ATIK MESELESİ

Yazar: İsmail Ezgü

Batı ülkeleri ellerinde ne kadar piskopat varsa ortadoğuya postalıyor.

Alıcı adres olarak IŞİD yazmışlar
Yani; ortadoğuyu fosseptik çukuru olarak kullanıyorlar.

Ortadoğudan kaçırdıkları garibanları da güzelce tasnif ediyorlar.
Aynen karpuz seçer gibi seçiyorlar.
Doktor , mühendis varsa buyur...
Vasıfsızlar, hastalar, yaşlılar  Türkiye'nin olsun.
Çocuk yapmıyorlar yaa.. Açığı böyle kapatacaklar.
Ne güzel hazır yetişmiş eleman...Doğum sancısı yok, okul taksiti yok,  Mis gibi ticaret.

Bir de bizden kaçan okumuş darbecileri alıyorlar.
Ev veriyorlar, araba veriyorlar, maaş veriyorlar hatta madalya bile veriyorlar.

Teröristleri zaten yıllardır alıyor ve tepe tepe kullanıyorlar.

Onlar bağırsaklarındaki pislikleri ortadoğu çukuruna boşaltırken ilahî adalet tecelli ediyor ve  kendi arzularıyla bizim  pislikleri de Avrupa'ya kabul buyuruyorlar.
    Ortadoğu şimdiden kokmaya başladı.
Ama siz esas yakında çıkacak olan Avrupa'nın kokusunu bekleyin.
Onların yolladıkları pislikler ortadoğunun kuru havasında  şimdiden toprak olmaya başladı.
Amaa... buralardan giden pislikler rutubetli Avrupayı öyle bir kokutacak ki; kokudan kaçan Almanlar, İngilizler Antalya'da Kuşadası'nda boş tarla bırakmayacaklar.
İki dünya savaşında 25 milyon kişiyi katleden Avrupa'dan başka ne beklenir ki?
Bizden söylemesi ... diyeceğim ama bunlar laftan da anlamaz.
    Tek doğru kendilerinin bildikleridir. Bizi niye taksınlar ki... Biz geri kalmışlar zümresiyiz.
Bozuk saat kadar dahi hükmümüz yoktur.
Söylediklerimiz külliyen yanlıştır, yalandır. Beyaz adam ne diyorsa doğrudur.

     Yahu biraz yavaş olun artık...
Gariban dedemizin ömrüne  orta çağdan fazla tarih sığdırdınız.
Bir ömre iki dünya savaşı yeter. Dedemiz biraz daha yaşarsa üçüncü dünya savaşını da görecek.
Bu bedene bu yük çok fazla...
   Ne olur akıllı olun. Biz açlığa yokluğa şerbetliyiz.İyi kötü idare ederiz.
Ama siz 70 yıldır keyif yapmaya fena alıştınız. Bu pislikler size fazla gelecek haberiniz olsun.
Kârda olduğunuzu zannediyorsunuz.
Artık şu at gözlüklerini çıkartın.
Sağınız solunuz yanıyor.
Görün artık.
 Yangın  Ege'de , Akdeniz'de botlara binmiş size doğru geliyor.
Bizden söylemesi...

GERİ BESLEME

Yazar: İsmail Ezgü

Hayatımızda “geri beslemenin” ne kadar önemli olduğunun farkında mıyız?

İddia ediyorum ; bu konu o kadar önemli ki belki de hayatımızın en önemli destek noktalarından birisi...

Sosyolog veya psikolog olsaydım size daha çarpıcı örnekler verebilirdim ama ihtiyar bir mühendis olarak ancak bildiğim örnekleri vereceğim:

Meselâ;

 UYDU"lar; nasıl olup ta dünyamızdan yüzlerce kilometre uzakta, yıllarca dönüp duruyorlar?

Neredeyse her saat başı kafamızın üzerinden geçip arabamızın plakasını okuyabilecek kadar hassas fotoğraflar gönderiyorlar.

Nasıl hatasız olarak görevlerini yapabiliyorlar?

Peki robotlar nasıl oluyor da insanlardan çok daha hassas ve hızlı çalışabiliyorlar?

Son yıllarda gelişen insansız otomobiller, otobüsler....

Nasıl oluyor da  Google'ın sürücüsüz otomobili Kaliforniya sokaklarında aylardır büyük bir başarıyla dolaşıp duruyor?

Fabrikalarımızdaki CNC tezgahlar nasıl bu kadar hassas ve hızlı imalat yapabiliyor?

Tek bir cevap var : GERİ BESLEME SAYESİNDE !

Eğer geri besleme sistemleri olmasaydı ;

Uydu birazcık yörüngeden sapınca uzayda kaybolur gider ya da dünyaya çarpardı.

CNC tezgahımızda 1 mm lik hata oluşursa bundan sonra yapılan tüm ürünler hatalı olurdu.

Vücudumuzdan örnek vereyim; kapatın gözlerinizi ve yürümeye başlayın.

 Bu vaziyette ne kadar yürüyebilirsiniz.İşte "geri besleme" böyle birşey.


Hadsizliğimi bağışlayın ; benim şöyle bir iddiam var:

Fizik veya Matematik'teki  tüm kuralları insan hayatına da uygulayabilirsiniz.

( Bu fikri  Türkiye'nin  iftiharı Rahmetli Prof. Oktay Sinanoğlu hocamızdan çaldım)

Fizik veya matematikteki  bir olayın aynısını sosyal hayatta da gözlemleyebilirsiniz,hatta toplumları bu yöntemlerle yönlendirebilirsiniz, dünya ekonomisini bu şekilde ele geçirebilirsiniz.

Zaten bu yöntemlerle dünyayı ele geçirdiler.

   Malesef "Oktay Sinanoğlu" gibi hocalarımızı biz kovarken birileri  ondan çok çok istifade etmeyi bildiler.

Ne diyordu Yüce Rabbim : "Aklını kullanmayanları Allah pislik içinde bırakır" ( Yunus 100)

Sen çok kıymetli değerlerinin kıymetini bilmezsen başkaları onu değerlendirir ve sen düşünüp durursun ; " Biz neden bu haldeyiz?" diye...

Biraz sakinleşip dönelim konumuza;

Diyelim ki Patron"sunuz; çok sayıda eleman çalıştırıyorsunuz.

Kendinize olan aşırı güvenle yanlış yatırımlar yapıyorsunuz ve etrafınızdaki çok sayıdaki yardımcı personelden hiç biri size yanlış yolda olduğunuzu söylemiyor ya da söyleyemiyor.

Yani  "geri besleme"niz yok.

Ürettiğiniz ürünler hatalı olmuş, farkında değilsiniz, piyasaya verdiniz.

İlk ürünlerden hiç şikayet gelmedi, üretimi artırdınız, hatta çok sayıda ülkeye ihracatlar yaptınız.

Hepsi geri geldi,

Battınız.

Birisi size ilk adımda "yanlış yapıyorsun" dese fena mı olurdu?

Örneğin; SAMSUNG pil sorunu olan milyonlarca cihazını toplamak zorunda olmaz , milyarlarca dolar zarara girmezdi.

 WOLKSWAGEN  emisyon üçkağıdı yapılan  yüzbinlerce aracından dolayı milyarlarca dolar ceza ödemezdi.

Peki ben bunca laf ederek ne anlatmaya çalışıyorum.

Ikınıp sıkınıyorum; hâlâ meramımı anlatamadım...

Halbuki söz söylemeyi bilenler ne güzel söylemiş: DOST ACI SÖYLER.

Benim üç sayfada anlatamadığım şeyi üç kelimede söyleyivermişler.

Güç ve kudret sahibi olanlar, ya da olduğunu zannedenler; etraflarındaki yağcılara çok dikkat etsinler.

İdam sehpasına ya da cehenneme bu yağcıların omuzlarında gidecekler.

GERİ BESLEME'ye çok önem verin.

Tenkitlerden kaçmayın...

Unutmayın: DOST ACI SÖYLER.

MODANIN BÖYLESİ

Yazar: Sema Ezgü

Bu topraklarda hiç görülmedi kanımca.

Bugünün Türkiyesi yine ilklere sahne oluyor. Ülke yönetiminde vesayet zincirlerinden kurtulma çabaları yıllardır sürüp giderken, demokrasiyi gerçek haliyle yaşamak adına insanlar dört nala koştururken enteresan ülke manzaralarına tanık oluyoruz. Referandum denen, halkın fikrini sorma uygulaması hızla yaklaşırken birileri vesayetin yeni moda halini dayatıyor insanlara. Hem içeriden hem dışarıdan akıllarımıza vesayet uygulamaya çalışanlar ortalıkta cirit atıyor. Elini sallasan havada uçuşan dayatmaların ellisine birden çarpıyor. Biraz uzaktan bakmayı becerebilirse insan, manzara traji komik görünüyor aslında. Bataklıkta sivri sinekleri kovalarken ayağı çamura batmasın diye debelenen zavallıya benziyoruz şu sıralar. Neyse ki, o zavallının bile bir aklı var ki, canını kurtarabiliyor. Neyse ki,,,

Herkes dikkatli olsun, herkes aklına sahip çıksın demekten başka çözüm yolu göremiyorum. En çok da kendime söylüyorum bunu. Aklını başına topla, iki taraftan da gelen baskılara karşı koy, boyun eğme diyorum kendime.

İki ayrı koldan, şiddetle saldırıyorlar.

Bir grup diyor ki; Senin aklın bu işlere ermez, doğru düşünemezsin. Bilgin yetmez. Gel sana nasıl düşüneceğini ben öğreteyim. Benim bak dediğim yere bak, benim oku dediğim basını oku. Öteki yana bakarsan aklını çelerler, aptala dönersin. Muhakeme yapamazsın sen. Değerlendirme yapamazsın. Terazin bu yükü çekmez. Biz senin yerine düşünürüz. Bizim sürüye, pardon, gruba katıl ha, sakın ama...

Diğer grup diyor ki; Sen kim oluyorsun da dini anlamaktan söz ediyorsun? Ne eğitim almışsın, ne tesettüre girmişsin. Yalan yanlış konuşup günaha girme bari. Sen gel bizim sürüye, pardon cemaate katıl. Biz sana öğretiriz. Ancak bizim dediğimiz gibi yaparsan kurtulursun. Yeni icadlar çıkarmayın başımıza. Mezhepsiz din, Kütüb'ül sitte siz sünnet olur mu? Bize tabii olun. Diğer sürülerin pardon, dini grupların hepsi cehenneme gidecek. Onların hepsi kafir... 

Her iki grup da düzeltmeye, yönetmeye çalıştığı aklımın fikrini sormaya gerek duymuyor. Kendince bilgi, bana göre algı bombardımanı uygulamayı içeriğini bilmediği aklıma şiddetle uygun görüyor nedense. Kendisine verdiğimde değerli bulduğu oyumu veya desteğimi karşı tarafa verince vatan haini veya kafir olmakla suçluyor. Sonra da bir grup demokrasi için derken diğeri hidayet için diyor. Demokrasi bu akıl zorbalığının neresinde gizlidir, bilmiyorum. Hidayet hangi mehdi gelince yeryüzünde hakim olacaktır onu da bilmiyorum.

Şu referandum hayırlısıyla bitse de aklıma ayar çekenlerden kurtulsam...

Diğer konu için de kendi aklıma güveniyorum şimdilik. Kuran'ın ışığı yolumu aydınlattığı sürece ve sadece bana ait olan aklım sağlıklı çalıştığı sürece Hz Muhammedin örnekliğinde hidayetin yolunu da bulurum, demokrasinin yurdunu da.

Allah'ım, davamızda bizi şaşırtma.  Amin. 

EVLENMEYE KARAR VERMEK ?

Yazar: İsmail Ezgü

Yıllar ,yıllar  önce...

Anneme diyorum ki;
"Ben Sema ile evlenmek istiyorum!"
Annem bana bir soru ile cevap veriyor;
"Gözün başkasını görmüyor mu ?"
Şaşırıyorum; bu ne demek oluyor şimdi?
   Biraz düşündüm.
 Cevabımı verdim;
"Evet anne ,Gözüm başkasını görmüyor "
......
Kadın okul yüzü görmemiş, okuma yazması yok.
 Ama şimdilerde anlıyorum ki  biraz  "filozof" imiş.  Pek çok ihtiyârımız gibi...
.......
Şimdi ben gençlere diyorum ki;
"Gözünüz başkasını görüyor ise evlenmeyin."
   
Yakmayın kendinizi de , onu da...

İMAJ VE İNSAN

Yazar: Sema Ezgü

Bügün  yine,  insanı  tanımaya  devam  etmek  istedim.

    İnsanı  tanımak,  yeryüzünün  varisi  tayin  edilen  insanın  bir  numaralı  meşguliyeti  olmalı  diye  düşünüyorum.  İnsanı  tanımak,  yeryüzünde  bütün  canlılara  adaletli  yaşam  sağlamak  sorumluluğu  taşıyan,  geniş  anlamıyla  her  kişinin,  mikro  anlamıyla  er  kişinin  mecburiyeti  olmalı  bence.  Başlangıç  noktası  malum,  insanın  kendisi  olmalı.  Adaletli  olmak  için  önce  kendinden  başlamalı  insan... Önce  kendisine  karşı  adil  davranmalı.  Modern  olmak  adı  altında  kendi  vicdanı ile  kendisine  emanet  edilmiş  biricik  nefsinin  arasını  açmamalı  meselâ.  Araya  yabancı  engeller  koymamalı  insan.  Yani  kendi  insanlığına  sahip  çıkmalı  önce.  Çalışmak  üzere  özenle  programlanmış  aklının  üzerine  kendi  ürettiği  acaib  perdelerden  çekerek  çalışmasına  engel  olmamalı.  Hem  de  insana  acaib  (yabancı)  sebeplerle.  Aklı  kullanmak  çok  yorucu  diye  meselâ...   

    Bunları  ben  demiyorum  aslında,  Kur'an  diyor. Ben  sadece  anlaşılma  sıkıntısı  çekilen  din  dilini  nacizane  kendi  dilimde  şimdi  ve  bugüne  taşımaya  çalışıyorum.  Kendi  akıl  terazimin  çektiği  kadarını  elbette.  Spor  diliyle  söylersek  kendi  sikletimde...

   Peki  neden?   Adalet  meselesini  niye  kafaya  taksın ki  insan?  Çünkü  adalet  meselesi  toplumsal  imaj  meselesidir  kanımca.  Anlamak  zorundayız  önce,  neden  zor  iştir  adaleti  sağlamak.  Görünen  o  ki,  modern  hukuk  sistemi  de beceremiyor  bu  işi.  Bu  kadar  çok  suça  ve  suçluya  tanık  olduğumuz  sözde  müslüman  ülkemizde  ekmeğe  suya  muhtaç  olduğumuz  kadar  muhtacız  adalete.  Her  akşam  haberlerde  boy  gösteren  geniş mi  geniş suçlu  yelpazesinden  etkilenmekten,  tiksinip  söylenmekten,  hapishanelere  sığdıramadığımız  ve  zihinlerimizdeki  imajı  bozulmuş  insanlardan kurtulmak  için,  sayıp  sövmekten  öte  ne  yapabiliriz?  Kurtulmak  istediğimiz  bu  imajı  bozuk  Türk  insanını  nasıl  temize  çıkarabiliriz?

    Aslında  cevabı  çok  basit... İnsan  imajıyla  ortalıkta  dolaşan  canlı  türünü  beşer ( biyolojik yapısıyla insan )  olmaktan  çıkarıp  toplumsal  insan ( insanlık  sahibi )  haline  devşirmek  gerekiyormuş. Bunu da  ben  demiyorum  vallahi,  Kur'an  diyor. Hani  pek  çok  insanın  mitolojik  hikayeler  anlattığını  iddia  ederek  tarihsel  kimliğe  mahkum  etmeye  çalıştığı  kutsal  kitabımız  Kur'an  diyor  bunları.  İnsanın  imajını  kurtarma  aşamalarını  birer  birer  anlatıyor  Kur'an.  İnsana  en  yakışır  biçimde  anlatıyor  üstelik.  Daha  anlatırken  zorbalığı  redderek,  insan  iradesine  saygı  göstererek, gerçek  demokrasiyi  öğretmeyi  de  ihmal  etmeyerek  anlatıyor.  İnsanın  önüne  eksik  bırakılmamış,  acı mı,  tatlı  mı  olduğu  seyredene  göre  değişen  bir  imaj  tablosu  sunuyor  Kur'an. İnsanın  gerçek  imaj  tablosu  bu.  Tablo  büyük  diyerek  üşengeçlik  etmez,  sabırla  ve  zihnini  zorlayarak  tüm  tabloyu  görmeyi  becerebilirse  insan,  huzura  kavuşuyor.  Hayatı  anlamlandırmayı  başarabiliyor.  ( Örnekleri  mevcut,  oradan  biliyorum )  Bundan  sonrası  en  demokratik  biçimiyle  yine  kendi  insiyatifine  bırakılıyor  insanın. 

    Tam  bu  noktada  yanlış  anlaşılma  olmasın.  Allah c.c. insanı  kendi  halıne  bırakıyor  sanılmasın.  Allah  en  hayırlısıyla  ölçü  koyandır  ( kader leyen ). Her  şeye  Kaadirdir. Her  insana  hayat  yolculuğunda  eşlik  eder.  Bu yüzden de  ister  inansın, ister  inanmasın  insan  asla  yalnız  değildir.  İki  ayakla  yol  alınan  ve  adına  insanın  kaderi  denen  hayat  yolculuğu  bir  bileşkeden  ibarettir.  Bileşenlerden  biri,  insanı  Hayy  esması  ile  hiçbir  şey  değilken  yaratıp  insan  yapan,  getirip  yolun  başında  bırakan   Allah  ise,  diğeri  insanın  kendisidir.  İkinci  ayaktır  insan.  Tercihleriyle  yoluna  devam  eder.  Kaderi  ( ölçüyü )  koyan  iki  kişiden  biridir  yani.  Hedefine  varabilmek  için  her  insan  kendisine  bu  yolculukla  daima  ölçü  koyarak  lütufta  bulunan  Allah'ın  insana  sevgisinden  kaynaklanan  alâkasına  muhtaçtır.  Çünkü  Allah,  kendi  nefsine  rahmeti  yazmıştır.  Hedefini  insanın  kendisinin  seçmesi  ise  gerçek  bir  demokrasi  uygulamasıdır.  Demokrasi  ile  Allah'ın  dinini  zıt  kutuplar  olarak  algılayanlara  duyurulur... Öiçünün  en  hayırlısını  (  kaderimizi )  ondan  niyaz  ederken  aslında  kendi  yeteneklerimize  uygun  sınavlara  tabi  olmayı  dilediğimizin  ne  kadar  farkındayız  acaba?  Yoksa  biz,  hiç  emek  harcamadan  güzel  bir  dünya  hayatını  Allah'tan  isteyerek  ona  işini  öğretmeye  mi  cüret  etmekteyiz.  Farkında  mıyız  acaba,  birilerine  beddua  ederken  bile  biz  aslında  Allah.c.c. a  iş  buyurmaktayız. O  bize  seçme  hakkını, yani  kaderimizi  tayin  etme  hakkını  tanırken  bile  mi?  Bu  kadar  da  insafsız  olunmaz  ki...

    İnsan  gerçekten  insafsızdır.  Kendisine  yettiğini  zannederek  azar   İnsanı  doğru  yoldan  saptırma  işine  talip  olan  şeytana  bile  izin  vererek  ölçü  koyan  Allah,  azmak  isteyene de  izin  verir.  Demokrasinin  gerçek  anlamını  merak  edenler  lütfen  Kur'anı  anlayarak  okusunlar. 

    Böylesine  güzel  ve  dostane  bir  insan  ve  yaratıcı  ilişkisini  reddetmek,  insanın  insanlık  imajını  bozar  ve  bozuyor da...  Helâk  edilmesinin  yolunu  açar,  ve  açıyor  da...  Bazen  bireysel,  bazen  toplumsal  olarak  helâk  olup  gitmekteyiz  görebilene... Allah,  kendisinden  umudunu  kestiği,  aklını  kullanmayan  insanların  üzerine  pislik  ( kendi  ürettikleri )  yağdırarak  helâk  ederken  toplumları  da hak  ettikleri  çeşitli  biçimlerde  helâk  ediyormuş.  Bazılarını  yerin  dibine  geçiriyor,  bazılarını  da  tarih  sahnesinden  siliyormuş.  Bunu  da  Kur'an  diyor.

    Hz.  Adem'den  bu  yana  imaj  meselesi  temel  meselesi  olmuş  insanın.  Ama  imaj  bugün  ifade  ettiğimiz  biçimiyle  hiçbir  zaman  dinin  konusu  olmamış.  Bu  konuya  merak  sarma  sebebim  tamamen  Kur'ana  duyduğum  muhabbetten  kaynaklanıyor.  Ne  ilgisi  var?  derseniz... 

    Bugün  insanların  en  hayati  sorunlarını  teşkil  ediyor  imaj.  Hatta  imaj  tutkusu  bütün  hayatını  esir  alıyor. Adeta  insan,  toplumdaki  imajına  bakılarak  değerlendirmeye  tabii  oluyor.  Buraya  kadar  hepsi  mantıklı  görünürken  imaj  kavramı  biçimsel  ve  şekilsel  etkileşim  formuna  dönüşünce  insanın  kıyameti  de  bu  noktada  kopuyor.

    Kılık,  kıyafet  oluyor  imaj,  Saç,  baş, sakal  bıyık  adı  altında  insanın  dış  görüntüsü  oluyor  önce.

    Araba  markası,  cep  telefonu  modeli  oluveriyor  sonra.

    Oturduğu  semt,  okuduğu  gazete,  izlediği  filmler  oluveriyor  ardından.

    Kız  arkadaş,  erkek  arkadaş  meselesi  oluyor  sonra  da.

    Çocuklarını  gönderdiği  okul,  evinde  beslediği  hayvanın  cinsi  oluyor  hatta.

    Tatilini  geçirdiği  yerler  de  tıpkı  diğerleri  gibi  titizlikle  sorgulanıyor  toplumda. 

    Sanal  alemdeki  varlığı  sorgulanıyor  nihayet.  Tıklanma  rekorları  da  üzerine  eklenerek  kişinin  kimliği  belirleniyor  açıkça.

    İyi  insan  denirken  hangi  konuda  iyi  olduğu  yine  biçimsel  olarak  tanımlanıyor.

    İŞTE,  tam  burada  arıza  baş  göstermeye  başlıyor.  Allah'ın  kelâmı  Kur'an ile  insana  biçtiği,  ve  fakat  dışarıdan  ilk  bakışta görünmeyen  imaj  elbisesi  kavramı  zıvanadan  çıkmış  oluyor.  Allah'ın  TAKVA  ELBİSESİ  diyerek  tarif  ettiği  elbisenin  yerinde  yeller  esiyor.   Görsel  imaj  fırtınası  toplumları  helâka  götürüyor.  Görüyoruz,  ama  durduramıyoruz.  Genç  yaşlı  demeden, herkes  imaj  peşinde  koşuyor.  Manzara  ürkütücü  görünüyor.  Manzarayı  ürkütücü  bularak  geleceği  kurtarma  derdine  düşen  dindarlar  da  farklı  bir  yöntem  uygulamıyor.  Onlar  da  kendilerine  haslettikleri  bazı  görselleri  imaj  konusu  haline  getiriyorlar.  Haklı  olarak  farklılıklarını  fark  ettirmek  istiyorlar.  Oysa  Kur'anın  insanlardan  istediği  imaj  her  türlü  görsel  ve  fiziksel  materyalden  öte  bir  anlam  taşıyor.  Bilmiyorlar... 

    Kur'anı  okumaya  başladığımdan  beri  farkettiğim  müthiş  bir  gerçekti  takva  elbisesi.  Tek  bir  fiziksel  tasvir  ile  tanım yapmayan  Kur'anın  insanları  düşünceleriyle  ve  faaliyetleriyle  tanımlaması  ilk  etapta  dikkatimi  çekmişti.  Kur'anda  kıssalarla  anlatılan  resul  ve  nebiler  de  dahil  hiçbir  fiziki  insan  tasvirine rastlamadım.  Kimin  saçı  uzun,  kimin  boyu  uzun?,  Kim  zenci,  kim  beyaz?  Kim  neyi  giyer,  neyi  sever,  nelerden  nefret  eder?  Türünden  tek  kelime  bilgiye  rastlamadım.  Bu  gerçek  bile  Kur'anın  orjinal  metin  olduğunu  kanıtlıyor  fikrimce.         

    Kur'anın  insan  tasviri  tümüyle  şahsiyete  dayanıyor  diyebilirim  kısaca... İyileri  şahsiyetle  tanımlarken  iyilikleri  de  şahsiyete  nisbetle  izah  eden  Kur'an,  kötüleri  şahsiyet  eksikliği  ile  uyarmayı  ve  kötülüğü  arıza  olarak  yansıtmayı  tercih  ediyor.  Hem  de  istendiğinde  giderilebilir  bir  arıza  olarak,  yaratmaya  değer  bulduğu  insandan  uzaklaştırmayı  arzu  ediyor.  Şahsiyet  inşa  etmek  üzere  vahyolunan  Kur'an,  1400  yıl  önce  Hz.  Muhammed  şahsiyetini  inşa  etmişti.  Onun  örnekliğinde  tüm  zamanların  tüm insanlarını  (  inşa  olmak  isteyenleri )  hiçbir  fiziksel  farklılığa  bakmaksızın  inşa  etmek  istiyor.  Irkları,  derilerinin  renkleri,  dilleri  fark  etmiyor  Allah  için.  Dini  sadece  Allah'a  nisbet  etmek,  ve  yanına  ortaklar  icad  etmemek  şartıyla,  insanın  sadece  şahsiyeti  ile  toplumda  kendi  imajını  üretmesini,  üretme  yeteneğini  kullanarak  faaliyet  göstermesini  ve  kendi  sınırlarını  ilimle  aşabilen  değerli  bir  canlı  olarak  yeryüzünde  adaletle  hüküm  sürmesini  tavsiye  ediyor. 

    Bu  gerçeği  öğrendikten  sonra,  insanlığın  bozguna  uğramış  imajını  kurtarmak  için  neler  yapabiliriz  acaba  diyerek  hemen  hergün  kafa  yormaktayım.  Kendimle  birlikte  birilerini  daha  uyararak  mutlu  sona  ulaşabilir  miyim?  Bilmiyorum. 

    İnsan  denen  canlıyı  iyi  tanımakla  başlayabiliriz  meselâ...

    Önce  kendimizi  Kur'ana  arz  ederek  ( yüzleşerek)  tanımaya  çalışmak  en  doğru  başlangıç  olacaktır.  7,44  milyar  dünya  insanını  tek  tek  tanımaya  gerek  bırakmayan  insanın  kullanma  kılavuzu  Kur'ana  yönelmek,  kendi  dışımızdaki  insanları  tanımak  için  de  yeterli  olacaktır.  Yeryüzünde  karşılaşma  ihtimalimiz  olan  her  türlü  şahsiyet  modeliyle  Kur'anda  karşılaşabileceğimizi  var  sayıyorum  ve  Allah  katındaki  imajını  merak  eden  herkesi  ve  kendimi  Kur'anı  anlayarak  okumaya  davet  ediyorum. 

    Allah'ın  merhameti,  üzerimizden  eksik  olmasın.  Amin.

80' LERDE ORDUMUZ !

Yazar: İsmail Ezgü

Askerliğimi 168. dönem yedek subay olarak yaptım.

12 eylül darbesinden bir kaç ay sonra askerliğim başladı.
   Birkaç ay evvel müjdeli bir haber almıştık. Kısa dönem askerlik çıktı.   4 ay sonra evde olacağız. Amma velakin "deliyle devlet bildiğini işler"miş. Tam askere gideceğim günlerde bana demezler mi "sen elektronik mühendisisin,bize lazımsın, yürü 16 ay askerliğe " . Beynimden vurulmuşa döndüm.  Halbuki ne hayaller kurmuştum. 4 ay sonra evde olacaktım , 3 yıldır bekleyen sözlümle  evlenecektim. Hepsi yattı, moral  sıfır...

İşin garibi aynı sınıftan birlikte mezun olduğumuz Ali arkadaşım "ben elektronik mühendisi değil, haberleşme mühendisiyim " demiş ve 4 aylığa gitmiş. Çünkü diplomamızda "elektronik ve haberleşme mühendisi" yazıyor.  Ben bu kadar saf, Ali bu kadar uyanık ya da Ali'nin karşısındaki memur bu kadar salak (ya da tamamen duygusal" ) olunca bu işler böyle oluyor...
Aynı gün askere gittiğimiz kayınbiraderim de makine mühendisi olduğu için o da 16 ay olarak Balıkesir'e gitti.  Fakat ertesi gün onu geriye Tuzla piyade okuluna 4 aylığa  yolladılar. Çünkü diplomasında makine mühendisi değil "sanayi" mühendisi yazıyormuş.. Buna çok sevindik. Ben geri dönsem bu kadar sevinmezdim, çünkü henüz birkaç aylık evli idi.

Eğitim birliğimiz  Mamak muhabere okulu idi.
Aralık 1980 de başlayan mart 1981 de sona eren eğitimden sonra çektiğim kura ile Ankara nın  bir ucundan diğer ucuna ; Etimesgut Hava ikmal merkezine atandım.
  " Ne günlerdi ama..." diye devam etmek isterdim ama askerlik anılarımı anlatmayı oldum olası sevemedim. Benim için maddi ve manevi olarak  zor günlerdi.
    Hele ki akşamları nispeten temiz havası olan Etimesgut'tan servise binip kömür dumanından görünmeyen Ankara'nın içine girip kaybolmak anlatılır gibi değildi.
    Siz  şu an Ankara'ya yaklaşırken şehri, binaları vs. görüyorsunuz di mi?
Biz o yıllarda siyah renkli dümdüz bir ova görüyorduk. Sanki şehir siyah bir yorganın altında kalmış gibiydi.İnanılmaz korkunç bir manzara. Çok defasında kendime sorardım; "şimdi ben bu simsiyah dumanın içine girip sabaha kadar orada yaşayacağım öyle mi?" 
   Yaşı 50 nin üzerinde olanlar o günleri hüzünle hatırlıyorlardır.
(Allah razı olsun doğalgaz'dan.)

Ankara'dan hoşlanmayışımın bir sebebi budur.. İkincisi de deniz den uzak oluşu...
Ben deniz kokusu olmayan yerde yaşayamıyorum.

      Her türlü imkânı kullanıp her fırsatta bu siyah şehirden kaçardım. Her cuma akşamı saat 5 te Gülhan otobüsündeyim, Sıkıyönetim zamanı; gece 12 den sonra sokağa çıkmak yasak. Otobüs saat 12 den önce İstanbul girişinde Tuzla'yı geçti geçti... Aksi halde sabaha kadar otobüs içinde hapissiniz. Sizler hapissiniz, ben değil...
     Hayal bile edemezsiniz bir asteğmenin o dönemde ne kadar havalı olduğunu.
 
Otobüs Tuzla da takılırsa; resmi asker kıyafetiyle bendeniz asteğmen İsmail  otobüsten iner, genellikle orada emre amade askeri jeep hazır bekler. Beni alır taa  Cihangir'e , evime kadar bırakır.
Üstelik İstanbul'a kaçak gelmişim, Ankara dışına çıkmam yasak.
   Maalesef  şimdi subaylar evine resmi kıyafetle gidip gelemiyor, ama ben 1981 yılında Diyarbakır surlarının dibinde subay üniforması ile dolaşmış birisiyim. Ne günlerdi...

   Ben aslında başka şeyler anlatacaktım , amma da uzaklaştım konudan...Esas hikaye bundan sonra...

    Ben bu pis simsiyah Ankarayı sevemedim ya.. ; hava ikmal fabrikasında  yapacak iş de yok. Aldığımız maaş külliyen haram.İyi de maaş alıyoruz. Piyasanın neredeyse 2 katı...
 Boş duramıyorum,kaşınıyorum. Halbuki uyarmışlardı "sakın askerde hiç bir işe talip olma, yoksa bütün işleri kafana yıkarlar " diye...
   Ben yine de rahat duramıyorum.
Canım sıkıldıkça etraftaki bozuk cihazları tamir etmeye başladım. Birkaç aleti başarıyla tamir edince mükafatımı aldım tabi ki...
    Dediler "sen bu işlerden anlıyorsun, hadi bakalım Diyarbakır a, radar tamiratına..."

Bana 5 gün verdiler, gittim 1 günde hallettim.  Kaldı 4 gün. Yallah İstanbul'a...
Uçak falan yok, otobüsle.
  Bu iş hoşuma gitti. 1 gün çalış 4 gün sözlünün yanına... Bu arada İstanbul da imalat işlerime de devam ediyorum. Ordan da gelirim oluyor. Harika bir durum...
   4 gün bitiyor, ben Ankara'dayım. Bakıyorum masamda yeni görev evrakım hazır.  Bu sefer Şarkışla...
 Ben bu şekilde Türkiye deki bütün radar  tepelerine çıktım indim. Dönüş hep İstanbul'a...
 Leylek havada , ben yollardayım...
8-9 ay böyle geçti.
Bir sabah masamda yeni bir görev emri... Malatya Erhaç hava üssü.  Bu sefer dağlara çıkmıyoruz... görev ovada...Güzel...
   Ama görev acaip; " Fantom F4 uçaklarına bilmem ne füzesinin montajı"
Ne fantom'u, ne füzesi ya...
Hayatımda Fantom görmedim füze de...
Şaşkınlıkla komutana çıktım ki bu saçma durumu anlatıp bu işten yırtayım.
 Hayatımın en büyük şoklarından birini yaşadım.
Komutan der ki" gidilecek,yapılacak, emir demiri keser."
 Buna nasıl iş ya... Ben bir Fantom a nasıl füze takma kararı verebilirim? Şaka mı bu?
    Değilmiş. Yanıma bir de teknisyen abi verdiler. Teknisyen zaten Malatyalı idi. Hiç olmazsa ,gitmişken  o da memleket özlemini gidersin demişler. Bindik otobüse gittik.
Hayatımın en kolay ve keyifli işi oldu. Fantom uçağı gördüm, füze denen şeyi gördüm. Bir odada yan yana yatan iki sıska balina yavrusu. Onlar bana baktı ben onlara baktım,bakıştık. Bir daha nerde göreceğim fantomu,füzeyi... Güzel bir turistik gezi oldu... Üç beş harcırah da var.. Dönüş yine  İstanbul'a... Daha ne isterim ki...
      Ankara ya varınca raporumu yazdım. Tek cümle ; " Konu bilgi ve tecrübemiz dışında olduğundan hiçbir şey yapamadık, bilginize arz ederiz."
   İyi de ben bu tek cümleyi göreve gitmeden, bu kadar masraf etmeden de yazardım.
 Olmaaazzzz...Emir böyle... Yapılacak.
 Yapıldı...
      Derlerdi de inanmazdım. Ama artık bu işlerde mantık aramıyacağım.
 Zaten askerliğin bitmesi yakın. Birkaç dağ tepe  daha dolaştık ve son günlere geldik. Komutan beni odasına çağırdı." Bak İsmail; sen becerikli bir çocuksun ,gel teskere bırak,seninle çok güzel projeler yaparız."
  Cevabımı tahmin edersiniz. İçimden geçeni söyleyebilseydim kesin 6 ay hapis yemiştim. Yumuşak şekilde bu nazik ve değerli teklifi reddetmek zorunda kaldım.
O günden sonra bırak devlet memuru olmayı , devlet ihalesine dahi girmedim. Hep kendi işimin  patronu oldum. Çok huzurlu yaşadım, yaşadık... Sözlüm ile 1982 temmuzun da evlendik. Berbat geçen askerliğimden de gereken dersi çıkardım. YAŞASIN ÖZGÜRLÜK !
.....................
Not: iyi ki askerlik anılarımı anlatmayı sevmezmişim. Söz, bi daha olmaz...

SİZ ADAMI DİNDEN ÇIKARTIRSINIZ

Yazar: İsmail Ezgü

Uzun yıllar namaz kılmadım.

Ara sıra içki de içerdim.
...............
Hiç kimse beni muhatap alıp ;" namaz kıl , içki içme" demedi.
Bir gün iki rekât sabah namazı kıldım.
Sevinçle size müjde verdim.Namaza başlamıştım.
Hemen soru sormaya başladınız.
Neden iki rekât kıldın?
Hangi duaları okudun?
Ayakların arası kaç santim?
Elleri  nasıl bağlıyorsun?
.......
Önemli miydi bunlar?
Dün hiç kılmıyordum, hiç karışan yoktu.Ne kadar rahat idim.
.........
Dedim ki ben o duayı ve anlamını bilmiyorum; anlamını bildiğim ayetleri okusam olmaz mı?
Dediniz "OLMAAAZ  "
"Şunu ,bunu okumak zorundasın,  şöyle böyle yapmak zorundasın...."
Bizim mezhep öyle diyormuş.
.............
Abdestimi de sorguladınız.
Ben abdest almayı Kuran'dan öğrenmiştim.
Meğerse Allah'ın öğrettiği yetmiyormuş, sizin öğrettiğiniz gibi abdest almam şartmış.
Sizin anlattığınız gibi yapmazsam abdestim ve namazım kabul olmaz, günaha girermişim.
Kollar şöyle duracak, ayaklar böyle duracakmış.
İlginçtir ; bizim hocalar Allah'ın neyi kabul edip neyi etmeyeceğini biliyorlar.???

Bugün namaza başladım, herkes başıma alim kesildi.
Namaz  kılmazken daha mı az günah yazılıyordu bana acaba?...

 Anlamını bilmesem de bazı duaları okumam gerekiyormuş.
Peki Allah anlamadığım şeyleri okumama kızmaz mı?
    "Sen dediğimizi yap, gerisini düşünme. Alimlerimiz düşünmüşler , karar vermişler."

Ama ben Kuran okumak istiyorum.
   "Bak bu çok güzel;  bol bol hatim indirirsin."
Öyle değil, ben anlayarak , yavaş yavaş okumak istiyorum.
"Sen Kuran'ı anlayamazsın."
Allah anlayamayacağım kitabı mı göndermiş bana?
"Alimler okur, anlar, sana anlatır."
Hiç olmazsa namazda okuduklarımızı anlasak?
"Anlamaya çalışma, sonra yanlış anlar , kâfir olursun."
?????
Peki sen anlat bana namazda okuduklarımızın manasını?
"Gerek yok ki."
Sen de bilmiyorsun galiba?
"Bilmez miyim, sor istediğini.""
Peki o zaman ilk baştan başlayalım ;
"Allahü Ekber" ne demek?
"Bunu bilmeyecek ne var, " Allah Birdir" demek."
"Allahü Ekber= Allah büyük" demek değil miydi?
...............

Ne diyeceğimi bilemiyorum.
Ben bu hocanın arkasında namaz kılıyorum.
Pes ettim.
Başka sorum yok.

Son yıllarda namazlarımı aksatmadan ,sindire sindire ,anlaya anlaya,düşüne düşüne kılmaya çalışıyorum.
Millet 10 rekât kılana kadar ben 4 rekâtı bitiremiyorum.
Bu gidişle benim yatacak yerim yok.
.............
( Not : bu hikaye hayâl ürünü değildir, yaşanmış  olaylardan alıntılanmıştır.)