MAVİDEN YEŞİLE ÜLKE MANZARALARI - 2017

KISA KISA

Yazar: İsmail Ezgü

Bazı arabaların arkasında yazar;

"HUZUR İSLAM'DA"

Gerçekten "huzur islam'da"

Ama :

"HUZUR GERÇEK İSLAM'DA"

-------------------------

Yeni bir VİRÜS keşfettim

Adı : EKRAN

Çaresi yok.

Müebbet...

 23.4.2017

------------------------

Dağları delen

Ferhat'ın aşkı değil...

sabrıdır.

 21.4.2017

------------------------------------

İyi arabanın arkasında;

Kötü arabanın önünde;

Gitme.

----------------------------------------

Dün bir gazete yazarı demiş ki;

"Gençliği lisede kurtaralım; üniversite çok geç"

Bir baba olarak ben de diyorum ki;

Çocuklarımızı okuldan önce kurtaralım; okula başladıktan sonra çok geç"

8.4.2017

--------------------------------

Dünyayı ileriye götürenler "deli"lerdir.

"Akıllı"lar " deli"lerin arkasından  rantını toplar.

--------------------------

Cendereden kurtulmak için farklı şeyler yapmalısın.

Seni bu hale getiren zaten eskiden yaptıklarındır.

Sıkıntıların bitsin istiyorsan ;

 "artık yeni şeyler söylemek lazım"

--------------------------

Sağlıklıyım , çünkü üşenmiyorum.

--------------------------

Korkmak iyidir,

Korkaklık kötü...

----------------------------------------------------

Sen işini "ciddi" yap !

O işini ciddi yapsın.

Herkes işini ciddi yapsın ki ;

Bizi ciddiye alsınlar.

Ülkemizi ciddiye alsınlar...

------------------------------------------------------------------------

Biz İki çeşitiz;

"Ben yaparım"cılar = lokomotif
"Ben yapamam"cılar = vagon
Lokomotif biriciktir.  En önde , tek başına...
Vagonlar çok sayıda ,ama arkada, hep arkada.
Bir lokomotif daha destek olursa dağlar aşılır.
Vagonlar çoğalırsa ovada bile bu yük çekilmez.
Bir düşün bakalım;
Lokomotif misin, vagon mu?
-------------------------------------------------

Aralık 2016

Tarihe tanıklık ediyoruz; farkında mıyız?

Bizim bir yılda yaşadıklarımız başka ülkelerin yüz yılda yaşadıklarından daha yoğun, daha derin.

Bugünümüz hemen yarın tarih oluyor sanki...Adeta tarihin içinde yaşıyoruz.

Evet; tarihe tanıklık ediyoruz.

"Şahit" oluyoruz.

---------------------------------------------------

Kasım 2016

Trump başkan seçildi.

Kendi kafasına göre işler yapmaya kalkarsa ;

Ya Clinton gibi kafasına çorap örülür;

Ya da Lincoln gibi ,  Kennedy gibi öldürülür.

Tek çaresi etrafındakilerin dediğini yapmak.

O zaman da gelsin Obama 2

--------------------------------------

Genç iken çok üşenirdim,

İhtiyarladım, artık hiç üşenmiyorum.

Şimdiki parolam;

Yap gitsin,

Yap bitsin.

------------------------------

(14.12.2017)

Şu türden bürokratlara oldum olası kuşku ile yaklaşırım;

Yurt dışında okumuş;

Yabancı finans kurumlarında veya benzer kurumlarda  5-10 yıl çalışmış;

Ya da yabancı üniversitelerde  3-5 yıl ders vermiş, vb. vb...

Hükümette bakan dahi olsalar  kuşkularım azalmaz, daha da korkarım.

Bugüne kadar beni pek de yanıltmadılar hani ...

Sanki bunlar yurt dışında iken kuklacı iplerini sırtlarına güzelce monte ediyor.

Memlekete dönünce artık bize çalışmıyorlar sanki...

İp kimin elindeyse .......

--------------------------------------

İki tür insan var ;

Birisi borcunu unutur , diğeri alacağını.

Bu yüzden;

Birisi zengindir, diğeri mutlu.

---------------------------------------------------------

KURAN insanı çarpar mı?

-Hem de nasıl...

Niye çarpar?

-Anlamadan okuduğumuz için !

Bir örnek versene .

-Müslümanımların haline baksana.

Doğru mu söylüyorsun?

-Kuran çarpsın doğru söylüyorum.

------------------------------

Doğru yolu bulanlar,doğruyu söyleyenlerdir.

--------------------------------

Medya'n kadar konuş !

---------------------------

En çok şikayet edenler en az kımıldayanlar...

--------------------------------------------------

Rekabet Köleliktir

--------------------------------------------------------------------

Anlamadan okunan Kuran ;   ancak plasebo ilaçtır.
Anlayarak okunan Kuran ise ; en iyi doktorun yazdığı en doğru ilaçtır.

---------------------------------------------------------

Soldaki sıfırların değersiz olduğunu öğretmişlerdi,

Sağdaki sıfırlar da değersizmiş...

Bunu kimse öğretmedi.

-------------------------

Allah'ım; sana en yakın olduğum anda canımı al.

-----------------

Hayatta yaptığım en önemli iş "araba kullanmak"

Ben böyle adaletsiz mahkeme görmedim.

Bir saniyenin karşılığı bir ömür...

----------------------------------------------------------

"Pazartesi sendromu"ndan kurtulmak istiyorsan;

Pazar günü erken kalk...

-----------------------------------------

(Şubat 2016)

Birinci Cenevre  görüşmeleri yapılırken  Suriye'de ölü sayısı 10 bin kişi, sığınmacı sayısı 112 bin.

İkinci Cenevre görüşmelerinde;
Ölü sayısı 142 bin , sığınmacı sayısı  3 milyon.

Birkaç gün sonra  üçüncü Cenevre görüşmeleri başlıyor;
Ölü sayısı 250 bin, sığınmacı sayısı  7 milyon.

Allah  dördüncü Cenevre'den korusun!

-----------------------------

Keyifli bir anda ;

" benim bir saatim kaç para" diye bir soru aklına gelirse;

İşte o bittiğin andır.

-------------------------------------------------

İlk adım zordur.

------------------------------------------

Tüm iflaslar ilk kredi ile başlar.

-------------------------------

Yapacağım şey

Bana 1 lira kaybettirir

Sana 10 lira kazandırırsa

Yaparım...

Memleket 9 lira kârda.....

----------------------------------------------

Acemi kaptanlara uyarı: Motorlar en kötü havada bozulur!

----------------------------------

 Tüm ilişkiler sobaya benzer; çok yaklaşırsan yanarsın, çok uzaklaşırsan donarsın.

-----------------------------------

Başınızın 1 santim uzağından geçen bir mermiyi farketmeyebilirsiniz, ama; başınıza değen mermiyi hiç unutamazsınız.

-----------------------------------

Ticareti duygu ile yaparsan "mutlu fakir" olursun

Ticareti duygusuz yaparsan "mutsuz zengin"...

----------------------------------

Mekke'yi terk edemeyen Medine'ye kavuşamaz.

----------------------------------

Arkadaşlar benim babamı takdir etti...

Ben de onların babalarını takdir ettim.

Kendi babamızı hiiiç takdir etmedik?

Öldükten sonra ise çoook takdir ettik.

-----------------------------------------------

İş yerinde iş yapılır.

-------------------------------------

Mutlu ve umutlu...

Ne kadar güzel iki kelime..

Birisi varsa diğeri zaten var...Zaten birisi diğerinin içinde...

----------------------------------

31.7.2014

İsrail Gazze ile çok ilgileniyor, ama sadece GAZze nin GAZ ı ile ilgileniyor.

---------------------------

29.2.2016

Söz veriyorum. Kuran'ı bitirdiğimde hadislerle ilgileneceğim.

-------------------------------

SAVAŞIN ÇOCUKLARI - 2016

Yazar: Sema Ezgü

Bu kurgu roman, 15 Temmuz 2016 tarihini, dünya tarihinin içinde çok özel bir yere oturtan, kahramanlık destanı yazarak, tarihin akışını değiştiren aziz Türk milletine atfedilmiştir. Türk milletinin o geceyi tarihselleştiren kahraman şehitlerini rahmet ve minnetle, onurlu gazilerini saygıyla ve minnetle anıyoruz. İnsanlık dersini bütün dünyaya öğreten, ülkenin her karış toprağında nöbete duran, nöbette kalmaya halen devam eden, bütün güzel yürekli insanlarına, iki dünyada da Selam olsun...

https://play.google.com/store/books/details/Sema_Ezg%C3%BC_Sava%C5%9F%C4%B1n_%C3%87ocuklar%C4%B1_2016?id=qkMsDwAAQBAJ

15 TEMMUZ 2016 NEDİR ? NE DEĞİLDİR ?

Yazar: Sema Ezgü

Bugün, gerçekten özel bir gün.

15 Temmuz 2016 tarihinde, yani bundan tam bir yıl önce eşi, benzeri yaşanmamış bir olay yaşandı dünyamızda. 

Eşi, benzeri olmayan dediğim bu vahim olaya dünya insanları ne kadar tanık olabildi bilinmez ama, gerçekti. Gününe, saatine, dakikasına, saniyesine kadar gerçekti, yaşandı. Türk halkının çoğunluğunun bilincinde, kalbinde, ruhunda böyle algılandı kuşkusuz.

Çoğunluk demek yerini % 100 demeyi ben de tercih ederdim, ama olmadı.

Bazı akılların terazisi bu sikleti çekmedi, çekemedi. Zihin yapılanmaları da, yerinde olmayan basiret gözleri de buna yetmedi.

Kasıtlı ve proje elemanları olanları bir kenara ayırarak, onlar için üzülüp yas tutmaktayım hâlâ. O gün kaybettiğimiz şehitlerimiz kadar onlar için de yas tutmalı bu millet. Çünkü yaşarken öldüler. Ne şehit, ne şahit olabilmeyi de beceremediler üstelik. Gerçekten yazık oldu. 

15 TEMMUZ  vakasının gelecek kuşaklara nasıl aktarılacağını, tarihin ayar düğmeleriyle her daim oynayan birileri çıkacağından sebeple, doğrusu merak etmekteyim. 15 Temmuz Destanı diyerek bugün kayda alınan benzersiz olayın istikbalin Türkiye'sinde, daha fazlası yeni dünya halklarında nasıl yer bulacağına  ancak gelecek nesiller görüp şahit olacaklar. Ülkeler diyemedim, çünkü ülkelerin sınırları da satranç oyununa benzer bir tarzda keyfiyet dahilinde her an değiştirilmekte . 

Bugünlerde herkes kendi penceresinden bakışla bu olayı tarif ve tasnif ederek zihnine oturtma çabasında. Ben de aynı sebeple kendi sonuçlarımı çıkardım bugün. Bir yıl içinde kuşkulu, bulanık ne varsa hepsi duruldu, gerçek manzara olduğu gibi ortaya çıkmış oldu.

15 TEMMUZ tarihinin bir çağı bitirip yeni bir çağın başlangıcı olacağını düşünüyorum bugün. Dünya insanları, insanlığını kaybetmiş güçlerin kötü dünya yönetimine daha fazla dayanamayacaktır. Dünya iyilerin işbirliğine, mevcut kapitalist düzeni değiştirme çabalarına tanık olurken, kötülerin çöküşüne de tanık olacaktır. Diliyorum, istiyorum. Dünyada açlık ve sefalete, haksız sömürüye son verildiği o kutlu gün gerçek olunca insanlık dirilmiş olacak. Hayal gibi görünen o diriliş tam bir yıl önce bu topraklarda başladı bile. Söylemedi demeyin.  Yol uzun, meşakkatli. Allah'ın yardımına her an muhtacız.

İtiraf etmeliyim ki, dünyanın gidişatından hiç mutlu değilim. Karanlığın en koyu olduğu günleri yaşıyor gibiyiz. Bu demektir ki, aydınlığa en yakın günlerdeyiz. Seksen milyon savaştayız. Hem de ne savaş. Ahlâk, kültür, sağlık, sanat, eğitim... Her yönden saldırı altındayız.

Kötülerin ürettiği pislikleri temizlemek, mecburen iyilere düşüyor ve bu çabalar iyileri çok yoruyor. Kötüler de yorgun düşmüş iyileri tercih ediyor maalesef. Dünya döndükçe iyilerin ve kötülerin savaşı yer yüzünden asla yok olmayacak. Öyle diyor Rabbimiz. Bize iman etmek ve mücadele etmek düşüyor elbet.

15 Temmuz günü yaşananlar, işte bu imanlı mücadelenin eseriydi. Başka hiçbir akıl bu kadar insanı silahsız sokağa döküp ölümü göze alarak kötülerin karşısına dikemezdi. Zira bozguncular en basitinden taş, sopa, bıçak vs olmadan yollara düşmezlerdi.

Sadece bu masumiyet bile, bu halk hareketinin gerçek vicdanların hareketi olduğunu kanıtlar. Anlamak isteyene kanıt sunar.

Sahnelenmiş bir oyun olsaydı eğer, ateş açılıp şehit olanları gördükten sonra, biz oynamıyoruz diyerek geri kaçardı insanlar. Tam da bu sebeple gerçek bir darbe girişimi olduğunu anlayarak daha yürekli davranmayı seçtiler. Şehit oldular, gazi oldular, ama asla pişman olmadılar.

Onlar vatanlarına, devletlerine, iradelerine, özgürlüklerine, gelecek hayallerine sahip çıkmak için sokağa koştular. Sorun çıkaranların karşısına en gerçek niyetlerle çıktılar.

O gece oyun sahneleyenler de vardı elbette. Ama onlar halk değildi, zaten bu halktan da değillerdi. 

Bugün hâlâ, 15 Temmuz diye bir şey yok, hepsi tiyatro diyenler çıkıyor ya hani,,,

Sözün bittiği yer diyorum. Selâm ve dua ile kendilerini uğurlayıp oradan uzaklaşıyorum.

Allah'ım, sen bütün kullarına basiret gözü ile görmeyi nasip et... En azından umut vaad edenlere... Amin.

40 YIL ÖNCE HOLLANDA KAPISINDA

Yazar: İsmail Ezgü

Şu an 2017 mart sonlarındayız.

16 nisanda önemli bir referandum yaşayacağız.
Son günlerde içimizi acıtan Hollanda  haberleri oldu.
Bayan bakanımızı ve diğer insanlarımızı aşağılayan muameleye maruz kaldık. Tarihe kazınan bu olaylar benim de 40 yıl önceki Hollanda maceramı hatırlattı.

   Üniversiteyi bitiririrken Hollanda'da yaşayan dayım ve yengem  beni yanlarına davet ettiler.
Anarşi ortamında bin bir sıkıntı içinde  bitirebildiğim İTÜ nün beni ne kadar zorladığını bildikleri için bana biraz nefes alma ve Avrupayı görme imkânı sağlamak istiyorlardı. Samimiyetlerinden hiç kuşku duymadığım için bu teklifi hemen kabul ettim.
Sağdan soldan toparlayabildiğim para ile bankadan 2 bin gulden(florin) satın alıp   sirkeciden trene bindim. Bu tren seyahati benim için müthiş deneyimler sağlayacaktı.İlk defa yurt dışına çıkıyordum.
Komünist Bulgaristan'ı ve Yugoslavya'yı ancak trenin penceresinden izleyebildik. Yere ayak basmamız büyük suç imiş.
Avusturya'ya girince gerçek Avrupa ile tanışmış olduk.
Almanya ise daha bir Avrupa idi. Trenin sesi bile farklıydı, sanki uçak gibi gidiyordu.
 Gece yarısı Köln'e vardığımızda seyahatimin ilk etabı sona ermişti.Burada tren değiştirecektik. Amsterdam'a gidecek tren sabah kalkacaktı. Köln garının soğuğu iliklerime kadar işledi. İstanbul yaz idi, burası ise neredeyse kış.
     Trende aynı kompartımanda iki gün boyunca birlikte seyahat ettiğimiz Avustralyalı bir turist de  Belçika'ya gidecek treni bekliyor. Üşüdüğümü görünce  benimle uyku tulumunu paylaştı.  Onun ayakları benim burnumda, benim ayaklarım onun burnunda.. Bu turistin insanlığını ömrüm oldukça unutmayacağım...

      Sabah ayrı ayrı trenlerimize bindik ve bir kaç saat sürecek  Amsterdam seyahatim başlamış oldu.
Çabucak Hollanda sınırını geçtik. Tabelâlar olmasa sınırı geçtiğimizi dahi anlamak imkânsız.
Yanımda yaşça benden büyük  bir Türk abimiz oturuyor. Yanlış hatırlamıyorsam adı Hasan idi.
Bol bol sohbet ediyoruz. Yeni mühendis olduğumu ve dayımı ziyarete gittiğimi detaylarıyla anlattım. Amsterdam'da tekstil atölyesi varmış.
 Yanında Türk ve Hollandalı işçiler çalışıyormuş.Gerçekten gurur duydum.
Tatlı tatlı sohbet ederken vakit çabucak geçmiş ve biz ilk istasyona ulaşmıştık.

Hasan abi  bana aniden " cebinde kaç paran var" diye sordu. Bir an bir dolandırıcı ile karşı karşıya olabileceğim hissine kapıldım.Anlattığı her şey palavra olabilirdi. Ama anlamadığım bir şey vardı; beni soyacak adam kaç param olduğunu sorar mıydı?

Cevap vermem biraz gecikince bana açıklamak gereği duydu.  Hollanda polisi son aylarda Türkiye'den gelenlere çok kötü davranmaya başlamış. Turist olarak gelip geri dönmeyerek  Hollanda da kalanlara engel olmak için her türlü pisliği yapıyorlarmış. Biraz sonra tren ilk istasyonda duracak ve polisler pasaport kontrolu yapacakmış.
     Şimdi   tedirginliğim şekil değiştirdi. Cebimde  2 bin gulden (Hollanda florini) vardı. Bu para benim bugüne kadar gördüğüm en büyük para idi. Söylerken hafiften birazcık havaya da girmiştim. Bu para bizim gibi mütevazi bir ailenin bir senelik geçimini rahatlıkla karşılardı. Bu parayı görünce bana sorun çıkarmayacaklarını tahmin ediyordum.
   Fakat abimizin suratı asıldı. Bu paranın onları tatmin etmiyeceğini , bana sorun çıkartabileceklerini söyledi.Muhtemelen bu istasyonda beni indirip sorguya alacaklarmış. Belki de beni geri gönderebilirlermiş. Tam bir şok halindeyim.
Bir yandan da işlerin bu kadar kötü olacağına ihtimal vermiyorum. Fakat Hasan abi çok tedirgin,
Biz bunları konuşurken  polisler yanımızdaki kompartımana kadar gelmişlerdi.Konuşmaları duyuyorduk ama ben bir şey anlayamıyordum.
      Hasan abi birden cebinden bir tomar para çıkardı ve elime verdi.Gözlerime inanamıyorum. Verdiği para avucuma zor sığan kocaman bir tomar. Hemen iç cebime sokmamı söyledi. Sorarlarsa bunları da göster dedi. Zengin olduğumu , para yemeye geldiğimi söylersem atlatabilirmişim.
     Dayının adresini telefonunu yaz bir kağıda dedi. Alelacele yazmaya başladım. Sadece telefon numarasını yazmıştım ki polisler içeri girdi. İzbandut gibi suratsız adamlar. Konuşurken bizlere tavırlarını görünce moralim daha da bozuldu.
Polisler pasaportlara bakarken  Hasan abi telefonu yazdığım kağıdı elimden aldı. Önce onun pasaportuna baktılar. Bir iki sorudan sonra onun pasaportunu geri verdiler. Diğer kişilerle aynı şekilde bir kaç cümle konuşup onların pasaportlarını da geri verdiler. Fakat benim pasaportumu vermediler. Benimle mecburen ingilizce konuşuyorlardı. Hollandaca hiç bir şey bilmiyorum.Bavulumu alıp onları takip etmemi söylediler. İnerken Hasan abi vedalaşıyormuş gibi konuşarak bana "okulu bitirdiğini söyleme, öğrenci olduğunu söyle" dedi. Bundan da bir şey anlamadım. Haydi hayırlısı..

 Beni trenden indirip istasyondaki bir odaya soktular.  Sürekli sorular soruyorlar. Adamlar ingilizceyi benden iyi ve hızlı konuşuyorlar, sorularını cevaplarken epeyce zorlanıyorum. Sorgu yaklaşık 3 saat sürdü. Aynı soruları tekrar tekrar sordular. Cebimdeki paraya taktılar resmen...
Bu kadar parayı neden üzerinde taşıyorsun, soyulmaktan korkmuyor musun?
Cevabım şu;
----Babam zengin, okul tatilinde gezip eğlenmek istedim.
 Kredi kartın yok mu?
---- Kredi kartı bizde pek kullanılmaz. Henüz gerek duymadım.Herşeyi nakit alırım.
.....................
Buna benzer onlarca soruyu tekrar tekrar soruyorlardı.
Sorgu bittiğinde öğrencisini kılpayı geçiren huysuz öğretmen edasıyla  beni serbest bıraktılar.

Tomarla param olmasa kesinlikle İstanbul'a postalanmıştım.
İstasyonda 2-3 saat bekledikten sonra bir sonraki Amsterdam trenine  bindim ve  oldukça gecikmeli olarak  varabildim. Dayım saatlerce istasyonda beni beklemiş ve mecburen eve dönmüş. 
    İstasyondan taksiye binip  eve vardığımda tüm ailenin yüzünde güller açtı. Başıma birşey geldiğini düşünüp çok telaşlanmışlar.

Tomarla paranın sahibi Hasan abi akşam telefonla bize ulaştı. Biz hemen buluşup parasını geri verelim diye telaş ederken Hasan abi " ben senin  kazasız belasız kurtulduğunu öğrenebilmek için aradım, parayı bir ara uğrar alırım " dedi.
   Ben yaşadıklarımdan dolayı zaten garip bir şok halindeyim. Bir de Hasan abinin insanlığı beni tamamen garipleştirdi. Ne düşüneceğimi, nasıl anlatacağımı bilemez durumdayım. Tanımadığım bir adam tanımadığı bir delikanlıya orta halli bir araba parasını hiç düşünmeden veriyor. Karşılığında bir tek telefon numarası var elinde. Bir rakam yanlış olsa bana ulaşamıyacak.
Daha da önemlisi; yaptığı şey onun için o kadar doğal ki sanki bana bir bardak su vermiş de ben haddinden fazla abartarak teşekkür ediyormuşum gibi davranıyor.
   Bizler bir fakire 1 lira sadaka verdiğimizde bundan fazla havaya gireriz.
Bu nasıl bir insan ,
nasıl bir adam?
40 yıl sonra  diyorum ki; o bir "insan", gerçek bir "adam" imiş.

Şimdiki zamanlarda böyle "adam"lar aramayın.
Muhtemelen kalmamıştır böyle bir "insan".
Dünya nüfusu artarken "insan"lar, "adam"lar azaldı, azaldı. Belki de bitti.
Son zamanlarda "insan" arar oldu aklım.
Gözlerim çok sayıda insan görüyor ama aklım "insan" göremiyor.
Gitikçe daha sık  bu "bittim" duygusunu yaşıyorum.
Uzun zamandır kendime bir mağara bakıyorum.
Dağa çıkacağım.
Tekrar ovaya iner miyim, inebilir miyim bilmiyorum...

KONFORDAN VAZGEÇMEK

Yazar: Sema Ezgü

Uzun zamandır düşünmekteydim. Günümüzün insana dair en temel hastalığı ne ola ki, dünyanın gözümüze görünen malum hali vuku bulmakta...  Beşeri gücünü sırtına yüklenmiş bir takım insanlar adeta evrim geçirip  dinazorlaşmış, önüne geleni yıkmakta, veyahut hamm yapıp yutmakta. Kendine yol açmak için şuursuzca koşmakta, kendi cinsinden olana bile, deremi bulandırdın misali bahanelerle saldırıp yolunun üstünden kaldırmakta. Hâl böyleyken, yer yüzünde o emsalsiz İNSANLIK  ŞARKISInı söylemek kime düşecek? Asıl soru bu olsa gerek. Yer yüzü henüz kadim yer yüzülüğünü kaybetmeden, kıyam günü gelip çatmadan, insanlar ateşe koşan kelebekler gibi yanıp kül olmadan, kimler insanoğlunun zihninde flash back yapıp özüne döndürecek. Varsa bir kurtuluş umudu, bulup getirecek? Kimler o halk kahramanları diye merak içindeydim nicedir.

   Derken, olayın bugünümüze has olmadığını da farkettim nihayet. Tarih merakım, gerçeği arama tutkuma eklenince anladım ki, insanlık tarihi kadar eskiye uzanıyor bu çirkin haller.  Meğer insanın asla kaybetmek istemediği tek hazinesi varmış hayatta. Bugün adına KONFOR dediğimiz, ne yenilir ne yutulur cinsten olan bir uyuşturucu türüymüş meğer müsebbib. Çağlara göre konfor vesileleri değişken olsa da, kaybedilmesine sıcak bakılmayan tek değer her devirde yine konfor olmaktaymış. 

   Dedim ya, uzun zamandır düşünmekteyim diye... Bu da benim vazgeçemediğim tek konforum. Huyum kurusun! Bir kere Allah'ın izniyle, Kur'anın bakış açısıyla ve kendi iflah olmaz çabamla dönmeye başladı ya çarklar, vallahi durduramıyorum. Birileri buna manyaklık falan diyor. Kafayı yemişsin diyor. Asosyallik diyenler de var. Umursamıyorum. Düşünmenin verdiği hazza alışan beynim bu konfordan vaz geçmiyor bir türlü.

   Daha tuhaf olan nedir, söyleyeyim... Düşünme konforumdan vaz geçmemek için dünyevi konforları, bana göz kırpan baştan çıkarıcıları, insan eliyle üretilmiş ve gözüme sokulmaya çalışılan uyuşturucuları görmezden gelmeyi başarıyorum.  Descartes'e göre rasyonelleşiyorum yani. Düşünüyorum, o halde varım diyorum.

   Sonra fark ediyorum ki, dünyaya bir dikili ağaç bırakanlar, taş üstüne taş koyanlar, tarihe altın harflerle yazılanlar, çağlar kapatıp çağlar açanlar, kendi varlıklarını bilime adayanlar sadece ve sadece konforundan vaz geçen insanlarmış.  Bereketli, yani üretken, yani mübarek insanlarmış.

   Bizler her cuma birbirimize cumanız mübarek olsun derken konfordan vaz geçmeyi sağlık veriyormuşuz da haberimiz olmuyormuş. Hem de kendi konforumuzdan vaz geçmeden... Ne ironik değil mi?  Ağzımıza alışkanlık olmuş bu tavsiye ama hayatımıza uğramaz olmuş.

   Soru: Neden?

   Cevap: Konforumdan vaz geçemem.

   Oysa, bir bilim insanının söylediğine göre, aşık olmak için bile konfordan vaz geçmek gerekiyormuş. Şahsi veya toplumsal çıkarlardan vaz geçebilmek, sabitlenmeyi red ederek, maddi veya manevi yol almak, sıkıntılara göğüs germek, acı sürprizlerle mücade etmek konfordan vaz geçmek anlamına geliyormuş.

   Aslında evlilik de aynı kapıya çıkıyor. Sizi konforunuzdan feda etmeye zorluyor. Hayatınıza eklediğiniz başka bir hayatın size uygun olmayan her haline katlanmak zorunda bırakıyor. Bu uyum için enerji harcamak, yani konforunuzdan vaz geçmek zorunda kalıyorsunuz evlenirken. Oysa günümüz gençleri konfor elde etmek amacıyla, kendi yüklerini eşine taşıtmak arka planıyla evlendikleri için, taşımaktan vaz geçtikleri yükün ağırlığı ile yere çakılarak sonunda hayâl kırıklığına uğruyorlar maalesef.

   Eşim ve ben, kırklı yaşlarımızdan sonra ekonomik konforumuzdan vaz geçmek zorunda kalırken yeni bir konfor çeşidiyle tanıştık. Zihnimizi Allah'ın bize nimet olarak sunduğu akıl yürütme ve sonunda mutluluğa ulaşma konforuna açtık. Hiç kolay olmadı mutluluğa kavuşmak. Çok çalışmak, yani çok düşünmek zorunda kaldık. Sonunda kavuştuğumuz öyle bir konfor ki, gerçekten vaz geçilir gibi değil. Asla vaz geçmek istemiyoruz ondan. Ne başka bir hayat tarzı için, ne başkasının hatırı için... Allah aksini istemediği sürece vaz geçeceğimizi de sanmıyorum. Kur'an delillerinin ( ayetlerinin) aklımızda ve düşünce biçimimizde yaptığı etkileri birbirimizde gözlemlemekten tarifsiz haz alıyoruz. Kırklı yaşlardan sonra insan zekasının nasıl olup da gelişebildiğine tanık oluyoruz. Düşündükçe akıllanıyoruz. Akıllandıkça başka konforlardan vaz geçiyoruz. Şükürler olsun, çok mutluyuz.

   Başkalarının dertlerinden soyutlanarak mutlu olmuyoruz ama. Tam tersine, sorunlu gördüğümüz herkesin dertlerini Allah'ın bak dediği pencereden baktığımız için çıplak gözle görür gibi görüyoruz. Çözüm yolları bulmak için daha çok düşünüyoruz, ama onlar bilmiyor. Bizi ötekileştirmeyi kendi konforlarından vaz geçmemek için tercih ediyorlar. İslâm ilminin fikir dünyasından bakışla, her problemin çözümüyle yan yana durduğunu konforundan vaz geçmeyen hiç bir Allah'ın kuluna anlatamıyoruz ne yazık... Örnek oluyoruz, örnekliğimizi cesaretle, şeffaf veya çıplak gözle görünür biçimiyle ve türlü argümanları kullanarak anlaşılır kılmaya çalışıyoruz. Yani, noktasına virgülüne kadar kendimize ait olan fikirlerimizle konuşuyoruz konuşurken. Başkalarından devşirilmiş sanal alem ürünleriyle değil...  Yine olmuyor. Yollarımız bir türlü konforundan vaz geçmeyenlerle çakışmıyor.  Onlar maddi konforlarından vaz geçmiyor, biz ise manevi konforumuzdan ödün vermiyoruz.

   Bu dünya hayatını bereketli kılmaya çalışan, tüm geşmiş ve geleceğin konforlarından vaz geçmiş üretken insanlarına selâm olsun.

BİZE NELER OLDU?

Yazar: İsmail Ezgü

Suriyeli bir aileye yardım etmeye çalışıyoruz.

Haber geldi, yakacakları kalmamış.
istanbul'un en soğuk günleri.
Çocuklar donmak üzere...Yiyecekleri de yok.

Elimde inşaat artığı tahta parçaları var, onları doldurdum minibüse.
Sağolsun bir arkadaşım da bir kaç torba kömür ilave etti.Yan komşum da bir kaç poşet yiyecek almış marketten.
Vardık ailenin  kapısına.
Çocukların mutluluğunu görmelisiniz.
Boynuma atlıyorlar sevinçten..
Anne ve baba malzemeleri indiriyorlar. Ben de çocuklarla sohbet etmeye çalışıyorum.
Bu sırada birkaç delikanlı yanımıza yanaştı.
İçlerinden birisi kızgın bir eda ile sordu;
" Siz Türk ailelere de bu şekilde yardım ediyor musunuz? "
Soruyu sorarken o kadar sinirli ki  ; delikanlı aslında şunu demek istiyor : " neden Suriyelilere yardım ediyorsunuz? Yardım edecek Türk aile kalmadı mı?" 
.........
Cevabım hazır ama boğazıma bir şeyler düğümlendi, kısa bir süre toparlanamadım.
Kendimi zorlayarak şunu diyebildim.
" Biz yardım yapacağımız kimsenin milliyetine bakmıyoruz. Çevremizde kimin ihtiyacı varsa onlara yardım etmeye çalışıyoruz."
Delikanlı devam ediyor;
"Ailenin babası sapasağlam, gitsin Suriye'ye savaşsın, onların yerine bizim askerimiz şehit oluyor"
Anlatmaya çalışıyorum;
"Bak kardeşim, haklı olabilirsin ama bu bugünün sorunu değil. Bu aile bu akşam yemek yemeli ve ısınmalı.
Onların  Halep'teki evi cruise füzesiyle vurulmuş,
 3 yaşındaki kızları parçalanmış, bir diğer kızın vücudu yarım felçli, bir diğer çocuk down sendromlu.
Onlar bu akşam aç ve donmak üzereler, benim amacım , acilen , onların soğuktan ya da açlıktan ölmelerini engellemek...
Ayrıca; bu ailenin oğlu son ana kadar Halep'te savaşmış. Halep Rusların da yardımıyla tamamen Esed rejiminin eline geçince  son anda  hükümetimizin de girişimleri ile sağlanan kısa süreli ateşkes sayesinde  şehri terkedip İstanbul'a eşinin, çocuklarının yanına gelmiş."

Delikanlılar sözlerimin bitmesini dahi beklemeden homurdanarak yanımdan uzaklaştılar.

Bu savaşı normal bir savaş zannediyorlar, halbuki Suriye'deki savaş tüm dünyanın Müslümanlar üzerinde yaptığı savaş tatbikatı ya da son model silahların test oyunları.
Müslüman bir ülkede Müslümanları öldürüp şirketlerine kâr sağlıyorlar.Amerika'nın Suriye hava üssüne yaptığı saldırı sonrası  füze imalatçısı firmanın hisseleri inanılmaz oranda yükseldi. Daha bitmedi; onlar tüm ülkeyi yıkarken kazandıkları gibi, savaş sonrası yapılacak imardan da kazanç sağlayacaklar. Suriye savaşında batılı ülkelerin yaptığı savaş aslında bu pastadan pay kapma savaşıdır.
Aynısı Ukrayna'da Gürcistan'da , Mısır'da Afganistan'da ve benzeri pek çok ülkede olmadı mı?

Şok halindeyim. Moralim sıfır. Deminki neşemden eser kalmadı. Hem üzgün hem de kızgınım.

Biz nasıl bu hale geldik?
Atalarımız İspanya'da katledilen Yahudileri kabul edip asırlarca misafir etmişler, biz Müslüman kardeşlerimize birazcık yardım ettik diye tenkit ediliyoruz.
Biz ne zaman bu kadar savrulduk, ne ara kalplerimiz kömür karası oldu?

Anayasa referandumuna bir hafta kaldı, ortalık toz duman.
Ülkemiz adeta ikiye ayrılmış. Karşı fikirdekiler adeta düşman.

Siyaset içimize işlemiş. artık küçücük yardımlar göze batmaya başlamış.
Herkes karşısındakine bakarken onda nefret edeceği bir şeyler bulmaya çalışıyor ve kolayca da buluveriyor.
Sevmek bu kadar zor iken , nefret etmek ne kadar da kolaylaştı.

Ben bu anlayışı kabullenemiyorum kusura bakmayın.
Türk - Kürt dediniz ayırdınız,
Laik - dindar dediniz parçaladınız,
Kapalı- açık dediniz dışladınız..
Böldünüz, böldünüz....Mahalle mahalle, sokak sokak...
Ailemizi bile parçaladınız.
Evlatlarımız özgürlük istiyor.
Her taraf 1+1 dairelerle doldu.
Her ev de bir kişi. Belki bir de sevgilisi.
Çocuk dahi istemiyorlar... Tatilde ayak bağı oluyormuş...

Şunu unutmayın; hiç bir şeyi sonsuza kadar bölemezsiniz.
Böldüğünüz şeyler sonuçta o kadar küçülür ki artık bölecek bir şeyiniz kalmaz. Sona kalan parçaları görmekte bile zorlanırsınız.
Atomu bile elektronundan, nötronundan ayırdınız, nükleer bombalarla şehirleri dümdüz ettiniz.
Elinizden gelse elektronu da parçalar , daha güçlü  bombalar yapmaya çalışırsınız.
Sizler iki yüzlüsünüz.
Ahmet Kaya'nın şarkılarını bayılarak dinlersiniz, ama kendisini çatal bıçakla memleketinden kovarsınız, bir de "Şerefsiz" damgası vurarak...
O gurbette hasretle ölürken siz onun şarkılarıyla kafa çekersiniz.
 Araplar zaten sizin "muhatabınız" olamaz.
Kürtler ancak inşaat işçisi olarak size yaklaşabilirler.
Sizler "mükemmel"siniz. Sütten çıkmış ak kaşık...

Allah aşkına siz nerede yaşıyorsunuz?
Elalemi beğenmeyen sizler kafanızı kaldırıp etrafınıza bir baksanıza...
Çok uzaklara değil trafiğe bakın ne mal olduğumuzu anlarsınız.
Sizin o beğenmediklerinizden bir farkınız yok.
Onlar da sokağa çöp atıyor, sizler de..
Onlar da yere tükürüyor sizler de..
Midem kaldırmıyor , daha fazla sayamıyacağım.
..........
Hiç bir şeye saygımız yok.
Ama size bakarsak dünyanın en mükemmel ırkıyız.
İçimden " Hadi ordan.. " demek geçiyor.
Anladım ki hiç birimizin evinde ayna yok. Kimse kendine bakmıyor.
Dedelerimizin masallarıyla avunup gidiyoruz.
Ölüp gideceğiz de ardımızda çivi kadar dahi izimiz kalmayacak.
Siz bu halimizle " ilelebet payidar" kalacağımıza gerçekten inanıyor musunuz ?
Ben her sokağa çıktığımda eve biraz daha moralsiz dönüyorum.
İnsanlıktan uzaklaştıkça küçülüyoruz.
Küçülüp yok olacağız.
Değerlerimizi çöpe attık,
Değersiz kaldık...
Ümitsiz kaldık...