaktan söz ederken, ağızlarından çıkanı maalesef kulaklar  duymuyor. Aynanın karşısına geçince uyumlu görünmeyi, birbirinin gözüne batmamayı kasteddiklerini kendileri de bilmiyor. Zaten bir eş, diğerinin yükünü karşılığını almadan kaldırmıyor. Birbirine tahammül etmenin olmazsa olmaz şartları her daim temcit pilavı gibi sofraya getirilip göze sokuluyor.

   KISACASI; Evlilik müessesi gözünün yaşına bakılmadan tüketiliyor, eritiliyor. Yok hükmüne doğru zorla itiliyor.

   Bizim dedikodu sever halkımız ( kadın erkek farkı olmaksızın) ise, algılarımızın içini oyan bu sahnelenmiş oyunlara şahit olup kendince dertlenerek zamanı  güzel tükettiğini sanıyor. Aslında acıklı bir oyuna gelip, kazanılmış değerlerini tüketiyor ama farkında olmuyor. 

   Ne yani!  Televizyonda görülmeyince gerçeklerin varlığı değişecek mi?  Evlilik müessesi kurtulacak mı? diye soran olabilir. Hatta programlar, acı gerçeklerin ortaya çıkması adına faydalı bile bulunabilir.

   Benim derdim bu acı gerçeklerin gerçek olmaktan çıkarılıp, gerçekleştirilebilir hale getirilmesinde. Acı gerçekleri yedi yirmidört ortaya getirip, sırıtarak üzerinde tepinerek düzeltemeyecek olmamız çok tehlikeli bir serüvene dönüşüyor.  Farkına varalım... 

   Yaralıyı ameliyat masasına yatırıp incelemek varken, ya da, modası geçmiş sınav sorusunu  tahtadan  silip  yeni  haliyle  ortaya koymak varken, sadece  izleyici olmaya devam mı edelim ?

   Siyasi krizler, enerji krizi, Rus uçağının düşürülmesi krizi, Suriye krizi, terör krizi bir yana, hepsinin çözümleri ufukta görülebildiğine göre hepsi çözülebilir, inanıyorum...     Ya evlilik krizi ! 

   Ufka bakıp bir ışık görebilmek güzel olmaz mı?