Yazar: İsmail Ezgü
Mutsuzluğumuzun önemli sebeplerinden birisi de yerden yükselmemiz.
Gökdelenler göğü deldikçe bizler kan kaybediyoruz.
Yükseldikçe yalnızlaşıyoruz.
Ağrı dağının tepesinde kaç kişi var ki?
Yani kısaca diyorum ki; mutluluğumuz dairemizin yüksekliği ile ters orantılı.
.. .....
Benim tavsiyem ne yapıp edin, toprakla buluşun.
Siz toprağa inemiyorsanız toprak size gelsin.
Gökdelenin en üst katında olsanız bile evinizde hiç olmazsa bir tanecik saksınız olsun.
İster çiçek dikin isterseniz maydanoz...
Ama mutlaka toprakla irtibatınız olsun.
Çillenmiş soğanları,patatesleri dikin o saksıya..
Çocuklarınız çileğin ağaçta yetiştiğini zannediyor.
..........
Ben deliymişim demek ki; 600 km yoldan ellerimle söküp defne fidanları getirmişim.
Şimdi onlar kocaman ağaçlar oldular.
Ben artık o apartmanda oturmuyorum ama bazen ziyarete gittiğimde minik ormanımı seyretmek beni bir havalara sokuyor ki sormayın...
Defnenin ne kadar kıymetli olduğunu çoğunluk hâlâ bilmez. Ama yapraklarını Avrupa'ya ihraç eder.
Buna benzer birkaç minik ormanım daha var.
Her oturduğum evin civarında mutlaka yeşillendirme yaparım.
İnanıyorum ki ben öldükten sonra bu ağaçlar bana dua edecekler.
Küçük saksılara çilek fideleri diktim.
Dostlarımızın çocuklarına hediye ediyorum.
Biliyorum çileklerin çoğu susuzluktan ölecek.
Olsun.. Bendekiler hızla çoğalıyorlar nasılsa...
Bir sonraki buluşmalarda soruyorum çileklerin akıbetini ..
Sonucu tahmin edersiniz ..
Büyükler bilmiyor ki can kıymetini, evlatlar bilsin.
Kısaca şunu demek istiyorum;
Toprağa kavuşmadan toprakla tanışın.
Son buluşmanızda siz toprakla oynayamayacaksınız.
O sizinle oynayacak.
Hadi kımıldayın...
Zararın neresinden dönsek kârdır.
