YALAN GÖRÜNEN GERÇEK...

Yazar: Sema Ezgü

Benim hayal gücüm çocukken de vardı. Günümü ya da anımı yaşamayı beceremedim hiç. Yoksulluğun belimizi büktüğü 1965 civarındaki yıllarda henüz 5 yaşımda sarı ve kıvırcık saçlı minik bir kız çocuğu iken dahi gönlüm fena halde zengindi. Hatırlamakta zorlandığım günlerdi.  Yoksulluğumuzun farkında bile değilken, eksiklerimizi doğal ve herkes için geçerli zannederken halimizle dalga geçen büyükler yaşardı civarımızda.

Onlardan birinin, tuzu kuru varlıklı hanımlardan seçme birinin annemin yanında kendince münasip ama  beş yaşındaki bir çocuğa göre ahlaksız teklifini hala hatırlamıyorum. Gerçekten küçükmüşüm. 3 bilemedim 4 belki, belki daha da küçük. 5 olsaydı hatırlardım belki. Geçmişe sarılmayı sevmeyen benim gibi bir kız çocuğunun aklında kalmamış doğal olarak. Ama olay gerçekten ibretlikmiş. Annemin Cümleleriyle aktarabilirim ancak. O varlık sıkıntısı olmayan hanım hanımların çok olduğu bir muhabbet ortamında üstümdeki zavallı kıyafetlere göz atarak şöyle demiş:
 
Eğer sen benim kızım olmayı kabul edersen sana öyle güzel elbiseler, ayakkabılar alırım ki... Ne dersin ? Benim kızım olur musun ?
Sözün incitici yanını görmezden gelen küçük Sema kadına şöyle demiş:
 
İstemem, bizim sandıkta o süslü elbiselerden öyle çok var ki....
Hanımların çoğuna yalan gibi gelen sözler aslında gelecekte bir zaman dilimine işaret ediyordu. Kesinlikle yalan değildi. Sadece kendisini sahiplenmek isteyen güçlü bir kadının elinden kurtulurken ailesini de onore etme çabasıydı. O küçük Sema hayatı boyunca gösterişe hiç taviz vermedi. Eksikliği sebebiyle hiç boynu bükülmedi. Fıtratında gizli olan ve dünya malına değer vermeyen yönünü izah etmekte zorlanan yılları artık geride bıraktı. Şimdi dünyanın en zengin insanı olmanın keyfini sürerken sahip olduğu gerçek serveti hayra harcamanın  yollarını aramakla meşgul.  Servetin asıl sahibine selam olsun....

O sandık nerede durmaktaydı bilmiyorum ama annemin eski bir çeyiz sandığı olduğunu ve hala saklamakta olduğunu biliyorum.

GÜNÜ YAŞAMAK DERKEN

Yazar: Sema Ezgü

Çağın sorunu mu demeliyim, hastalık mı yoksa moda mı demeliyim bilemedim.

Anı yaşayın diyorlar. Çoluk çocuk, genç yaşlı ayırt etmeden gaz veriyorlar adeta...

Kim mi yapıyor bunları ?

Adına sistem diyorlar. Sahibi kim ? Görünmüyor. İnsanlarda maksimum kafa karışıklığı hatta kimliksizlik bunalımı doğuruyor bu sistem.

Sahibi yok görünüyor. Adına özgürlük deniyor biraz, biraz da gelişme, olmadı ilerleme....

İlerliyoruz gerçekten, ama nereye doğru ?   ​

OKUMAYI YENİ ÖĞRENMEK

Yazar: Sema Ezgü

Söz etmek istediğim okuma türü 40 yaşımdan sonra keşfettiğim yeni bir alem olmamalıydı. Müslüman bir ülkenin mütevazi müslüman bir ailesinde dünyaya gelip gerçek ve hak olan islam dinini boş zaman sahibi olduktan sonra öğrenmemeliydim. İsyanım, itirazım, karşı çıkışlarım kime karşı ? Onu da yeni öğrenmek bir yönüyle nimet olurken bir yönüyle facia olmamalıydı.  Acınası halimi, gerilerde bıraktığım yıllarımı gerçek bir ayağa kalkış, diriliş ya da uyanışın başlangıcı olarak adlandırdığımdan beri geçmişimi pek de sevimli bulmuyorum. Ne tuhaf ki, o zamanlar da mutluydum. Biraz eksik, biraz hüzünlüydüm ama yine de mutluydum.

Yeni doğmuş, yeni akıllanmış ve eğitimimi yeni tamamlamış gibiyim. Aslında tamamlamak sözü benim durumumla çeliştiği için hemen geri almak istiyorum. Çünkü her yeni gün o gün öğreneceklerimin gerisinde olduğumu ve Allah'ın ilmi karşısında çok fakir olduğumu biliyorum. Farkındayım ve alabildiğine koşuyorum. Beni bu koşudan mahrum bırakmak isteyeceklerin aklına şaşıyorum. Hemen ardından da acıyorum. Belki bir daha hayatın hiçbir yerinde fikirlerimiz karşılaşmayacak olsa da birilerinin elini tutup hadi bereber koşalım demek ihtiyacı duyuyorum. Şimdilik hep yanımda olan, elimi her daim tutan eşimle beraber koşuyorum.  ALLAH  hepimize mutlu sona koşmayı nasib etsin.

ÇOOOK MEŞGULÜM

Yazar: İsmail Ezgü

Pek çok kişiden şu lafları duyuyorum;
" Çok meşgulüm, 24 saat yetmiyor bana..."

Bu "meşgulüm" kelimesi bana göre sanki biraz "kibir" içeriyor.
Yani arkadaş diyor ki:
" Ben önemli adamım.
 Vaktim çok kıymetli.
 Beni meşgul etmeyin."

Meşguliyet konusuna bakınca genellikle para kazandıracak işlerle  meşgul olduğunu görüyoruz.

Bu arkadaşların en iddialı oldukları konu iyi "program" yapmaları.
Her şeyi önceden kılı kırk yararcasına programlamışlar.
Aynen benim de bir zamanlar  yaptığım gibi...

Neyi programlıyorsun?
"İş"leri. Yani "para"yı, yani "dünyalığı"
Başka neyi programlıyorsun?
Hafta sonu nerede eğleneceğini.
Bu sene nerede ne zaman ne kadar tatil yapacağını.
Bitti mi?
Evi daha lüks bir semte taşıyıp sınıf atlamayı, mümkünse metrekaresi de artsın.
Arabanın yeni modelini alalım ki havamız tam olsun.
Bitti mi?
Bitti.
Gerçekten bitti.
daha ne olsun ki?

Güzel bir eş?
Havuzlu bir ev ve son model bir araba olunca zaten kızlar etrafta pervane olacaklar.
Böylece mutluluğun zirvesine oturacaksın öyle mi?
Ben zaten evliyim diyenlerin hayalini de tahmin edebiliriz  ama fazla detaya girmeyip şeytanı kapıdan içeri davet etmeyelim.

Farkında mısınız hayatın pek çok bölümüne ait bolca program yapıyoruz da hayatın geneli için hiç bir düşüncemiz yok.

Bir saksıda yetiştirip tadına bakacağınız tek bir çilek sahip olduğunuz tüm mal varlığınızdan daha kıymetli olabilir.

Kendinize şunu sorun;
Malınızı  siz mi kullanıyorsunuz? Yoksa malınız sizi mi kullanıyor?
Vazgeçemiyeceğiniz bir malınız varsa bilin ki o sizi kullanıyor.

Geçenlerde bol sakallı , çok dindar bir dostum  kendi yetiştirdiği koçu kurban edemeyip dışardan kurban için koç satın aldığını söylemişti.
Gerekçesi de kendi koyunlarını çok seviyormuş, onlara çok bağlanmış.Kıyamazmış.
"İşte tam da bu nedenle kendi koçunu kurban etmeliydin" diye cevap verdim.
Biraz daha konuşunca bana hak verdi.

Verdiğin şey seni zorlamıyorsa sen galiba eldeki çöpleri veriyorsun.
Bir yetimin başını okşamak için bir kaç kilometre yol gidemiyorsan , 24 saatin 25 e çıksa ne yazar...

DOWN'LU MUHAMMED

Yazar: İsmail Ezgü

1.3.2016

Suriyeli birkaç aileye arkadaşlarımızla birlikte yardımlarda bulunmaya çalışıyoruz.

Ailelerden birisinde 9 yaşında Muhammed adında down sendromlu bir çocuk var.Düzgün konuşamıyor , derdini işaretlerle ve bir kaç kelime ile anlatmaya çalışıyor.

Yardımları genellikle ben teslim ettiğim  için çocuklar beni gördüğünde havalara uçuyorlar.

Beni en çok etkileyen Muhammedin sevinci.

Yapmacıksız, doğal,içten..

Öğrendim ki bu davranış down sendromlu insanların doğal hali imiş.

Fıtratındaki gibi saf ve samimi davranıyor.

......................

Babası namaz kılarken, küçük Muhammed de yanına oturmuş namaz kılar gibi hareketler yaparak babasını taklit etmeye çalışıyormuş..

Namaz sonunda babası dua ederken bakmış ki Muhammed de birşeyler mırıldanıyor

Babasının bana anlattığına göre ;Muhammed de ellerini semaya çevirmiş; “İsmail abi, dua , rahmet , çok ... “ gibi bazı kelimeler mırıldanıyormuş. Sürekli bu kelimeleri tekrar edip arada bir de “amin” diyormuş.

Boğazıma birşeyler tıkandı...

...........................

Muhammedin duasını bir kefeye koydum. Bizim yaptıklarımızı diğer kefeye...
Muhammedin tarafı ağır geldi.
Daha fazla şeyler yapmamız lazım.
Meselâ; doğuştan delik olan kalbi için birşeyler yapabiliriz.
Sonra da eğitimine yardımcı olabiliriz.
Allah bize muhacir göndermiş.
Yesrib'li mi olacağız, Taif'li mi?
Taif'li olursak kaçırdığımız "Muhammed" fırsatını hatırladıkça  kıyamete kadar kahrolacağız.
Allah'ım bize "Medenî " olmayı nasib et.

..............................

Not: Hayatımdaki hiç bir kazanç Muhammed'in duası kadar beni mutlu etmedi.
Allah'ım ; ilk Muhammed”in duasını da bize nasip et.

Amin.

--------------------------------------------

Aşağıdaki fotoğraf mayıs 2016 da Muhammed in kalp muayenesi için doktor kapısında sıramızı beklerken eşim tarafından çekilmişti.

SOLAR TEKNEMİZ

ERİK MEVSİMİ

Yazar: İsmail Ezgü

Bugün taze yaşadığım bir olayı satırlara aktarmak istedim.

Mevsim ilkbahar...
Bahçemiz yeşillendi. Erikler artık  nohuttan daha irice..

Çocukluktan çıkma yaşlarında 4 delikanlı  sokakta şen şakrak yürüyorlar. Delikanlı dediğime bakmayın ; olsa olsa 13-14 yaşlarında olmalılar.
Biraz önce bahçesinde çalışan yan komşumuzun " ayıp değil mi çocuklar" diye bağırdığını  duymuştum fakat ne olduğunu anlamamıştım. Herhalde yaramazlık yapan torunlarına söylemiştir diye düşünmüştüm.. Fakat 4 lü çeteyi görünce komşumuzun neden bağırdığını artık tahmin edebiliyordum.

Bu mevsimde beni  çok rahatsız eden  şey  insanların hiç rahatsızlık duymadan  tanımadığı insanların bahçesine uzanıp meyve çalmaları...Sadece çocuklar değil büyükler de yapıyor.
Ben "çalma" tabirini bilerek kullanıyorum çünkü babam bizi en çok bu tarz çocukluk hatalarına karşı uyarırdı. " çalmanın küçüğü , büyüğü olmaz" derdi.
Ben de aynı fikirde olduğum için çocukların erik ağaçlarına musallat olmaları beni çok üzüyor. Esas üzüldüğüm taraf ise anne babaların bunu basite almaları ve bu tür küçük çalmaları " göz hakkı" olarak görmeleri...
   Ne yalan söyleyeyim ; Rahmi Koç un teknesinde de benim göz hakkım var. Sabancının binasında da , Futbolcu Sabri nin hanımına hediye ettiği  bir kaç milyonluk arabada da.. Ne yapmalıyım sizce?

Neyse  sadede gelelim.
 Bizim dalton çetesi  ikinci durak olarak bizim eriğe saldırdı.  Bu sene bizim erik ağacı çok az meyve yaptığı için  ucuz atlattı. Bir şey söylememe gerek kalmadan bizim ağaçtan uzaklaştılar  fakat diğer bitişik komşumun erik ağacı bizimki kadar şanslı değildi. Öyle bir saldırdılar ki bir anda yerler kırılan erik dalları ile kaplanmaya başladı. Müdahale etmeyeyim diye kendimi tutuyorum. Sabrım galip gelmişti fakat şansım yoktu.
Delikanlılardan birisi ceplerini doldurduğu sırada beni farketti.  Klasik sorusunu bana yöneltti; " Amca; şurdan biraz erik alabilir miyiz?"

Ne cevap verebilirdim ki?  Zaten cepler dolmuş.
" O bahçenin sahibine sorman lazımdı,onun yerine  ben izin veremem ki.." diye cevap verdim.
Artık kabuğum çatlamıştı , bir şeyler söylemezsem patlarım.
" Cepleriniz dolmuş , isterseniz poşet vereyim de ona doldurun" demiş bulundum.Aklım sıra hiciv yaptım.
Çocuk en şımarık ve dalga geçer haliyle " olur abi,  varsa versene" diye aklı sıra beni makaraya aldı.

"Allahım bana yardım et, sabır ver" dedim içimden ..
 Peki ne yaptım derseniz aşağıya iki senaryo yazdım.

1. senaryo :

 Sen misin benden poşet isteyen..Yanımda duran kazmayı kaptığım gibi düştüm peşlerine;
Hem kaçıyorlar, hem de benimle dalga geçmeyi sürdürüyorlar.
Tahmin edeceğiniz gibi yüz metreyi dahi tamamlayamadım.. Dilim dışarda..
Kalp krizi geçirmekten korktum. Bir yandan da beni gören komşu var mı diye bakıyorum..
Rezil olduk gitti.

2. Senaryo:

Sen misin benden poşet isteyen, " gel vereyim" dedim. Sen tilki isen ben de kuyruğuyum.
Hemen cep telefonumu aldım, kamerasını açacağım ama gözlüğüm olmadan ne mümkün.
Bu zıkkım telefonların ekranını   güneşli havada gözlüksüz görmek neredeyse imkânsız..
Ben de sanki çekim yapıyormuşum gibi telefonu ona doğrulttum ve beklemeye başladım. Yaklaşıp ta çekim yaptığımı farkedince suratı değişti. Sesi de kesildi. Bir şey söyleyecek galiba ama sanki ne söyleyeceğini bulamamış gibiydi.
" Ne oldu?" dedim.
Niye çekiyon amca " diye sordu.
"Hiiiç... Önce babana göstereceğim, yıllar sonra  sen cumhurbaşkanı olunca da internete koyacağım." dedim.
Konuşma tarzı 180 derece değişti.
 İnternete koyman dert değil , nasılsa Cumhurbaşkanı olmayacağım ama peder sorun olur " dedi.

Sen nerelisin" diye sordum.
Gözler renkli ,  ten açık ,  kesin Karadenizlidir . Zaten buraların çoğunluğu ben de dahil Karadenizli değil miyiz? diye düşünüyordum ki ;
" Rizeliyim" demez mi?
"Aha işte... Cumhurbaşkanımız da Rizeli değil mi? " Pekâlâ sen de olabilirsin" dedim.
Sanki bizim delikanlı gitti yerine başkası geldi. Kara kara düşünceye daldı. Pederi mi düşünüyor, istikbali mi bilemedim fakat çok derinlere daldı...

Uyandırma işini de ben yapayım diye" Yaklaş bakalım" dedim. Ürkek adımlarla yaklaştı. Cebimden 10 lira çıkardım " Git bununla marketten 2 kilo erik al, arkadaşlarınla beraber doyasıya ye, ama  bundan sonra erik çalmak yok" dedim.

"Olur mu amca "  dedi ve  hızla yanımdan uzaklaştı...Paraya bakmadı bile...

Keşke biraz daha kalsaydı. Rahmi Koç un teknesinden de bahsedecektim...
-------------------------------------------------------------------------------------

Hangi senaryonun gerçekleştiğini merak mı ediyorsunuz?
Ne önemi var ?.....