DOSTUNU TANIMAK

Yazar: Sema Ezgü

 ​Bir sabah erkenden uyandın. Bu yeni eve taşınmanın heyecanını henüz üzerinden atamamıştın. Yattığın odanın kapısını bulmakta bile tereddüt geçirdin. Gözlerini ovuşturarak etrafa bakınıp bu eve yeni taşındığını gülümseyerek hatırladıktan sonra kapıya yöneldin. Her şey bıraktığın yerde bıraktığın gibi duruyor mu diye merak ettikten, hatta bu eve taşınma nedenini hatırlayıp mantık süzgecinizden geçirdikten ve onaylayıp başını salladıktan sonra evinin son halini merak edip bir tur dolandın. Bir anormallik olmadığını anlayınca yalnız başına yaşamak üzere yerleştiğin evini sevgiyle selamlayıp,

   ( HARİKA BİR EV, İYİ Kİ TAŞINMIŞIM )  dedin. Kendini çok mutlu hissediyordun o gün. Güzel bedeninle barışıktın. Sağlıklı olmanın keyfini sürüyordun. Gözlerin görüyor, kulakların duyuyordu. Dışarıdaki hava da güzel olunca, pencereden içeri süzülen güneş içini ısıtınca bütün kaygılardan kurtuldun.

   (YAŞASIIIN, DÜNYA NE GÜZEL BİR YERMİŞ. YAŞAMAK ÇOK GÜZEL) dedin.

   Taşındığın daireye bitişik, kapının hemen karşısında bir komşun olduğunu farkettin o gün. Nasıl mı ?

  Sabah kapını açtığında önünde kocaman bir sepet buldun. İçi tıka basa yiyeceklerle, beslenmek için sana gerekli aklına gelen her türlü besinle doluydu. Sepeti sevinerek içeri aldın. Komşunun çok nazik ve varlıklı biri olduğunu düşündün. Kapısını çalıp teşekkür etmek geçti aklından ama yapmadın. Bu senin vicdanını biraz rahatsız etse de önemsemedin. Çünkü zamanın yoktu. İşe yetişmek için acele etmen gerekiyordu. Hemen hazırlanmaya koyulurken sepette bulduğun türlü nimetlerle kendine şahane bir kahvaltı sofrası hazırladın. Kapıdan çıkarken aynı vicdan seni tekrar uyardı. Kapıyı çal ve komşunla tanış, sana bu sepeti hazırlayan eli bol komşuna bir teşekkürü çok görme dedi. Ama senin acelen vardı, yapmadın.

Akşam eve dönüşte yanında bir arkadaşın vardı. Arkadaş gördüğün kişiye çok değer verdin. Mutlu hayatını onunla paylaşmaya karar verdin. Onu güzel evine ev ortağı tayin edip bir iken iki oldunuz. Böylece yalnızlık sorunun kalmamıştı. Sonra bir sabah kapıyı açtığınızda her gün bulduğunuz sepetin yanında küçük bir sepet ve bol bol bebek ihtiyaçları buldunuz. Eşin ve sen, hem sevindiniz, hem kuşku duydunuz. Komşunuzun cömertliğine diyecek yoktu ama evinizde olup bitenleri en ince detayına kadar bilen bu komşunuz sizi korkutmaya başlamıştı. Bir bebek beklediğinizi biliyor ve size ihtiyaçlarınızı gönderiyordu. Vicdanınız sizi yine uyarıp komşuyla tanışmaya zorlarken mantığınız öne çıktı. Dedi ki :

   NE GEREK VAR TANIŞMAYA. BELLİ Kİ, GÖNLÜ ZENGİN BİRİ. ÇOK VARLIKLI BİRİ OLDUĞU İÇİN VARLIĞININ FAZLASINI ETRAFA DAĞITIP DURUYOR. BELKİ DE ZİHİNSEL BİR SORUNU VARDIR. KAPISINI ÇALIP SELAM VERSEM BENİ BORÇLU ÇIKARIR BELKİ. VERDİKLERİNİN BEDELİNİ İSTER. BEN EN İYİSİ KOMŞUMA BULAŞMAYAYIM. SELAM VERİP BORÇLU ÇIKMAYAYIM DURDUK YERDE. ONUN İYİ BİRİ OLDUĞUNU, VARLIKLI OLDUĞUNU BİLİYORUM YA YETER...
   Siz de mantığınızı kullanıp gerekeni yaptınız. Hayatınız öyle renkli öyle tatmin ediciydi ki mutluluğunuza nazar değsin istemediniz. İlerleyen zamanlarda da komşunuzun kapısını çalmaya gerek duymadınız. Nasılsa onun sizden bir talebi yoktu. Var olsa bile onun size ikramından yararlanırken onunla tanışmanıza gerek olmuyordu. Kapısını çalmadığınız sürece sorun çıkmayacak, tanışmadığınız sürece onun sizden bir talebi olup olmadığını öğrenmeyecektiniz. Bu gereksiz bilgiyi hayatınıza sokmadığınız sürece toz pembe devam edecekti her şey. Nasıl biri olduğunu merak etmemeye alışmıştınız nasılsa. Zaman zaman içinden bir ses isyan edip, SEN NE ACAİP BİR İNSANSIN, EVİNDE, YUVANDA HATTA BEDENİNİN İÇİNDE NELER OLUP BİTTİĞİNİ BİLEN CÖMERT KOMŞUNU HALA TANIMIYORSUN. YUH OLSUN SANA dese de o sesi telaş içinde susturup işine koşmaya devam ediyordun.
   Biliyordun ki, sana ikram edilen nimetler hayli çoğalmış, eğer varsa faturası bir hayli kabarmış olmalıydı. Durduk yerde başına iş açmamaya devam ettin. Komşunu merak edip kapısını çalmadın. Onunla tanışmaya gerek duymadın. Hesapsızca harcayıp bitiremediği malı mülkü olduğunu öğrenmek sana yeterli geldi. Oysa kapısını çalmaya bir kerecik cesaretin olsaydı belki de kapında hazır bulduğun nimetlerin kat kat misliyle karşılaşıp bolluk ve bereket içinde yüzmeye başlayacaktın. Ama olmadı. Ne cesaretin, ne zamanın vardı. Hayat denen kısa zamanı en keyif verici tarzda değerlendirme yöntemleri bulmak çok zamanını alıyordu. Kafanda canlandırdığın bir komşu imajı sana heyecan veriyordu, hatta mutlu ediyordu. O yüzden kapısını çalıp tanışmak yerine zihnindeki komşu imajıyla yetindin.
   Zorda kaldığın günlerde, acil ihtiyaç duyduğun tüm dertlerinde kapını açtın. Kapının önünde ihtiyacın olanı bulmayı umarak onca sıkıntının arasında hemen kapıya koşmaktan hiç yorulmadın. Bazen umduğunu buldun kapında bazen ummadığını. Bazen bulduğuna burun kıvırıp bu işte bir yanlışlık var galiba dedin. Bazen de boş bulduğun kapıya söylenerek isyan ettin. Komşunu ihtiyaçlarını karşılamaya mecbur hissettin. Ama yine de kapısını çalıp tanışmaya gerek duymadın.
   Ey insan ! O bereketli kapı bir adım ötende, bir kitap, bir gazete, bir televizyon kadar yakınında dururken hiç mi merak etmedin dostunu ?

 Hikayenin anlatanı ben, kahramanı tanımadığın biri ise sorun yok. Acaip ve gereksiz bir hikayeydi der geçersin.
Ya anlatanı bir melek, zaman da ahiret zamanı olursa, bir de üstüne kahramanı biz, hepimiz olursak ne olacak ? O zaman bizi kim kurtaracak ?
O halde henüz vakit varken istikbalimizi etkileyecek bu hayati kararı vermek lazım diyor gönlüm.
Kapıyı çalıp en yakın, en cömert ve bizi en çok düşünen dostumuzu TANIYALIM MI,   TANIMAYALIM MI ? 

AİLE OLMAK

Yazar: Sema Ezgü

Aile olmak ne demekmiş, daha yeni yeni öğreniyorum. Aile sadece yanında olanları, dokunma mesafesinde olup sesini duyabildiğin insanları kapsamıyormuş. Akrabalık bağlarının hiç önemi yokmuş aslında. Soy ağacı, genlerin benzerliği, karındaşlık da değilmiş meğer. Biyolojik benzeşmelerin ise hiç önemi yokmuş. Ekonomik düzey ortaklığı bir nebze etkilese de aile olmak anlamına gelmezmiş.

   İnsanoğlunun dişi türü doğuştan aile kurma yeteneği ile donanımlı geliyor dünyaya. Keza hayvanlarda da durum aynı görünüyor. Hatta hayvanlar alemi değişik özellikleri ile insana karakter farklılıklarını sonuçlarıyla birlikte muştalıyor adeta. Belgeselleri izlerken öğreniyoruz  ki, hayvanların davranışlarını iyi gözlemlemek çok ayrıntılı deliller sunuyor insana. Merhamet, sevme ihtiyacı, sevilme ihtiyacı, bağlılık, sadakat, kurnazlık, vahşilik, vurdumduymazlık, hainlik, acımazlık, estetik merakı, simetri hastalığı, gösteriş merakı, sabır, örgütlü çalışma, dayanışma,,,
   Bir de üreme var tabi. Üreme hayvan için de insan için de aile olmanın kaçınılmaz şartı olarak biliniyor. Üreyerek çoğalıyor ve toplumsal birer eleman oluyoruz. Ama bu da aile olmaya yeterli olmuyormuş. Allah'ın İnsana bağışladığı  İRADE  ​devreye girdiği andan itibaren AİLE  olmak da değişime uğruyormuş. İnsan için aile fertleri edinmek anlam değiştiriyormuş. Biz bu gerçeği kendi yaşam serüvenimizde, yaşayarak öğrendik.
   Aile olmak, el ele tutuşup hayat yolculuğunda beraber yürümekmiş. Aynı yönde yürümek ise hiç kolay değilmiş. İrade devrede olunca her birey kendi yolunu arayıp bulmak zorunda kalıyormuş. İki bireyin, evli olsa bile aynı yöne doğru yolculuk yapmasının zorlukları farkedildiği zaman genellikle geç kalınmış olabiliyormuş.  Biz bu yoldaşlığı evlendiğimiz yıllarda bilinçli yapmış olmasak da yoldaş olmayı başarmış bir çift olmuşuz. Bunun bize verilmiş bir nimet olduğunu öğrendikten sonra şükretmeyi de öğrendik. Artık küçük büyük her fırsatı bahane edip bol bol şükrediyoruz. Bazen sesli, bazen sessiz, yön bulmamıza yardım eden mevlamıza hamd ediyoruz. Belki de zorlu sınavlarımızı başarıyla atlattıktan sonra ortak bir yol bulmayı başarmış olabiliriz. Bilmiyorum. Bildiğim yegane şey, eşimle hala el ele yürümeyi seviyor olmam. Dilerim ki, doğru yolda ilerliyoruz. Umuyorum, istiyorum.
   Ailemiz, Allah'ın bağışladığı üç evlatla  genişlemeye devam ederken kendi evlatlarımızın kendi iradeleri ışığında ailemize katılmasını diliyoruz. Biliyoruz ki, onlar da kendi yollarını, kendi yönlerini arayıp bulmak zorunda kalacaklar. Hiç bir zaman çantada keklik olmayacaklar.  Eğer bir gün onların da bizimle aynı yöne gittiğini görürsek, o zaman aile olduk demektir.
   Öğrendik ki, aile olmak yol arkadaşı olmakmış. Aile olmak, fikirlerin paylaşımı, amellerin ortaklığıymış. Aile olmak tanımadığın nice canların aynı aileden olduğunu öğrenip huzur duymakmış. Aile olmak hakk üzere konuşup tartışmayı başarabilmekmiş. Aile olmak yalana müracat etmek zorunda kalmamakmış. Aile olmak farklılıklara  tahammül etmek, saygı duymakmış. Edebi yitirmeden söz söylemekmiş.  Arkadan konuşmak yerine direk muhatab olmakmış. Aile olmak aynı makamın önünde secde etmek, aynı makamın merhametine sığınmakmış. Aile olmak, ailenin tek sahibini bilmekmiş.
   Bilmemek mi ? Yapayalnız olmakmış.
   Yapayalnız olmak, ailesiz kalmak değil, Allah'sız kalmakmış.

HZ. İBRAHİM ZEKASI

Yazar: Sema Ezgü

BUGÜN  1 MAYIS 2016

   Yıllardır milletin başını ağrıtan olayların yaşandığı, kutlama amaçlı özel bir anlam yüklenmiş sıradan günlerden bir gün. Yine taşkınlık haberleri, yine bombalama eylemleri... Alınan onca tedbire rağmen engellenemeyen vakalar. 1 Mayıs gibi güzel ve bahar müjdecisi bir günü yaşamaktan korkan, korkutulan insanlar. Tek temennim emeğin ve hakkın korunmasını hatırlatan kutlamalar yerine huzursuzluk sebebi olan insanlara berrak akıl, normal düzeyde bir zeka dilemek olacak.  En takdir ettiğim, tarihten bir örnek olarak Hz İBRAHİM zekasını hatırlatmak olacak.
   Yaşadığı toplumda, kendi zekası, berrak gönlü ile kendisine hiçbir delil gelmediği halde tabiatın delillerini inceleyerek. sorgulayarak, hata yapıp hatasından tekrar tekrar dönerek, tek ve benzersiz olan Allah'ın varlığını keşfedip iman etmesini, kendisiyle tüm güçleriyle mücadele eden insanlara karşı çıkışını anlatan ayetlerin bu anlatımını yeni farketmiş bir insan olarak diliyorum ki...
   Allah'ım, madem senin kitabınla hakkıyla ilgilenmiyoruz, sen hepimize, inanan, inanmayan her kuluna Hz İBRAHİM zekası ihsan et. 
   Allah'ın anlatımıyla HZ. İbrahim zekası   ( EN'AM  SURESİ  74---83 ) 

BUGÜN EŞİMİN DOĞUM GÜNÜ

Yazar: Sema Ezgü

Biz yıllardır torunlar hariç gösterişli doğum günleri kutlamaları yapmayız. Gerçekten özeldir doğumgünleri. kutlanması gerekir usulünce. Her yeni hayatın Allah'ın insanlığa bir ikramı olduğunun hatırlanması, kişinin hayata kattıklarıyla, ürettiği güzelliklerle anılması gerekir. Güzellikler üretmenin amacı bu değil midir zaten ? Ardında söz edilmeye değer, değerler bırakılması değil midir ?

   Yoksa hayatı iki elimizin arasından kayıp giden bir servet gibi algılayıp, henüz avucumuzdayken keyfini sürmek midir amaç ? Bana kalırsa böyle düşünen birinin yaşadığı hayatta mutlu olması imkansızdır. Biz onlara tek dünyalı diyoruz. Anı yaşayıp değerli zaman geçirmeye çalışan bu insanlar ahiret hayatına şehir efsanesi muamelesi yaparlar. Seküler düzenin kafası karışmış elemanları gibi yaşarlar. Kafa karışıklığı, zihnin hatalı inşaasından değil, mutluluk haplarının hangisine rağbet etmesini bilememektendir çoğu zaman. Zihnin hatalı inşa edilmesi mi ? Orası ayrı bir hikaye.

   Bugün hayatta var olmanın sebeplerine takıldım. İnsanın zihnindeki karışıklık ve bir türlü içinden çıkamadığı menfaat hesapları onu o kadar yorar ki, ahiret var mıdır, yok mudur araştırmak aklına bile gelmez.  Mutlu olup olmadığını da anlayamadan göçüp gider çoğu zaman. Allah rahmetiyle karşılasın inşaallah.

   Ya da, daha iyisi var mıdır diye kafa yorar insanlar. Sorgulamaya başlamak ilk ve en zor adımdır. Bu adımı atabilmek için insana has kibri, kendi kendine yeterlilik duygusunu bir kenara bırakmak gerekir. Zor geliyorsa hiç kimseye belli etmeden de bu aşamayı atlatabilir insan. Zira kimseye hesap verecek değildir Allah dışında. Sorgulama, düşünmeyi gerektirir. Düşünmek de pek kolay iş değil maalesef. Yorar. 
   Kendini düşünürken kendi dışına çıkıp uzaktan bakabilme yeteneği gereklidir. Uzaklığı arttırdıkça görüş açısı çoğalır, manzara netleşir. Ama bunu başarmak da zordur vesselam. Hatta, kendine uzaktan bakabilmek için kime yaklaştığını da farketmek ayrı bir görüş açısı gerektirir. O da ayrı bir hikayeye gebe olduğuna göre bunu da geçelim şimdi.
   Düşüncenin tavaf etmesi diyorum ben buna. Var olan her şeyin zerrelerine kadar tavaf ettiği  varlık aleminde gördüğümüz yasaları düşünce dünyamıza uygulayalım. Zira sabit fikir çöküş demektir. Durduğu yerde durmak yoksulluk,,, İnsanın yaratılış yasaları düşüncede tavaf etmeye uygun yaratıldığına göre gereğini yapmalıyız. Geçmişe takılıp kalmadan, yaşlanmayı kaybetmek zannetmeden yaşamak var bir de.  Her yeni yaşı gelişmemiz için  bize verilen imkan olarak benimseyerek çok değerli zamanımızı değerlendirmek var hatta.
   Öyle ise, tatil yapmadan yani atıl kalmadan düşüncede tavaf etmeye devam edelim.
Bügün eşimin doğum günü iken rahmetli babamın ölüm günü.  Bu gerçek bile hayatın tavafına işaret etmiyor mu ? Babamın bize bıraktığı değerleri, el emin olarak anılmasını gülümseyerek anarken, sevgili, arkadaş, dost ve sırdaş olan eşime uzun sağlıklı bir ömür diliyorum. Allah'tan razı olduğu ve Allah'ın da eşimden razı olduğu iyi değerlendirilmiş bir ömür yanısıra. 

İSLAM'A HİCRET ETMEK

Yazar: Sema Ezgü

2001  adında bir yıl var hayatımızda. Geçmişte kaldı gibi gözükse de geçip gitmedi asla. Ardında bir sürü sonlar, sona eren hayatlar bırakırken pek çok da ilkler bıraktı bakınca. O günlerde çok ciddi maddi kayba uğrayan eşimin  dediği gibi, iyi ki yaşamışız bu krizi diyorum şimdi. Onun öngörüsüne, akıl yürütmesine evliliğim boyunca hayran kaldım. Benden hep bir adım önde gitmesini kıskanmak yerine ondan yararlanmayı öğrendim. Evli olmanın nimetlerinden biriydi  birbirimize öğretmen olmayı başarabilmek. Biz bunu güle oynaya başardık. Benden dört yaş büyük eşimi bilgi ve beceri yönünden abi gibi benimsemek çok işime yaradı. Eksik yanlarımı tamamlamayı öğrendim. Çekişip didişmek yerine kendimden üst seviyede gördüğüm aklını keşfe yöneldim. Kusurlarını acımadan ortaya çıkarırken kendi kusurlarımı da düzeltmeyi öğrendim. 

   Kur'an la buluşmak 2001 kriz yılının adeta bize armağanı olmuştu. İş yerindeki maddi sıkıntılarını kendi imkanları ile aşmaya çalışırken ailecek dimdik ayakta durduğumuzu taptaze hatırlıyorum. Her an, sıfır noktasından başlamaya hazır ve nazır beklerken boş durmayıp kendi dinimizi öğrenmeye de adeta sıfır noktasından başladık. İkimiz de kafamızı dolduran ve şimdi hepsine çöp bilgi dediğim birikmiş ne varsa  ÇÖPE  atıp, aynı gün, aynı anda sıfır noktasından başladık. Allah'ın esfele safilin dediği yerden biz ancak 40 lı yaşlarda başladık.  Allah rasulünün başlangıç noktasıyla benzeştirip, üzülmeden, gocunmadan kolları sıvadık. Eşimin bir benzinciden aldığı ve o günün popüler din adamlarından birinin "türkçe kuran meali" anahtar kitabımız oldu. Aklımızın kapılarını anında açıverdi. Akıllar  sorgulamaya, çarklar dönmeye başladı bir kere, artık durur mu ? 

   Sıkıntılı günlerdi. İnsanlar zorlukları, dertlerini anlatmak dışında konuşacak konu bulamıyorlardı. Kur'anı hayatımızın merkezine koyduğumuz andan itibaren bizim konuşacak öyle çok konumuz oldu ki, zaman yetmez oldu. Gün geldi kaynağımız yetmez oldu. Kaynakları çoğalttık, dine bakış pencerelerimizi çoğaltmış olduk.
   Hedefimiz, hiç penceresiz, küresel bir bakış açısı yakalamakmış meğer. İdeal olan buymuş. Kur'andan öğrendik.
   IKRA Bİ İSMİ RABBİKE bu anlama geliyormuş. Allah'ı anlamaya giden yolda bütün zihinsel engelleri kaldırmak, özgür olmakmış.
 
 Bugün geldiğimiz noktayı işte o kriz günlerinin bizi işsiz güçsüz bırakmasına borçlu olduğumuzu hiç unutmadık. Zaman zaman hatırlayıp iyi ki 2001 krizi olmuş dememizin o günlerde farketmediğimiz sebebini şimdilerde çok seviyoruz.  Allah' a, nimetini insanlara hiç ummadığı yerden verdiği için şükredip yolumuza devam ediyoruz.
   Aslında kriz çıksın diye beklemeye hiç gerek yokmuş, öğrendik. İnsan sorularına cevap bulamıyorsa aslında krizi an itibariyle yaşıyor demekmiş. Genelde mutsuzluk diye adlandırdığı bu akıl krizinin çözümü çok kolaymış meğer. İnsan kendini keşfe gebeymiş doğuştan. Fıtratına böyle yazılmış insanın. Öğrendik ki, kendini keşfetmek Allah'ı keşfetmekmiş. İşte bu yüzden, dilimize slogan olan gerçeği paylaşmak istiyorum yeniden ve yeniden.
   MUTLU OLMANIN TEK BİR YOLU VAR İNSANA.  İSLAMA HİCRET ETMEK, SADECE ALLAH'A KUL OLMAK , İSLAMLA BARIŞ İÇİNDE YAŞAMAK.
   BAŞKA YOL ARAMAKSA,  NAFİLE ÇABA....

   Biz eşimle birlikte,  yaşadığımız hicretin, mutluluğu Kur'an rehberliğinde bulmanın keyfini yaşıyoruz nicedir.
   Hayatınızda ne değişti diye soran olursa söyle derim:
   MUTLUYUZ... YARATILIŞ  AMACIMIZI  KEŞFETMEYE  ÇALIŞIYORUZ  MERAKLA...Başka söze ne gerek ?

BAHÇEMİZ

KIBLEMİZ

Yazar: İsmail Ezgü

KIBLEMİZ

Yukarıdaki resim güneşten enerji üretmek için tasarlanmıştır.

Ortada bir kule ve tepesinde su haznesi bulunur. Yerdeki yüzlerce ayna ,güneşten gelen ışığı tepedeki depoya doğru yönlendirir.Bu depodaki su buhar haline döner ve buharın gönderildiği türbin ile elektrik üretilir. Bu sistemin ürettiği elektrik bir kasabayı besleyebilir.

Alttaki resim ise tüm müslümanların kıblesi Kâbe'miz.

İki resim arasındaki benzerlik sanırım sizin de dikkatinizi çekmiştir.

Tek bir ayna hiç bir işe yaramaz iken, yüzlerce ayna aynı yöne odaklanarak müthiş bir enerji ortaya çıkarabiliyorlar.

Peki; milyarlarca müslüman aynı kâbeye yöneldiği halde neden bizden herhangi bir enerji çıkmıyor.

Galiba biz sadece vücudumuzla kâbeye dönüyoruz, aklımız, gönlümüz başka yerlerde... Yani aynalarımız kirli ,paslı.

Eğer biz namaz gibi namaz kılsak ortaya çıkacak gücü düşünebiliyor musunuz?

Biz adam gibi müslüman olmadığımız için dünyada esamemiz okunmuyor..

Gelen vuruyor, giden vuruyor.

Hep dış mihraklar suçlu, batı sömürüyor.....

Asıl sorun bizde olmasın ?