Yazar: İsmail Ezgü
Aynı isimli bir önceki yazımdan farklı olarak bu sefer biraz kıskançlık itirafında bulunmak istiyorum.
Eşim Sema iki güzel roman yazdı.
İsimleri "Beyaz Günler" ve "Pembe Günler".
Emeğine saygımdan dolayı zaten okurdum fakat ben bu romanları gerçekten severek çok kısa sürede okudum.
Bilahare bu romanlar "Google Play" , "smashwords" ve benzeri sanal ortamlarda yayınlandı.
Yaklaşık 15 bin kişi tarafından okundu ve inanılmaz güzel yorumlar aldı.
Aşağıda bu yorumlardan bir kısmını ayıklama , müdahele vb. yapmaksızın aslına hiç dokunmadan kopyalıyorum.
Dileyenler şu linklerden bakabilirler.
https://play.google.com/store/books/details/Sema_Ezg%C3%BC_Pembe_G%C3%BCnler?id=PQyaBwAAQBAJ
https://play.google.com/store/books/details/Sema_Ezg%C3%BC_Beyaz_G%C3%BCnler?id=Gu0GBAAAQBAJ
------------------------------------------------------------------------
Semra TATAROĞLU 13 Şubat 2016
Cok guzeldi Hic bitmesini istemedigim kitplardan biriydi.Elif we Yusuf bebeklerinde oldugu yeni mutluluklarin dewamini bekledigimi we benm gibi bekleyenlern de oldugunu siz bilin Sema hanim.en kisa surede dewamini yayinlamanizi diliyrm ;-) bu yazdiklarinizin basilmis hali olsaydi hic gecikmedn alip sewdiklermle paylastiktn sonra kitapligimda saklardim.herkesin okumasini tawsiye ederim ;-)
Cemre Güleryüz 18 Şubat 2016
Bayildiiiiiiiiiiiiiiiim Harika bir kitappppp
Cinar Zorbey 20 Şubat 2016
Devamini bekliyoruz
Bekir Turan 21 Şubat 2016
Coookk guzellll
Ali Enver Bozdoğan 26 Aralık 2015
Muhteşem Hayatımıza çok anlam katacak bir eser okudukça insanı bilgi sahibi yapıyor çok güzel hemde çok bide devami olursa cok iyi olur
HUSEYIN Arslan 2 Mart 2016
Süper
Ali Dincsoy
Ben kitsp okumayi beyaz gunlerde sevdim ..kitapa okadar kaptirmisim ki agladim ..simdi bunu bitrcem umarim aglamam
Hilâl Gülenç 9 Mart 2016
Ne kadar cümle kelime yazsam az bu kadar huzur verici bir kitap daha okumadım
--------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
Tanımadığımız insanların bu kadar güzel yorumlarına rağmen; çevremizdeki insanların pek çoğu okumadılar ve bazıları okuyamadığını açık açık beyan etmekten çekinmediler.
Kimisi "vakit yokluğunu" kimisi "okuma özürlü" olduğunu dile getirdi.
Belki bazıları okudu ama "kusura bakmayın okuyamadım" dedi, bilemiyorum.
Yani, kısacası ; mum dibine ışık vermemişti.
Fakat uzaklardan gelen yorumlar insana moral veriyor.
Ben de yıllardır çevremdekilere çeşitli tavsiyelerde bulunurum.
Örneğin sigara konusu en çok emek verdiğim konulardandır. Sırf moralleri bozulup sigarayı bıraksınlar diye onlara ağırca laflar söyledim.
Mesela;
"Akıllı adam sigara içmez."
"Mühendis söyleyince bırakmazsın, doktor söyleyince bırakırsın." gibisinden...
Sigarayı bıraksınlar diye rüşvet bile teklif ettim.
Kimine gömlek, kimine takım elbise...
Pek işe yaradığı söylenemez.
Ama birkaç kişinin duasını alıyorum. Bu bile beni mutlu ediyor.
Vazgeçmiyorum.
Sigara içen birisini gördüğümde en acımasız halimle ufaktan saldırıya geçiyorum.
Vazgeçmiyeceğim.
Yani ,kısacası gerçekten bizim mum dibine değil yakınlarına dahi ışık vermiyordu.
Ben çevremdekilerle boğuşarak ömrümü bitirirken bizim hanım romanlarıyla onbinlerce kişiye ulaşmış ve pek çok kişiyi de gerçekten etkilemişti.
Bu nasıl oluyor anlamıyorum.
En yakınlarıma doğru bildiklerimi anlatabilmek için çırpınıyorum; sanki "kulakları mühürlü"
Ankara'dan Sivas'a giden trene binmişler İstanbul'a gittiklerini sanıyorlar.
Sen ne kadar haykırsan " yanlış trene bindiniz" desen de onlar " bu tren çok eğlenceli, sen de gelsene" diye beni de çağırıyorlar.
Olmuyor , ne yapsan faydasız...
Biz bu insanların çoğuyla aynı noktadan yola çıktık.
Aynen bir ampulden yola çıkan ışık taneleri gibi...
Çıkarken aramızda sadece bir derece fark vardı. Bu açı değişmedi ama zaman geçtikçe yol aldık ve birbirimizden çok uzaklaştık. Öyle ki neredeyse artık birbirimizi göremeyecek kadar uzaklaştık.
Biz onların fikirlerine saygılıyız ama onlar bize "uçmuş" gözüyle bakıyor.
Halbuki değişim ; olması gereken bir şey.
Değişmemiş olmayı marifet sayıyorlar.
Bir de Peygamberlerimizi düşünüyorum da..
Neler çekmişler neler...
...................
İşte bu duygular çerçevesinde;
Yazmaya karar verdim.
Yakındakiler sesimi duymak istemiyor.
Belki "davulun sesi uzaktan hoş gelir."
Ama ben yine de dönüp dolaşıp diyorum ki;
Benim esas yazma sebebim:
"ALLEME BİL KALEM"
