EĞİTENLER , ÖĞÜTENLER

Yazar: İsmail Ezgü

Toplumların en kıymetli sermayesi nedir diye sorulunca aklımıza ilk gelen cevap  "GENÇLER" olmaktadır değil mi?

Peki biz çevremizdeki "gençler"e bakınca  gelecekten ümitli olabiliyor muyuz?

Babalarımız bizler için ümitsiz idi...
Bizler de  evlatlarımızdan pek ümitli değiliz...
Çocuklarımız da muhtemelen torunlarımızdan ümitli olmayacaklar...

Peki; bu basit bir "nesil çatışması " mı , yoksa gerçekten her geçen gün  biraz daha  uçurumun kıyısına  yaklaşıyor muyuz?
................

  Çoğunluk gibi benim de çözüm önerim şudur;  Önce eğitenlerin eğitilmesi gerekiyor.

Öğretmenler öğretemeyince öğütüyorlar.

 İlk adımdaki hatamız ;  "talebe"yi kaldırıp "öğrenci" yapmak oldu.
"Talebe" yani "talep eden" olmamız gerekirken, "öğrenci" olduk; bekliyoruz ki gelsin birileri ayağımıza, bize bir şeyler öğretsin...

    Bırakmalıyız talebeyi; gitsin hangi dersi, hangi hocayı istiyorsa  arasın bulsun hocasını, gönlü ne istiyorsa onu öğrensin.

   Şimdiki öğrenciler patron ya da müşteri edasıyla sınıfların sıralarına kurulup gariban öğretmenin  ayaklarına gelip  kendilerine bir şeyler öğretmesini bekliyor..
 Hatta beklemiyor, emrediyor.
Öğrenci kral, öğretmen kapı kulu.
................
Yetkililer becerebiliyorlarsa   sadece   mesleklerin ne olduğunu  anlatsın öğrencilere...
Memleketin neye ihtiyacı varsa, gelecek hangi meslekleri yaşatacak ise onu anlatsınlar.
Seçimi talebe yapsın.
..............
Örneğin bize 8 sene Fransızca öğretmeye çalışan sistem neden bilmiyordu bu gençlerin  "İngilizce" ye ihtiyacı olacağını...

Bari 8 senede Fransızcayı öğretebilselerdi.. Onu da beceremediler.

Her dönem Fransızcam  "pekiyi" idi ama hayatım boyunca bir turistle üç beş cümle Fransızca  konuşamadım.
Ardından 6 ay İngilizce kursuna gittim, para vererek tabi...
8 yılda öğrenemediğim yabancı dili 6 ayda yeterli seviyede öğrendim ve onlarca ülkede , binlerce kişiyle ingilizce konuştum, ihracat, ithalat yaptım.
 
Demem o ki; bana 8 senede Fransızcayı öğretemeyen hocalarıma ; pardon "öğretmen"lerime  HAKKIMI HELÂL ETMİYORUM.
 
Sizler de hakkınızı helâl etmeyin. Sizden alınanlarla onlara maaşları verildi.

Öğretmenlik, hocalık çok değerli bir meslek.
Bir öğrenciyle dünyayı değiştirmek mümkün.
Bunu da öğretmenler yapar veya yapmaz.

 Aynştayn'ın da Hitlerin de öğretmenleri vardı.

Ne ilginçtir ki; dünyanın en meşhur adamları üniversiteden kaçanlar ya da  okuldan kovulanlar oluyor nedense?

Ampul'ü, gramofonu, sinema kamerasını icat eden, 1000 den fazla patent sahibi olan Thomas Edison'u  " bu çocuk beyinsiz" deyip ilkokuldan atmışlardı.

"Yüzyılın insanı" seçtikleri  Albert Aynştayn'ı  başarısız diye liseden kovmuşlardı.

Keman tutuşunu beğenmedikleri Bethoven'i  " Bu çocuk müzisyen olamaz" diye  postalamışlardı.
......................

Bir öğretmen bir öğrencisiyle dünyayı değiştirebilir mi, değiştiremez mi?
Yapamaz mı , yapmaz mı?

Bence yapamaz çünkü ( çoğu) öğretmen  neyi öğrettiğini bilmiyor !

 Fen ağırlıklı eğitim alan öğrencilerinize Türkçe, Felsefe, Mantık derslerinin ne işe yarayacağını anlatabildiniz mi?

 Cebir, geometri, diferansiyel denklemler, katlı - katsız integraller, logaritmalar, redokslar,   ne işimize yarayacaktı anlatabildiniz mi?

 Pek çok öğrencinin kafasında şu soru vardı:
 "Bunlar hayatta benim ne işime yarayacak?
Bu soruya cevap verebildiniz mi?

Bazı hocalarımıza bu soruyu bizzat sormuşumdur.
Ne yazık ki verdikleri cevaplar öyle anlamsız cümleler içeriyordu ki; yıllar sonra anladım ; hocalarımın çoğu bu sorunun cevabını bilmiyordu maalesef..

  Artık "Hoca" yok, bu nedenle "öğretmen"lerimize  seslenmek istiyorum.

Allah aşkına, ne olur önce sizler öğrettiklerinizin ne işe yarayacağını öğrenin ve  ilk derste öğrencinize bunu anlatın.

  Kendi eğitim hayatınızı gözünüze getirin, öğrendiklerinizi, öğrenemediklerinizi düşünün...

 Ben matematiği severken neden bir başka arkadaşım nefret ediyordu?

Ben sosyolojiden kaçarken neden bir başkası sosyolojiye, felsefe ye bayılıyordu.

Aradaki fark  öğretmen farkı olmasın sakın?

Aynı müfredata, aynı kitaba, aynı konuya bağlı olmamıza rağmen  neden pek çok öğretmen başarısız olurken ;  aradan yıldız gibi sivrilen birkaç öğretmen pırıl pırıl parlıyordu?

Mühendis yetiştirdiniz, tasarladığı  projesini anlatacak kadar bile Türkçe ye hakim değil. Ama sorarsan İngilizceyi çok iyi biliyor.

Doktor yetiştirdiniz ;  hastasını müşteri olarak görüyor.Bu devirde halâ "bıçak parası" istiyorlar.Ettikleri yemini dahi anlayamamışlar.

Öğretmen yetiştirdiniz ; velinin zenginliğine göre öğrencilere muamele yapıyor.

Hukukçular dersen 1960 da idam ettiğine 20 yıl sonra kahramanlık madalyası verip adına anıt dikiyor, "Balyoz"la  hapse atıp,  "Fetö" ile çıkartıyor.

Elektrik mühendisi evindeki ampulü değiştiremiyor,

Elektronik mühendisi hayatında lehim yapmamış...

Diğer meslekleri de siz sayın....

Rüşvet alanları, verenleri...

Çalanları, soyanları...

Bunların hepsini siz "öğretmen"ler yetiştirdiniz.
Yüze yakın öğretmenim oldu. Sadece birkaç tanesinden "helâllik" istiyorum.
Allah onlardan razı olsun.
Diğerlerinden farklı , bir kaç eli öpülesi "hocam" olmasaydı nerelerde olurdum şimdi bilemiyorum...

Amaaaa....
Diğer büyük çoğunluğa hakkımı helâl etmiyorum. Aldıkları maaşın hakkını vermediler.
 Milyonların alın terini ziyan ettiler.
Yıllarımızı katlettiler.
Akıllarını kullanmadılar.
Bize de aklımızı kullandırmadılar.
Ezber serbest, düşünmek yasak idi...
Robot ürettiler, insanlık beklediler..
Şimdi de insansı robotları bekliyorlar.
Arpa ektiler, Buğday beklediler...
Bekleyedursunlar..

HELÂL ETMİYORUM !!!
Sizler de etmeyin...

YENİ YIL DA GELDİ AMA,

Yazar: Sema Ezgü

HÂL  O  MUHTEŞEM  AN  GELMEDİ  Mİ ???

Yeni yılın ilk günü bugün. 1 ocak 2018 diyerek isim verdiğimiz, tarihe kaydettiğimiz emsalsiz gün. Çünkü bir daha asla yaşanmayacak bir gün. En az yılın diğer günleri kadar özel, onlar kadar kendine has. En az onlar kadar acıya, mutluluğa gebe, onlar kadar aydınlığa muhtaç.

Güzel dünyamızın aydınlık geleceğinin ilk günü olmasını, insanlara mutluluk huzur ve bereket getirirken eşit davranmasını tüm kalbimle diliyorum. Hatta mazlum dünya insanlarına torpil yapmasını özellikle istiyorum.

Başka bir isimle veya başka bir tarihle de anılabilirdi bugün, ama bunun hiç bir önemi olmazdı. Önemli olan bir zaman dilimini tarif etmek amaçlı bir isim verilmesiydi, insanların zamanı kavramasında kolaylık sağlamasıydı. Kimin isim verdiğinin de önemi yok aslında. Kabul görüyor olmasının ise çok önemi var. Biz de çoğunluğa uyduk, kabul ettik. İyi de ettik. O halde bugün, tartışmasız olarak o gündür. 2018 yılının ilk günüdür.

İstanbul için pırıl pırıl güneşli, hem de tatil günü olması, kimimizin gözünde bugünün değerini arttırmış olsa gerek. Güzelliği hakkıyla değerlendirmek için kafa yoruyoruz, planlar yapıyoruz. Ne güzel...

Ben de öyle yapıyorum. Eşimle birlikte evimizde sakin ve verimli bir gün yaşamak için biz de çaba harcıyoruz. Hızla geçen zamanın her anını iyi değerlendirmek gerektiğini yaşımız sebebiyle daha iyi kavrıyoruz. Bu yüzden de boş zaman kavramını, hatta insanı atıl eden tatil kavramını gündemimizden çıkaralı bir hayli gündür yaşıyoruz, hayattayız. Meşguliyetlerimizle mutluyuz, kazandıklarımızla huzurluyuz. Ama hâlâ çok eksiğiz.

Mutlu ve huzurlu olmanın yollarını paylaşmaya devam ederken bile yetersizlik duygusu ile kavrulup duruyoruz. İnsanlığın derdine çare olamamaktan tutun da, en yakın çevremize ışık olamamaya varan hüznümüzü bertaraf edemiyoruz. Yıllar geçiyor, tarihler değişiyor, biz hâlâ eksik kalıyoruz. Böyleyken nasıl mutlu olmaktan söz edebildiğmiz ise tam bir muamma gibi görünse de biraz düşününce cevabı kolayca buluyoruz.

Yaşadığımız her şey, bütün olumsuzluklar, kanayan yaralar, hepsi ama hepsi, MUTLULUĞA GİDEN sürecin mecburiyetleri. Kur'an ın ayetlerinden biliyorum ki, onlarsız olmaz. Geçmişte olmadı, gelecekte de olmayacak.

Her bir insan, bireysel çaba harcayıp toplumu için ıslah edici bir kul olması gerektiğini öğrenene, sonra da zorlukların içinde aktif iyilik peşinde zaman harcayana kadar, asla mutlu olmayı başaramayacak. Bunlar insana Allah'ın koyduğu yasaların gereği çünkü. Bunu da Kur'an dan biliyorum. " Allah'ın sünneti bundan önce gelip geçenler için de böyleydi. Allah'ın sünnetinde asla bir değişiklik bulamazsın" diyen ayetleri hatırlıyorum ardından. Islah edebilmek için önce insanın kendi nefsini ıslah edip temizlemesi gerektiğini de biliyorum.

İnsanın kendi nefsini temizleyip, kalbini sevgiyle doldurmasının yolu da Kur'an dan geçiyor şüphesiz. Başka düşünce disiplinleri ne der bilemem ama, bizim dinimize göre, islam toplumları için geçerli yöntem bu.

Bügün yine ayetlerle zamanımı değerli hale getirirken karşılaştığım bir ayet bu yazıyı yazmama vesile oldu. Zamanın ne kadar önemli olduğunu bana hatırlatırken, takvimler 1 ocak 2018 i gösteriyordu.

HADİD SURESİ  16. Ayet

Allah'ın Hak'dan indirdiği zikri ile, iman edenlerin kalplerinin huşu bulma zamanı gelmedi mi ???

Daha önce kendilerine kitap verilenler gibi olmasınlar... Onların ( kitapla buluşmalarının) üzerinden uzun zaman geçtiği için kalpleri katılaştı. Onların çoğu fasıklardır.

Allah tüm insanlığı, kalpleri katılaştığı için sevgisiz kalan insanların şerrinden korusun.

Amin.. 

EMİN MİSİN ? 2

Yazar: Sema Ezgü

Sorgulama eksikliği sosyal medya ile sınırlı kalsaydı eğer, bir nebze işi kurtarırdık belki. Sanal aleme güvenilmez der geçer giderdik kolayından. Ama o iş öyle kolay olmuyor. Emin olmadan konuşmak, kötü bir alışkanlık denilip köşede durduğu gibi, uslu uslu durmuyor. Kınayan, "emin misin ?"  diyerek kişiyi araştımaya yöneltmeden, sırf karşıtlık olsun diye kınamaya devam ettiği sürece, onaylayan ise sırtını sıvazlayıp " aferin, ben de aynı senin gibi düşünüyorum" dediği sürece EMİN olamayız.

Bakınız, görünüz;

Bilen bilmeyen, duyan duymayan hepimiz, bol keseden hükümler vermeye devam ediyoruz.

Hoşumuza gitmeyen her şeye yanlış diyebiliyoruz mesela. Hoşumuza gidene ise evladımız gibi yapışıp elimizden kaçmasın diye mesai harcıyoruz.

Bugüne dek öğrendiğimiz doğruların doğru olmadığını duymaya tahammül edemiyoruz. Hatta o fikri  araştırmak gerektiğini farketmek yerine, karşıt görüşleri sahipleriyle birlikte çöpe atmayı tercih ediyoruz.

Hiç de bilimsel olmayan ön yargılarımızı sabitleyip sıkı sıkı sarılmayı marifet sayıyoruz.

Başkasına sormayı akıl edemiyorsak eğer, en isabetlisi bu soruyu kendimize sormaktır.

Emin misin ? Diyerek kendi nefsimizi sorguya çekmektir işin aslı

Hüküm vermek, aslında bir gerçeğe ulaşmak için çok ciddi emek harcadıktan sonra ulaşılması gereken son nokta olması gerekirken, o noktaya ulaşabilen insanlardan olmayı başarsak bile o soruyu yeniden ve yeniden kendimize sormaktan çekinmemektir.

Hayat felsefemizin adı olmalı EMİN MİSİN sorusu. Biz, tepeden tırnağa EMİN insanlar olmak istiyorsak öncelikle kendi dışımızdaki her şeyden emin olmaya emek harcamalıyız. İşte biz ancak o zaman, kendisinden, fikirlerinden, eylemlerinde EMİN olunan, güvenilir insanlar olmayı becerebiliriz. Ancak o zaman kendi ailemizle başlayan güvenilirlik çemberini dalga dalga genişleterek çevremize yaymayı başarabiliriz.

İşte o zaman "bu eğitim sistemi nereye koşuyor ?" diye bir anlamsız sorunumuz olmaz.

Kendi çağında EL  EMİN denilen, düşmanlarının bile takdirini kazanmış Allah Rasulunu, en güzel ahlaklı insanı, HZ Muhammedi örnek almayı beceremiyeceksek, peygamber sünneti diyerek neyin peşinden koşsak nafile olacaktır.  Emin olunuz... 

EMİN MİSİN ? 1

Yazar: Sema Ezgü

Son zamanlarda en çok kullandığım sözcükler oldu bunlar..

Emin misin ? Diyorum.

Bir fikri, alıntı bir bilgiyi, yazarı belli olmayan güncel eleştiri yazılarını sosyal medyadan derleyip toparlayıp ortaya getiren, sonra da kazara üstüme kalır endişesiyle  " bir arkadaşımdan geldi, paylaşayım dedim " diyen kişilere karşı ilk tepkim de aynı oluyor.

Emin misin ? Diyorum.

Sonra da tepkimin dozunu arttırıp veryansın ediyorum adeta..

Emin değilsen, neden paylaşıyorsun?

Araştırdın mı? Kaynağı ne ? Gerçekliği ne ? Biraz zaman ayırıp inceleseydin önce, olmaz mıydı? Benden ne bekliyorsun ? Başımı sallayıp onaylamamı, sonra da paylaşımını yayarak etki alanını arttırmamı mı, ya da senin yapmadığını yapıp araştırmamı mı ?

Tabii olarak, bir cevap beklemeden sonuncusunu yapıyorum. İstisnasız her zaman araştırmaya girişiyorum. Sosyal medya saldırganları sayesinde entelektüel yanım gelişiyor çok şükür...  Ama sonuçta ne oluyor ? Doğrusunu ben, yanlış olanı herkes öğrenmiş oluyor.

İnsanların hazıra konma alışkanlığından, üşengeçlik zaafından çok iyi faydalanan bir kesim doğurdu sosyal medya. Maalesef acı ve gerçek bir olgu bu günümüzde. Neredeyse hiç kimse "Emin misin ?" diye bir soru ile sorgulama başlatmayı sevmiyor. İlk duyduğuna, her okuduğuna inanmayı tercih ediyor.

Sebep ?

Kendi anlayışına veya ruh haline hitap ediyor ya, öyleyse doğrudur..

Emin misin ? demiyor.

Yapanlar da var elbet. Bilginin o kadar kolay elde edilmediğini bilen azınlık. Ortaya saçılmış yalan yanlış ne varsa düzeltmeye çalışanlar var. Ama yetersiz kalıyor. Çamuru ortaya atanlar her zaman karlı çıkıyorlar. Doğrusu kitlelere ulaşana kadar atı alan Üsküdar'ı geçmiş oluyor.

ZAMANDA YOLCULUK MÜMKÜN MÜ?

Yazar: Sema Ezgü

Bir zamanlar, yani benim yirmili yaşlarımda, ve sonraki yıllarda en moda gündem konusuydu zamanda yolculuk. İnsanlar bu enteresan fikre saplanmış, hayal güçlerini zamanda yolculuk ihtimalinin başlarına açacağı sürpriz sorunlara odaklamıştı. Filmler, diziler yapılıyordu iştahla. Bu teknolojik olayın insanın başına açacağı olası sorunlar senaryolaştırılıyor, bazen eğlenceli bazen korkutucu sanat ürünleri üretiliyordu.

Şu sıralar demode kalmış zamanda yolculuk meselesiyle ilgilenen pek kalmamış görünüyor nedense?

Mümkün mü, değil mi diyerek ağız dolusu tartışanlar da yok ekranlarda.

Kıyamet senaryoları daha cazip görünüyor futuristlere. Bu futurist konusu da ayrı bir hengame.

Biraz aklını çalıştırıp gelecek için cok sayıda senaryo tahminleri yapabilenleri kahin ilân ederek halt üstüne halt işliyor insanlar. İhtimallerden biri gerçekleşince tahmin yürüteni ilâh edinmeye varan tutkulu teslimiyetler yaşanıyor dünyada. Gayb denen yaşanmamış zamanı görür gibi bilmek sanki mümkünmüş gibi gerçek ile dışı arasında mekik dokuyor akıllar.

Bir programında Allah'ın ayetlerini esas alan bir konuk ile program yaparak göz yaşları içinde imanını sergileyen popüler bir sunucu, ertesi akşam kahinlik taslayan bir aklı evveli programında ağırlayarak acaip çelişkiyi gündeme kendi elleriyle yerleştirebiliyor. Reyting asıl meselesi oluveriyor süratle. Kendi imanı ise arka planda fon perdesi pozisyonunda kalıveriyor. Kendisinde barındırdığı ve Allah'ın dini ile çelişkili görünen pozisyonunu da bir program konusu yapması gerektiğini bilmiyor sunucu. Ya da bilmezden geliyor. Reytingler her şeyden önemlidir misali...

Zamanda yolculuk ile çelişkilerin ne alakası var derseniz?

Alaka tercih farkında gizlenmiş. Zamanda yolculuk ihtimainin üzerini çizerek umudunu yitiren insanoğlu gaybı bilme çabasından vaz geçemediği için şimdi umudunu futurist sisteme bağlamış. Başımıza açtığı belâları saymazsak, bu da pek yeni bir tutku değil aslında. Sevgili büyüklerimizin dillerinden düşürmediği ahir zaman bilgilerini hâlâ duyabiliyoruz etrafımızda. Kıyamete ramak kala şöyle olacakmış, böyle olacakmış hikayeleri eskilerin dinî literatüründe de varmış. Başarıyla günümüze kadar gelmiş gelmesine de, gelene kadar kaç yol kazasına uğradığı kestirilemiyor bir türlü.

Oysa hiç yol kazasına uğramamış Kur'an daki kıyamet zamanı bilgisinin asla bilinemeyeceğini bildiren ayetler bu rivayetler kadar ilgi görmemiş. İlginçtir...

Asıl ilginç olan ise, zamanda yolculuk yapmanın mümkün olduğunun bilinmemesi.

Sebep: Kur'ana hak ettiği ilginin gösterilmemesi.

Hz. Adem'den bu yana, hatta evrenin kuruluşundan bu yana, yani üç boyutlu madde dünyasının kuruluşundan bu yana, akıl yoluyla zamanda yolculuk yapmak mümkün oluyor. Sadece Allah'ın bilmemize izin verdiği kadarını, yani bize gerektiği kadarını kafa gözlerimizle değil, basiret gözlerimizle rahatlıkla görebiliyoruz.

Uzun zamandır tutkuyla sarıldığım Kur'andan daha güzel, daha doğru bir zamanda yolculuk projesi düşünemiyorum artık. Bütün gerçekleri ilk ve tek dosdoğru kaynaktan alıp kendi gözümüzle görürmüş gibi canlandırabiliyoruz. Parçalı değil, bütüncül okumak şartıyla elbette. İlgili konunun bütün ayetlerini bir araya getirip pazılı tamamlayınca yolculuk zihnimizde başlıyor. Hepimizi çok heyecan verici bir zamanda yolculuk projesi asırlardır bekliyor. Hem de herkesin kendi evinde, kendi kitap rafında öylece durup yeni yolcusunu bekliyor. 

Bu fikir aklına nereden geldi ? derseniz...

Bu yaz da, iki farklı tür yolculuğu aynı anda yaşamamdan ve bundan dolayı inanılmaz keyif almamdan kaynaklanan fikrimi paylaşmak istedim.

Asıl amacımız, nasıl mutlu olduğumuzu anlatmak ya, bundan daha açık ve net nasıl anlatabilim ki dedim kendime. Solar teknemizle hiç yakıt kullanmadan, çevreye zarar vermeden gezip dolaşırken zihnimiz de Kur'an ayetleri arasında dolaşıyordu.

Ege'nin lacivert sularında, bazen turkuaza bazen yeşile dönen el değmemiş kıyılarında, her anında Allah'ın nimetlerini anmaya çalşarak gezdiğimiz ve suyuna keyifle dokunduğumuz koylarında aklıma geldi. Zaten hiç aklımdan çıkmıyordu zamanda yolculuk. Bulduğumuz her fırsatta manzaranın tadını çıkarmanın yanı sıra ayetlerle hemhâl olmanın hazzını da yaşadık. Güzel mi güzel denizlerimizde yolculuk yaparken zamanda yolculuk da yaptık kısaca. Mutlu olduk.

MERAK ETMEK MECBURİ

Yazar: Sema Ezgü

Bu, ne güzel bir insanı dizayn etme projesidir ki,

Allah yeryüzüne halife seçtiği insanı merak etmek üzere tasarlamış. İnsan beyni gerçekten de merak etmek üzere çalışıyor.  Ve insan, bütün hayatını merak ettiği soruların cevaplarını bulmak için yaşıyor.

Bu sadece benim fikrim mi acaba diye merak eden varsa, yeni doğmuş bir bebeği gözlemleyerek merakını giderebilir. O bebeğin günler geçtikçe nasıl da meraklı bir yavru insana dönüştüğünü görebilir zaman içinde. Anne babalar mucizenin aslında en yakın tanıkları oluyorlar, ama kendi telaşlarından mucizeyi fark etme şanslarını kaçırıyorlar çoğu zaman. Bu mucize yaratıklar ise, bir türlü iflâh edilemeyen eğitim sisteminin öğütücü ağına düşünceye kadar doğal olanı, yaratılıştan geleni merak etmeye devam ediyorlar.

Günün birinde yapay zekânın insanlığı ele geçireceğinden korkuluyor ya şu sıralar, korkmasınlar bence. Onlara merak etmeyi öğretecek bir teknoloji asla bulunamayacak. Yapay zekâlar her daim insanoğluna mahkum kalacak. Çünkü merak etmek yaratıcının sanatından gelen, insana emanet bir özellik.

Öyleyse merak etmek mecburi...

Keşke merak etme özelliğini hiç yanlış kullanmasa insan. Kendi şahsiyetini geliştirmek istikametinden hiç şaşmasa ömür boyu.

Mesela, merakı zaman içinde yetenek diye adlandırılan faydasız ilimlere kaymasa,

Magazine konu olan insanların hayatlarını didik didik öğrenmeye kalkışmasa,

Dikkat ve enerjisini komşunun kızına veya üst kattakinin oğluna, falancanın malına, mülküne, yaşam tarzına odaklayınca, kontrolsüz merakı zihnini esir almasa,

Merak etmek mecburi ya,

Merak edilecek ne çok şey var bizde, kendimizde, içimizde, nefsimizde, bir bilseydi insan...

Kendisini merak etmek gerektiğini bilseydi insan, otomatikman yaratıcısını merak etmesi gerektiğini de bilirdi. Nefsini merak ederdi...

Yaşıyorken, hâlâ şansı varken, kendisini başkalarının merakından görebilse insan meselâ,,,

Azı hayırda, çoğu hüsranda olan insanlar için ne ifade ettiğini merak etse uzun uzun,

Kendi hatalarına dokunabilse fikren veya cismen,

Hatta, alternatif kendim ler üretebilse seveceği, saygı duyacağı kendim ler...

Ben diye söze başlarken n harfinin üzerine bastırıp ayrıcalıklıyım mesajı vermeye gerek duymasa,

Sükuneti içinden, ta derinlerden filizlenip çıkarken dışarı, yüzünde gülümsemeye dönüşse, çiçek açsa,

Ne güzel insan olurdu o insan.

Doya doya merak etse o zaman.

Kirletilen denizleri, sınırsız görünen gökleri, talan edilmiş yer küreyi merak etse, sonra talan edeni,,, Sadece gözünün gördüğünü değil, göremediklerini de merak etse,

Geçmişinden ders çıkarıp, geleceğinin sonsuz olup olmadığını merak etse.

Merak etmek mecburiyetinin kaynağını merak etse, ürperse,,,

Büyüklüğün yanındaki küçüklüğünü fark etse.

Merak etmek mecburi ya...

MUTLU OLAMAYACAKSINIZ !

Yazar: İsmail Ezgü

Mutlu olmayı hangi hakla hayâl edebiliyorsunuz?

Mutlu olmak için ne yaptınız ki?
.......

Boşuna didinmeyin.
Mutluluğu, huzuru bulamayacaksınız.
Neden mi?
Çünkü hepiniz "ARTİST" siniz, rol yapıyorsunuz.
Çok sert geldi değil mi  sözlerim?
Ne yapayım, normal dozda söylediklerim hiç bir işe yaramıyor.
Alışmışsınız ; sadece " ŞOK ŞOK ŞOK ..."  diye başlayan haberlere bakıyorsunuz.
İllaki önce bir tokat gerekiyor ki  kulak veresiniz.
Anlamadınız di mi?
Şöyle izah edeyim;
Kimimiz usta kimimiz acemi ama hepimiz su katılmamış "ARTİST" iz, çünkü hayatımız boyunca rol kesiyoruz.
Mesela; örnek ailemizin  konuşmalarından iki kesiti kaydetsem;
ilki evde ,   baş başa iken, ikincisi misafirlikte dostlarla sohbet ederken.
Evden bir bölüm:
" İki saattir kapı dibinde  bekletiyorsun , hâlâ hazırlanamadın, sen ne uyuşuk şeysin be... Hep aynı hep aynı . Bir kere de vaktinde hazır oluversen...."
   Cevap: "Tabiii beyefendi, saatlerdir senin hazırlanmanı bekledim, senin giyeceklerini hazırladım, bir çorabını bile bensiz bulamazsın, Sonra da bana laf edersin..."

Şimdi gelelim aynı çiftimizin bir saat sonra misafirlikteki diyaloğuna;
"   Hayatım, tuzluğu uzatır mısın?"
"Tabi canım, buyur. Aman fazla tuz kullanma. Biliyorsun sana dokunuyor"
"Ah canım; hep benim sağlığımı düşünür. Sağol bitanem. İyi ki varsın."
" Ne demek hayatım, sen olmasan ben ne yaparım."
vs. vs.
......
Bunlar size abartılı mı geldi? Öyleyse önerimi yerine getirin, kendi diyaloglarınızı kaydedin ve dinleyin.
Ama lütfen samimi olun. Kendi hayatınıza bir an için dışarıdan bakın.
Ne olur; iki yüzlülüğü bırakalım, dışarıda da içeride de samimi ,tatlı dilli, saygılı olalım.
Kaybetmeden önce elimizdekilerin kıymetini bilelim.
Gelin size kaybettikten sonraki diyaloglarımızdan bir kesit sunayım;
Mezarlıkta , kalabalık içindeyiz;
" Ahh ahhh , bizi bırakıp nerelere gittiiiin. Doyamadık sanaaa... Biz  bu acıya nasıl dayanırız."

Aynı günün akşamı evdeyiz;
"
Muzur adam ; yaşarken de böyleydi, tam zamanını buldu ölecek; bütün işleri yarım yamalak başımıza bırakıp gitti, evin 10 yıllık taksitleri devam ediyor, bodrumdaki yazlığın inşaat işlerini de bitiremedi, atsan atılmaz satsan satılmaz,  hemen banka hesaplarını transfer edelim , veraset vergisine bi ton para vermeyelim"
 vs. vs.
Abartılı buldunuz değil mi?
Emin olun  babaları öldüğü günün akşamında miras yüzünden saç saça, baş başa kavga eden aileler gördüm.
Kız kardeşi mirastan yoksun bırakmak için cenazeden sonra  laiklikten dindarlığa transfer olanlar gördüm.
Gariban annenin payını içetmek için dolaplar çeviren evlatlar gördüm...
İnsan yaşadıkça neler görüyor ...
İhtiyarladıkça kötü hatıralarım artıyor, iyi hatıralar ise  denizdeki lüfer gibi...Günden güne azalıyor.. ara ki bulasın.
..............
Mutlu olmak istiyor musunuz?
O zaman "ARTİZ" liği bırakacaksınız.
Lamı cimi yok, başka yol da yok..
Aksi halde; sirkte milleti güldürüp eve gidince ağlayan PALYAÇO dan bir farkınız olmayacak.
Rol yapmaya devam edin , huzur , muzur da aramayın.
Çünkü haketmediniz.
Ne kadar ekmek, o kadar köfte...
Diyor ya;
" Başınıza ne gelirse kendi yaptıklarınız yüzündendir"

Başka söze gerek var mı?